Alle inzendingen

Vurige met afwisselend tedere klanken aan empathie en verbondenheid geen gebrek de liefde tafel is gedekt…

zwart op het bleke gras een schacht van dunne pracht de pennen dicht aaneen nog open naar de lucht ooit onder één vleugel gedragen in de vlucht een spoor van warme huid van adem en van kracht geen nest meer in nabijheid geen donker boven haar de ranke lijnen onaangeraakt de glans van zwart verblekend onder het ochtendlicht de…

Ik hoef niet te denken aan jou, je had al een ander en het is erger om dat nu te weten dan toen het begon Jij had het fijn en miste me niet Zij was begeerlijk en ik was er gewoon tot je toch maar wegging en mij de fantasieën liet hoe het misschien anders had kunnen gaan…

Warmte in het groen tussen bomen hangt stilte zomer ademt nog Wanneer de laatste warme avonden zich langzaam uit het landschap terugtrekken, merk ik hoe de lucht een andere toon krijgt en hoe mijn lichaam die verandering eerder voelt dan begrijpt. In de ochtenden die koeler worden, ligt een dun verdriet dat niet zwaar wil zijn, een stille…

Wind ruist door het blad groene heuvels in het zicht stilte op de weg Langs het stille pad opent het landschap zich in brede ademslagen van gras en licht, waar elke bocht een vertraagde gedachte wordt en de heuvels hun oude rust naar voren brengen. Bomen staan als wachters aan de rand, met stammen die verhalen dragen van wind en tijd,…

Taalpurist mits autodidact Hoogmoed omzetten in gezonde nederigheid, wijs en subtiel Leergierig blijven op gezegende leeftijd, een privilege De grijze massa word actief gestuurd Chanson van Jean Gabin - je sais - ook wel zich klein opstellen Weten wat je waard bent niets meer of minder; zelfkennis Persoonlijke geloofsovertuiging ongeacht…

Men noemt het stad. Het is een visioen Van natte asphaltstraten en plantsoen En een gevangenis voor wie het wagen, Te breken met hun wetten van fatsoen. Men noemt het stad en doet er daags zijn plicht En met een nette lach op zijn gezicht Spant ieder er zijn listen en zijn lagen. En als men tijd heeft schrijft men een gedicht. ----------…

Ik zeg niet: "Ik"; ik zeg aldoor maar: "Gij". Waarom en wilt ge u niet in mij begrijpen ? Ik, druif die in de zonne hangt te rijpen. De zonne blind, waarin ik dij. Van u bezeten, God, als van een vrouw bezeten. En eeuwig leeg, o Vrouw, o God, van uw bezit. o God, ge zijt in mijn verleden geweest gelijk een vrouw op oud en gouden feest…

De rijksbegroting af? Het was gelogen! Maar maandag moest hij daar zijn, à tout prix Een ernstig twistpunt blijft nog steeds box 3 Betreffende belasting op vermogen De minderheidsregering speelt niets klaar Ik zie ze nog wel struikelen dit jaar…

En dan bedoel ik, doel ik op al die mannen en vrouwen jongens en meisjes dus van jong tot ouder, oud die zich doorgaans anoniem via de ontelbare mogelijkheden van de sociale wereldmedia hun onvrede zonder rede maar met verbitterde haat spuien zij zijn in mijn perceptie en met respect naar andersdenkenden de gefrustreerden van hun eigen…

Ze vertelde dat ze achter de computer het niet meer wist. Geen moeilijke vraag, maar geen antwoord. Ze vergat steeds vaker wat ze net nog deed. Een ei op het vuur, even naar buiten. De rook hing al in de keuken. Ze wilde verder zonder hulp, zonder uitleg. Soms leek het of ze wist dat ze niet verdwenen was, dat iemand haar mag…

Late avondglans: purperen weefgetouwen dalen langzaam neer.…

Het aan gene zijde der grachten gelegen Stadslyceum Herman Nicolaas Werkman ademt de sfeer van de kunstenaar de expressionist van De Ploeg Wat maakt dat college van Werkman uniek? Er hangt een open vrijdenkersgeest je leert er kijken verder dan je neus lang is naar jezelf naar de ander en naar de wereld In een verborgen binnenstadstuin…

zij hangt boven de straat valt zonder onderscheid op het trottoir op de ramen op het boodschappenkarretje dat verlaten staat naast de ingang het karretje wacht niet werkelijk het draagt de vorm van wachten, de wielen zwijgend een mens achter de telefoon gebogen over een klein licht dat hem voortdurend naar elders trekt zijn lichaam…

in deze herfst wordt zij geraakt door ontelbare feuilles volantes over grenzen van tijd en ruimte naar haar toe gezonden de woorden gaan gekleed in vergane zwarte kleren spoorloos verdwijnen in een verdrukt verleden in de lach van een specht in de leegte van uitgespaarde taal hoe kan zij over rozen zingen? zij houdt haar lippen…

Het is een adembenemend vooruitzicht om onderdeel te zijn van een groter geheel. De horizon werpt een voorzichtig licht, de geheimen zijn groot, mijn woorden nog ijl. Er is veel om over te bezinnen wanneer de tijd daar eindelijk is. Ik hou mijn adem in van binnen, verzacht de angst voor het gemis. Wanneer het zover zal zijn, ooit op een…

Het oude einde is het begin op d’weg naar’t nieuwe einde. Terwijl ik mij hierover bezin, zie ik de horizon verdwijnen. Als 'k omdraai naar’t verleden, verdwijnt die in dichte mist. Ik verplaats me naar ’t heden, weet niet of ik mij heb vergist, dat 't heden gekend verleden nieuwe toekomst voorspelt. Wijl wat ik toen heb vermeden,…

Vroege morgendauw ligt stil op het groene gras de zon komt op, nu…

dit is haast een must nog meer dan voorheen hou in gedachten dat elk woord telt vermijd eindeloos zoeken het regent vrede op het balkon verder weg klinken schoten het najaar dreunt vandaag nog luider dan voorheen er schuilt stilleven als steentijd in dit verlaten huis soms terugkerend of definitief; het schaap vermijdt zijn wol…

Monter verder als een kat met negen levens en moedig voorwaarts na alle vorige gewogen en verre van zich geworpen op dat ene na... het obscure mysterie van haar verborgen geweten... is zij voor mij meer dan een losse tak en veel meer dan een serene sirene die ademloos zingt aan de verre oever van een ongekend stille oceaan…

Mijn dik wit bloot been krom omhoog het armvlees spierarm slap middelvinger op de punt van de grote teen, een cirkel net gelukt contact met mezelf Wat een gedoe en het moe steeds meer het moe van alles niet weten waar met wie en wanneer maar ergens ooit een keer- punt ongemerkt voorbijgegaan…

er is geen verdriet in een wereld waarin niemand bestaat, wij schenken het leven en verwachten dankbaarheid niet meteen. eerst moet het kind leren praten, daarna leren we dat geluk ergens moet zijn, er altijd iets moois te vinden is, meermaals noemen wij het niet geboren worden een verlies, om het vermeende verlies te herstellen…

In het terebintenbos van Moreh wonen de knoestige schaduw bomen gastvrijheid wordt blijheid in ‘t licht van de belofte een schoon vergezicht…

hij keek gespiegeld naar zijn vorige leven nu zag hij wat toen voor hem toch verborgen was gebleven hij werd betoverd door de reële beelden die hem na aan het hart staan maar jammerlijk zijn gebroken hij zou vergeten maar één mooiere houden als niks hem meer uit angst vangt en liefhebben kan genezen…

Ik heb nog een collectie heel oude schaduwen, Sommige half vergaan en kwetsbaar, Een paar nog uit de 18e eeuw. Kinderschaduwen uit Antwerpen, De schaduw van een rode lelie, Een meeuwenschaduw uit Den Helder. En uit de tijd van Koningin Emma, Gerafeld maar nog goed herkenbaar, Schaduwen van grijze dames. De schaduw van een boom in Frankrijk…

Voor schatten is uw heil Niet veil, Door woorden niet te melden; o Krekel, die, op d'eikenbast, U met een luttel dauws vergast, En huppelt door de velden! Waar gij, op akkers, graan Ziet staan, In voren, zaadjes schieten; Voor u is 't, dat het koren wast; En wat de boer in schuren tast, Gij moogt het al genieten. De noeste boer besteedt…

Een schoolreisje naar Praag is afgebroken De kindren zaten niet goed bij de les Ze zaten liever lekker aan de fles Na twaalven waren ze nog rond aan't spoken Ze zeiden: "Ach het was best leuk in Praag, wat kort...maar wel een flink stuk in de kraag"…

in het schrijven van een passend gedicht ligt de wind in de zoom van het venster te luisteren naar al wat het heeft voortgebracht de eerste strofe lijkt gesmeden met wat verwrongen ijzer waarvan ik niet kan schrijven dat het reeds tot staal is beklonken ik wedijver wat met woorden, spel mijn gedachten slechts met fragiele probeersels…

ik houd van lente jij houdt van lente iedereen houdt van lente dus zoek de lente…

Als ik naar de foto kijk op het kastje bij mijn oma van toen we zogenaamd nog alleen vrienden waren maar iedereen al wist dat het veel meer was - een van de eerste keren dat we samen op pad waren onze ogen stralend met de toekomst die we toen nog hadden - dan denk ik: waar is het fout gegaan? hoe komt het dat we nu weer alleen vrienden…