Alle inzendingen

De nacht ademt herfst en natte bladeren, wanneer hij zijn intrek neemt in de taal. Adrianus bouwt uit lettergrepen zijn eigen, overkoepelend verhaal. Vanuit het bolwerk van de filosofie kijkt hij naar de binnentuinen van de geest, waar de gedachten als schimmen dwalen, alsof er nooit een grens is geweest. Hij zweeft transcendentaal boven…

zo de weg gaat, zo gaat het zicht over in vergezicht om tenslotte te eindigen in de mist van morgen . vaker dan een keer geraakt men dan ontheemd tussen quasi toegeëigende lichtjaren door en raakt dan als verborgen in de leegte van een eeuwig moment . het is niet zo, dat men versteent maar de wil is aan banden gelegd en wordt gedwongen…

Loopt er een met een strijkstok over straat Dan ziet u ook aan zijn manier van lopen Of hij zijn geld verdient met huizen kopen: Alleen een violist houdt keurig maat. Maar ziet u ook iets hangen of iets haken, Dan heeft u met een makelaar te maken.…

Moeder Aarde warmt op, haar signalen zijn luid maar we zetten de knop van de wekker weer uit we praten over morgen en bouwen een heg en kijken naar de andere, veilige kant weg Geen staande ovatie voor wetenschappers nu de werkelijkheid de theorieën beaamt straks kan de mensheid nergens meer heen en toch kiest men massaal voor leven onder een…

Opgejaagd door tomeloze zilveren vogels, hoogvliegers met scooters in de buik op weg naar Madagascar Malediven en Robinson's safaridieren Out of africa impala's hoornaars wilde wespen cobra's babeltorenbouw termieten zebra's reebokken gazellen die de toeristen gaan plezieren stapt wereldwijze Akhal-teke monter verder moedig…

Het woord lag klaar, ik voelde het, maar wist het niet meer. Het was weg. Buiten op de schutting floot een merel. Een auto reed langzaam de straat uit. Ik wachtte, het woord kwam niet. Later bij het brood lag het er weer, tussen de dingen. Ik sprak het zacht uit. Buiten reed een auto de straat in.…

De pijn laat zich niet aanwijzen het lichaam bewaart een grens die al lang verdwenen is, maar onder de huid nog voortvaart Wat ik achterliet loopt verder niet sneller, niet langzamer dan voorheen, als water na het vallen van een steen zijn vorm hervindt maar de diepte niet vergeet Op mijn schoot iets warms een rij kleine gewrichten…

De hemel kleurt purper, D’ondergaande zon kleurt jou goud, Het duister van d’avond Zet alles in mystiek schemerlicht. De nachtegaal zingt ’n liefdeslied, De wolven huilen duister, De moeder zingt een slaapliedje Voor haar wiegekindeke. De sterren bewaken de nacht, De nachtwaker houdt Zijn blik op huis en haard, De kat is van huis om…

Ik kijk steeds weer de woonkamer rond je kunt veel doen op een plattegrond Als ik hier eens de eettafel zet zonder vloerkleden op het parket kan het bankstel wel daar als dat past en dan zet ik de plant en de kast aan de andere kant van het raam de fauteuil komt er achter te staan met een nieuw armatuur voor de sfeer Het is klaar, maar…

naijlend in tussenvorm met overhang boven velden de aanloop naar het aantrekken van een jas de vergrijzing van blauw overvolle fietspaden de geur van een nieuwe school het schijnsel van kunstlicht meeruren voor de tv en dat bij gekortwiekte dagen geur van bos, bier en brandhout het afgezakte thuiskomen en overblijven bij intredende…

Wind vult de zeilen verte komt dichterbij, zacht de wereld wordt stil In het stille blauw boven het water ontstaat een beweging die niets verlangt, een zachte verschuiving die het licht openhoudt, alsof richting ontstaat zonder verwachting. Een lichte stroom onder het oppervlak tilt elke indruk op, alsof gewicht verdwijnt, een beweging…

met mijn voeten in de aarde en mijn armen wijd gespreid voel ik mij een boom van waarde een monument in eeuwigheid met de vogels op mijn handen en hun jongen op mijn kruin groeit er mos tussen mijn tanden ben ik het middelpunt van jouw tuin met mijn vingers kromgetrokken trotseer ik regen, wind en storm blijf ik sterk en onverschrokken…

We waren dertien, deelden dagen, nachten en de tijd, In het jaar dat de wereld stilstond, raakten wij elkaar niet kwijt. Uren aan de telefoon, lachen om de kleinste dingen, Jij was mijn veilige haven, vol met mooie herinneringen. Toen kwam de breuk, de pijn van een verloren liefde in mijn hart, Ik was er nog niet overheen, mijn wereld was nog…

Nonstop bruisen mijn gedachten door elkaar. Geen controle. Geen pauze. Geen rust. Een wereld in mijn hoofd waar anderen in leven. Maar niet ik. Alsof iedereen zijn mening telt. Behalve de mijne. Mezelf altijd moeten bewijzen. Wat moet die denken van mij? Waarom zei ik dat? Waarom keek die zo? Piekeren. Piekeren. Piekeren.…

Hier om mij heen bij het glasachtige ochtendlicht dat het bed leger laat de kast te groot en overbodig maakt de schaduw van parfumflesjes bij de spiegel raakt haar geur die in het diepste van mijn herinnering leeft als een zee haar beeld kleeft vast aan het dierbaarste dat ze mij gaf toen ze speels met mij vree Ik dacht aan eeuwigheid het…

Als je het allemaal echt wilt weten dan wacht je tot de dagjesmensen verdwenen zijn en je me ziet als een losse tak van een boom Als je het allemaal echt wilt horen dan wil je waarschijnlijk weten waar ik ademloos woon in het huis zonder deuren Als je alles van me wilt vangen dan voel je dat mijn gerafelde breekbare wereld het blauw…

Het moede paars van de kriebelstruikjes hangt donker berustend neer bijen sperren ijverig de kelkjes open zweven voldaan met nectar volgezogen naar hun woningen bereiden zich voor op komend verscheiden of lange winterslaap.…

Een eiland van aarde, van wortels en hout, verrees uit het water, mysterieus en oud. Het droeg groene bomen, een levend baken, alsof de natuur een nieuw land wilde maken. En net als de wind die het eiland bewoog, verdween het plots weer voor het menselijk oog. Nu rust het geheim in het diepe, blauwgroen, alsof het er simpelweg nooit heeft hoeven…

Mensen moeten lijden tot ze sterk genoeg zijn om eisen te stellen Maar waarom ik? Ik heb maar één leven, ik kan het in een ander land beter hebben en als ze me daar niet willen dan moeten hier de mensen me hier maar helpen ook al hebben ze er niets mee te maken behalve dan dat dat wij mensen zijn Ze moeten maar lijden tot…

tegen alle eentonige mannenkoortjes die klinken uit wankele ratelmondjes alsook enkele raspende bessenkeeltjes de verloren gewaande dwaallichtjes evenals de heldere ontvallen sterretjes wellicht de overgewaaide miezerwolkjes wie dan ook hier verschijnen wil of wou uit een grauwe, hoogstpersoonlijke gril of uit poëtische overweging misschien…

Gelukkig zijn; en niet weten waarom; en soms naar buiten kijken waar de lucht donkerder is dan de steen, alleen een fabriekspijp nog donkerder afsteekt, en bang en gelukkig zijn. Een geluk dat geen raad weet; men bekijkt een glas met aandacht, er is een barst in en lacht en wiegelt het hoofd als een kindse oude vrouw die een broodkorst van…

IJl ligt de wilgenschaduw op de wei; Het slootje-in plonst, lichtgroene boog, een kikker; Over het riet beweegt zich blauw geflikker, Wanneer de wind zijn wimpels schuift op zij. In 't gras bij 't water, naast de wilgenrij, Speelt een blond jochie ernstig met een knikker; Wegjaagt in 't bongerdje een vogelverschrikker De Zondagsstilte over…

De grootheidswaanzin kent bij Trump geen grenzen: Eerst ging het om de Golf van Mexico, En nu hernoemt hij Lake Ontario, Als blijk van zijn gevaarlijke tendenzen. Als dit zo doorgaat heet, voordat je ‘t weet, De hele wereld straks de Trumpplaneet.…

Nonstop bruisen mijn gedachten door elkaar. Geen controle. Geen pauze. Geen rust. Een wereld in mijn hoofd waar anderen in leven. Maar niet ik. Alsof iedereen zijn mening telt. Behalve de mijne. Mezelf altijd moeten bewijzen. Wat moet die denken van mij? Waarom zei ik dat? Waarom keek die zo? Piekeren. Piekeren. Piekeren.…

samen, hij jong ik al ver, en sprak over mijn verleden tijd zo dicht nabij de horizon hij straalde als een helder blinkende ster weliswaar nog uit prille honing geboetseerd en draaide aan de lier, onderwijl, haast broos naar ontroering het was alsof zijn muziek mij meenam in een ontluikende passie en waarin ik ontegenzeggelijk verdwaalde…

Ik zag een jongetje een voetbal strelen Meer dan intens genietend van het spel Maar toen ik weer keek zag ik Lionel Een officiële landenwedstrijd spelen Ik moet niet bang zijn dat ik niet goed kijk De knul, de ster, ik zag ze tegelijk…

verdwalen in elkaar elkaar verliezen elkaar terugvinden in het laaiend tedere tijdeloze…

Nu pas begrijp ik waar dingen vandaan komen. Een ontmoeting blijkt jaren later een begin. Een afscheid gaat verder. Niet alles blijft waar ik het achterliet. Ik word wakker, zet koffie, kijk naar buiten. De dag wacht niet op wat ik begrijp. Dan ga ik. Er ligt weer een dag voor me.…

Ieder mag met zijn of haar last voor Jezus' kruis verschijnen dat gewicht begenadigd daaronder neerleggen vrij en verlicht de paal aan de achterzijde verlaten en verder gaan maar deze weg van verlossing zal niet eenmalig wezen de wenk naar de voorzijde van het zegenrijke kruis wil zich eindeloos herhalen bemoedigt wanneer dan ook…

weleens denk ik dat een gezin een taal is die ik te laat geleerd heb, ik ken de goede dagen maar de stilte nog beter van een luier tot een eerste woord wordt een mens langzaam iemand toen ik zei dat het niet ging, hoorde ik pas later hoe waar dat klonk voorbeelden om na te doen was er niet, herinneringen aan hoe het mis kan gaan…