Alle inzendingen

D'oceaan deint voort, Golven rollen af en aan, Gelijk dichters woord.…

De shuttle vliegt hoog Mijn racket raakt hem krachtig De winst komt dichtbij…

Hoe anders mensen ook zijn dan ik over mezelf denk: als ik oplet, dan weet ik dat de verschillen er niet toe doen dat wat opvalt in hun gedrag mijn eigen aandacht weerspiegelt Die keren dat ik verliefd was hoorde ik het in sommige liedjes herkende ik het in films en soms draagt iemand een gedicht voor met precies de juiste woorden…

ik was de luis tussen berenvachten door vachten verslindende tijd liet mij door de spil der tevredenheid, het spinnen kwijten, maar droeg haar bekoring tussen de mijten…

het is een olijk melodietje, een vergeet-me-nietje wat fraai gevat ook doorspekt met humor en te genieten met een rietje arm of stinkend rijk; het geluk maak je zelf respecteer jezelf, je waant je rijk voelt aan als elf meezinger afgekruid door het mooie deuntje het dansen komt spontaan een traantje verpinken hopend dit mag lang duren is nog…

September! laat uw open grijze vanen Door koele luchten, schone straten gaan, Het gave goud ligt op uw zegebaan, Druipt van uw fijne wapperende manen; De pure honig laat ge in harten staan: Gewassen goud in glad-gevlochten spanen, Uw adem is ons tot het lijf gegaan En blaast ons, jonge goôn, langs nieuwe banen. Op kameraden! grijp het najaarsooft…

Buiten de keukendeur ligt iets: een (zodra je je hebt gebukt) uit Darwin gedonderd van cellen gemaakt onvoltooid ding. Piepjong probeersel ter verbetering van het ongevederde niets, prefiguratie van een merel. Maar het bloed is nog rood in het bijna doorzichtige vlees. Gek die gele stekels waar de veren zijn mislukt. De bek snakt nog. Hij…

hoe excentriek en besluitvaardig ligt deze dag aangemeerd aan de riem van de nacht, de kajuit blinkt in de spiegel van de boeg terwijl de contouren zich ankeren in de reflex van de klimmende zon in alle eigenaardigheden gelegen dempt de machinekamer het slagen van de hamers die gevoed worden door de conversie uit de kleppengalerij niets…

diep van binnen ben ik blij dat zie je niet vaak van mij in mijn huis ben ik vrij zo vrij ik slaap lekker in mijn bed en doe een schietgebed mijn moeder zorgt goed voor mij wat ben ik blij wat ben ik vrij…

Ik weet helemaal niks Mijn hoofd is leeg vandaag Wat moet ik nu doen?…

Alleen de stenen herinneren ons aan de geluiden die zij weerkaatsten; zinnen als golven bedolven in tijd, of het geheugen dat het verbruide. Zeker de vensters ontgrendelen niets van dat verleden, wat zich afspeelde achter de deuren; afkeuring uit angst en om waarheden die zich verkleedden. Ondanks de spoken overwinnen wij al die verhalen…

Ik heb lang gedacht dat er bij het ouder worden meer antwoorden kwamen, dat ik op mijn zestigste alles wel zou begrijpen. Maar hoe langer ik leef, hoe meer vragen er bijkomen. Waarom vinden mensen elkaar, waarom lopen ze elkaar voorbij, waarom overvalt de geur van een keuken mij op een willekeurige dinsdag, waarom kan iemand die ik…

Woensdagmiddag schoolvrij de wereld was even volmaakt tussen toen en versnipperd heeft alles anders gemaakt in het midden voelde veilig links van mij innemend sterk rechts zijn liefhebben geprezen beiden ook te lezen op één zerk ouder zijn is in veel opzichten de verklaring van herinneringen mijn eigen volgorde daarbij past al lang…

Klom de Horeb op. Zag de lichten van de stad De wind waaide, maar de tijd stond stil Een adelaar vloog door de nacht Het was iets waar de ogen zich voor openden. Aantrekkingskracht verkleinde de afstand. Voeten verankerd, zenuwen gespannen. Dwars door de nacht, een stem. Ik kon niet geloven wat ik hoorde Vertrouwend op zintuigen, ging het…

zij dienden elkaar zonder woorden butlers in een huis van huid hij kende de kamers van het zwijgen wist waar verlangen schuilt zij droegen elkaars kleine dagen de jas, het verdriet, de stille last alsof de liefde had geleerd dat nabijheid nergens haastig past soms boog hij dieper dan durfde soms knielde hij voor wat brak in het…

zij dienden elkaar zonder woorden butlers in een huis van huid hij kende de kamers van het zwijgen en wist waar het verlangen schuilt zij droegen elkaars kleine dagen, de jas, het verdriet, de stille last de liefde had geleerd dat nabijheid nergens haastig past soms boog hij dieper dan zij durfde soms knielde hij voor wat brak maar…

Na de brandende hitte en oplaaiend vuur van het breken der droogte records in de zomer onhoorbare moord  en brand schreeuwen der hei komt besef onder  slurpende dieselmotoren bezitters en fly drive vakantievliegers steeds angstiger onder  de rook van de boeings rond lelystad eelde en schiphol nabij  schuift de pluim van een herfstbuienfront…

Het Restaurant der Liefde In het restaurant der liefde, daar gaan we samen heen, de sfeer is warm en zacht, geen plek voelt zo sereen. Met kaarslicht op de tafels, een glimlach op ons gezicht, genieten wij van elkaars gezelschap, in dit zachte licht. De muren vol schilderijen, zo kleurrijk en fijn, het interieur zo charmant, als een kunstwerk…

Niet voor lang herworteld leven, steeds weer moeten verder gaan, dàt is 't lot ons hier gegeven, dàt de wet in ons bestaan, lijk de bomen vruchten dragen als de bloesems zijn vergaan, lijk de zon de dag kan vragen als de sterren niet meer staan - maar de steppe zal gaan bloeien, in woestijn valt regen neer. Overal toch kan je groeien…

Ik loop op deze druilerige late zomerdag met wat boodschappen in mijn tas tussen zon en regen met een lach zingend op de glinsterende keien van de straat te denken aan mijn toeverlaat - o wat een dag inspiratie als bij toverslag en terwijl de woorden naar boven komen borrelen zoek ik haastig in mijn tas - o waar is mijn schrijversboekje…

Uiterlijk schoon Is vergankelijk en slechts Zichtbaar voor het oog. Innerlijke schoonheid Is blijvend en slechts Alleen te ontwaren door Een daarvoor Openstaand hart.…

Het voorjaar hing in de bomen Het prille zonlicht maakte het leven lichter De dingen hadden weinig gewicht Zij liepen door de dagen heen Toen de blauwe schemering De lindeboom vond verdwaalden Haar woorden in de takken Wanhoop klonk zich vast in de beukenhaag Tussen de zwijgende zerken Het fragiele voortgaan over het pad…

Dit jaar probeer ik niet verpulverd te worden onder je gewicht. ​Jij van edel, bij mij alleen de stank van het riool. ​ Je rusteloosheid gaf bijna geen ademruimte, nummer 7. ​Toch slim genoeg, tot nu toe. ​Laat je niet misleiden door mijn geur. Ik ben listig en niet zomaar nummer 1. ​Het einde nadert. ​Dan hoef ik je de komende…

Heer Bommel eet vlees van allerlei dieren. Dat mag hem als beschaafde beer betamen, wanneer hij met stadsgenoten te zamen op Slot Bommelstein een smulfeest gaat vieren. Soms kan een kapoen de tafel sieren; buurman de Markies zal zich beramen wat hij straks lovend of lakend zal benamen, kijkt verstard, zit inwendig te tieren. De edelman,…

Jij vindt dat ik nu niet meer van jou hoor te houden, maar ik kan dat toch niet laten, want ik zou de allerliefste zijn voor jou Maar nu ben ik alleen maar vrij in wat ik droom van jou en mij /Ik hou van jou - nog elke dag/ /maar zwaai niet met - een witte vlag/ /Ik geef me nooit - aan jouw gezag/ Er is van alles misgegaan en nagelaten…

de dichter is dood ieders dood komt dichterbij dan is het boek dicht…

Een dame die het hoog heeft in haar bol, hoe denkt zij dertig zetels te behalen? Wie gaat haar voor dit luchtkasteel betalen? Jaagt eigenwaan haar hoofd wellicht op hol? Straks gaat ze nog in Volendammer kleren een horde Dolle Mona’s presenteren.…

In het zachte licht van een late middag waar stilte zich hecht aan elke beweging, blijft jouw aanwezigheid een trage stroom die onder mijn huid haar weg naar warmte zoekt. Wanneer je spreekt, verschuift de lucht alsof een verborgen bron zich opent, een plek waar woorden niet hoeven te dragen maar eenvoudig mogen rusten in nabijheid. Soms…

zonder aanraking schuddende fundamenten vogels verlaten het nest…

het geluk is een verrekt klein olifantje in het bezit van een pascha met een harem die het doet zuchten iedere nacht van o God wat heb ik met mijn leven gedaan en waarom hebben jullie toch de fans afgezet en laten we die engelsen morgen maar vermoorden. het geluk heeft een verrekt klein hokje daar staat het met zijn slurf te zwaaien en denkt…