5107 resultaten.
roerei en champignons
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
536 Met stemverheffing deint rode wijn
in pas gevulde glazen
Een donderwolk daalt neer waar
onenigheid blijft hangen in de
zware lucht
De warme lunch wacht koud op
nutteloze borden
Onaangeroerd het roerei en de
champignons
Ogen die vol angst in niet vermoede
verten staren waar een palm van een
hand neerdaalt op tafel die de
polka danst…
Ademen uit zelfstandigheid
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
752 De uilen vliegen als bedoelde jaren uit ons weg,
angst wordt stilte, wordt houterig zonder enig overleg ,
waar de stam, vertakt tot verjongde biezen overgaat
voelen we de pijn van elke nerf, wellust van de overdaad.…
Maatbeker van herinneringen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
697 Zijn het de gedeelde beelden ontstegen
uit de zoekgeraakte schimmen, die zich aan
het gemoed klampen, in een laatste poging
zich van het duister te ontdoen, zich aan het
licht van morgen te laven en uit de eerste
zonnestraal een glorieuze dag te spinnen,
het ongewisse te weerstreven om de
aangeboren angsten te overwinnen?…
BRAM
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
560 de métier zijn
hij is zo goed, hij pleit veel te veel vrij
wij zoeken nu redenen om hem te wippen
we laten geen enkele nalatigheid slippen
nu is er voldoende bewezen of vermoed
we klagen hem aan voor diverse zaken
die eigenlijk soms kant noch wal raken
maar iedere punt is er een, dat doet ons goed
voor eeuwig willen we hem kwijt, onze angst…
Zwervers
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
581 Om daarna in stilte wanderend van hoop
naar wanhoop, angst en moed, liefde en haat...
twijfel en zekerheid.
We zwierven allen te samen
langs beekjes, blaren en winden
langs de wereld: en ik keek je daar aan...
wetend ook jou weer te laten gaan.
We vonden elkaar even, hielden de handen vast
vertwijfeld en verwonderd.…
Land waar ik van droom.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
620 'k Droom mij een land van vrede en vrijheid
waar men zonder angst zijn weg kan gaan.
'k Droom van een land dat geen schaduw kent
waar een wolkenloze hemel de dag tot aan de avond brengt.
'l Droom mij een land waar iedereen gelijk is
waar men zonder vrees als vrienden leeft.…
Scheuren
gedicht
3.5 met 2 stemmen
5.123 Span de huid
over mijn angst als kalfsvel over pauken,
klop de snavel uit mijn hart. Laat me mijn woorden
in je mond en ogen leggen, doe ze dicht
en laat me in je armen slapen
tot het dag wordt. Maak me warm.
----------------------------
uit: 'Sintering', 2000.…
De waterkant
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
664 Als kind speelde ik graag aan de waterkant
spelend met bootjes of steentjes scheren
altijd was er een buurvrouw aan de overkant
die, uit angst voor verdrinken of mij bezeren
mij waarschuwde voor de gevaren van de waterrand
geheel opgaand in mijn spel zag ik geen gevaar
de bootjes dreven onschuldig in de haven
toch kwam deze vrouw met een afwijzend…
communio
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
506 op een nacht
sluip ik binnen in je kamer
kijk hoe je slaapt
en kus je teder op de lippen
je wordt wakker
de ogen gesperd in verbazing
vooraleer die omslaat in angst
snijdt het vlijmscherpe mes
twee diepe kerven
aan beide kanten van je hals
ik proef
aan de bron
de koperen koppigheid
van je bloed dat gutsend
het witte laken…
vierkante horizon
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
504 zomer
echter je surft verder op het net
maar je voelt de warmte van de zon
voorbij je vierkante horizon
maar dan laat je het gebeuren
uit vage beelden zie je het landschap kleuren
waarbij je vreemde klanken hoort
en alles stroomt steeds meer samen
er is liefde in de wind
een rivier langs schaduwrijke bomen
muziek omringt je overal
geen angst…
Het vloeit door ons heen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
541 de uilen vliegen uit de
kale jaren van ons weg,
angst wordt stilte, wordt
houterig zonder enig overleg,
waar de stam, vertakt
tot jonge biezen overgaat
voelen we de pijn in elke nerf,
wellust van de overdaad.…
Teerbemind
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
597 Met haar hoofdje draaien haar ogen ongedwongen in het rond en
leiden mijn blik naar een plek voorbij mijn angst voor de toekomst…
Arcanum XII: De Gegangene
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
661 de bronnen van de oerzee
ontbinding
de rotting van het vlees
verlossing door de dood
zaaien de kiemen van nieuw leven
de toekomst
is het kind van
de vergankelijkheid van het verleden
in bevrijdende onthechting
lokt sterven
met beloften van geluk
dat ooit slechts
rauwe lust was;
aan de schaduwkant
heersen vertwijfeling en angst…
credo
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
674 sekteleiders
die zegden de stem van god te vertolken
bespelen de lichtgelovigheid
van kuddemensen
die een ruil voor onderwerping
mochten hopen
op een beter leven
in een paradijselijk hiernamaals
als god zou bestaan
zou hij geen beroep doen
op kwakzalvers
en raddraaiers
om zich te verkondigen
geloof gedijt in onwetendheid en angst…
Demonen en duivels
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
499 Gevangen in
onze angsten vrezen wij
de medemens nog het meest.
Onze geest is ontvankelijk
voor de verleidingen van de
moderne tijd. Tussen kiezen
en keuze wordt onze wil vaak
omgeleid. Die onafhankelijk
kijkt op ons bestaan; uit belang
zelf te kunnen kiezen welke weg
we op willen gaan.
Demonen en duivels strijden
om de macht.…
Van ver
hartenkreet
4.8 met 5 stemmen
773 Ze werkt nog steeds bij de kaasafdeling
en ik heb wel eens een gesprek geprobeerd,
maar verder dan een paar saaie zinnen kom
ik dan niet, uit autistische verlegenheid
en de angst om opnieuw afgewezen te worden.
Ik ken een Marokkaanse straatzwerver, die
niemand kwaad doet, maar wel vaak gepest
wordt.…
DE STAF.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
2.219 Ik weet wat allenig mij rust geeft,
wat mijn angsten gesust heeft,
als 't kind dat Moeder gekust heeft
Vóór de nacht.
Dit is mijn staf dat alle dingen zijn
gedachten van een dierbaar, minnend Wezen
gans wáár, maar anders dan hun schijn.
Weet ik dat goed weg - zijn mijn vrezen.
Dan glijdt de vracht
van dat onrustige van mij af.…
Laat ons samen Kerstmis vieren
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
750 De Heer bracht ons weer nader
tot voor Gods aangezicht,
opdat wij zouden leven
van angst en schuld bevrijd,
elkander hoop weer geven
ook nu, in deze tijd.
Dat liefde moge bloeien
zelfs in de koudste nacht,
dat moed en vreugde groeien
die Gij, Heer, hebt gebracht.…
Een hopeloze brief
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
624 Ik zou de waarheid willen kennen
of ik je in mijn dromen mag verwennen
want een droom met jou is wonderzoet
ik heb angst, dat jij eruit verdwijnen moet.
Waarom gaf je mezelf geen teken
was jij dan niet voor mij bezweken
zag jij de hunkering niet die in mijn ogen lag-
de glans op mijn wezen toen ik jou verschijnen zag?…
Gelijke munt
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
553 De slang in mij ontzenuwt mijn angsten
en bijt tot de laatste stuiptrekking
van zich af, terwijl het spiegellabyrint
uit elkaar barst en de vrijheid zich
verbergt achter hoge hagen van zeewier
en smaragd. Ik noteerde ergens dat een
mix van hasj, warme melk en suiker kan
resulteren in het zien van ufo's.…
Kind in niemansland
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
415 verhaal in een
verzwegen landschap, broosheid
tekent halo’s rond kinds zonneogen,
die net als ik aan het felste licht
steeds weer moeten wennen,
alleen de aanhouder bouwt op een
twijfelachtige zekerheid, het blijft
een zware strijd, door ethiek geslecht
kern van niet te stuiten herinneringen
van onbevangenheid, verlies betekent
angst…
leven heeft een soundtrack - van harte
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
667 als het leven een soundtrack heeft
dan klinken toegenegenheid en liefde
doorheen hartstocht en drama
klingelt aandacht verfrissend haar bries
door teder betoverende klanken
die onrust en angst trachten te ontmoedigen
dan prikkelen de elan blussende noten
van verdriet en melancholie
vriendelijk maar zelfbewust
de verrukking van optimisme en…
SCHADUWEN VAN DE DOOD
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
566 Door godverlaten straten trekt de dood
even verlaten door de koude herfstwind
De wind huilt droevig diens grote nood
hij schreit luider dan een droevig kind
De dood werpt zijn schaduwen vooruit
als spoken dempen ze het laatste licht
Rillingen glijden over menig kille huid
angst leeft op ’t oude afgeleefd gezicht
De dood werpt blikken…
Honden, katten en mensen zijn groot
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
508 Angsten die ons kleiner maken dan we zijn.
Mensen die dieren werkelijk begrijpen,
laten zich niet dresseren.
Laten zich niet kleineren.
Zijn groot.…
Morgen al misschien ?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
485 In het zicht der jaren, is een lange
weg te gaan, misschien voorbij de dood
en tijd waarbij beide om de gelijke
rechten strijden, om angst van hoop te
scheiden, dat uur waaraan we hechten,
of dat moment werkelijk komen zal?…
Waar het zaad gedijt?
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
456 de wilg vlecht z’n loten
met lemen wortels in het gras,
de uilen vliegen uit de
kaalste jaren van ons weg,
angst wordt stilte, wordt
houterig zonder enig overleg ,
waar de stam, zich vertakt
tot jonge biezen overgaat
tot pijn in elke nerf, de
wellust overgaat tot overdaad.…
Dromengewaad
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
400 woud
hoor ik de echo van zovele dromen
het is jouw stem die zingt over de zomer
zwaluwen die scheren tussen dansende wolken
het geluid van een koekoek in avondrood
een stem die laat fluisteren wat ware liefde is
zo vaak samen in diepe nood geweest
het verleden altijd manmoedig gedragen
hoor ik de woorden van zo dikwijls verlangen
de angst…
voluit - van harte
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
623 leeftijd leren wij met de jaren
hoeft geen angst te geven
het is meer dan het getal
de kwaliteit van de geest
waarmee we onze dromen leven
door van wat wij vandaag doen
morgen het betere te hopen
leeftijd immers is verder kijken
dan alleen gisteren of vandaag
want juist wie verwachten durft
wil zich ook weer verrassen laten
wie het beste…
zin in het leven
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
527 exploderen woordeloos de emoties
tot gedwongen de aanvaarding
mij de strijdlust wakker maakt
omdat ik nog niet klaar ben hier
dat ik nu even hulp nodig heb
bij het aankleden en verzorgen
het staan ook en het lopen
laat ik mij even aanleunen nog
tot ik ook dat weer zelf kan
in de warm gegeven aandacht
van de loten die ik voeden mocht
verdampen angst…
Ausweis bitte
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
533 oorverdovend geluid
de politie
schiet de jongleur dood
slechts zevenentwintig
jaar jong
met als enige misdaad
de mensen aan het lachen
maken
met zijn kunsten
wat vreugde geven
in
moeilijke tijden
een hart onder de riem steken
de mensen zijn verbijsterd
rondom de geschokte menigte
het geschreeuw de vertwijfeling
de angst…