Alle inzendingen

De regen wast vlekken op mijn gelaat angst gaat dikwijls samen met onverholen overmoed trekt een wankel vierkant tot onzichtbare ruit maar een krom schot hangt onverwacht uit het venster   Een rijke vrouw belooft mij een geile buit maar ikzelf had het liever andersom gezien zij voelt de stormbel van de ijzeren vogel het stampvoeten van…

Als ik contact met buitenlanders had en zij naar Hollands mooiste plekjes vroegen, heb ik die mensen altijd met genoegen gewezen op ons fraaie Pieterpad. Mocht Trump ooit vragen waar hij heen moet gaan, dan zeg ik onomwonden: ‘Pieter Baan.’…

Met mijn vinger van rechts naar links. Het ritme onregelmatig. Het suisen van de zee in mijn oren. In mijn hoofd golven zo hoog dat ze ooit alles overspoelden. Nu is het stil genoeg om te zien het gif dat je was. En de les die het mij kostte. Ooit waren mijn lichaam, mijn stem, mijn geloof, mijn balans en mijn geluk…

Wat kan je doen nu het zo heet is dan alleen maar rusten en wachten? Het denken vertraagt, de woorden zwijgen en zelfs de vogels worden soms even stil. Wat is het eigenlijk dat ik wil? Wachten, hopen op koelte en helder denken; de Wachter wacht, doet zijn naam eer aan en schreef er zelfs een boek over. Stilte en wachten, het zal verkeren…

is een verdorde roos waarvan de doornen blijven prikken rauw als een open wond en je hebt het maar te slikken...…

Heb je de zuinigheid meegenomen uit een tijd zonder herinneringen in het hergebruik van grondstoffen door een dwaze tante uit het Zuiden laat me weten of die gouden jurk past in de doorzichtigheid van denken nu alle gevoelens al doorzeefd zijn met de kogels van jaloerse haat het ooit kan me gestolen worden want ik heb intense heimwee naar…

Niet alles vraagt om antwoord. Soms is een hand te veel. Een stoel die verschuift. Het geluid van een naam die nog eenmaal wordt geprobeerd. Wat zich als verlies voordeed, zoekt langzaam zijn eigen gewicht. Niemand ziet het ogenblik waarop de onrust afstand neemt van zichzelf. Wat geen haast meer heeft valt terug naar waar het…

Haar woorden troffen doel, Wat ik er door voel, Is onmiskenbaar herkenbaar, En, absoluut waar. Nochtans aarzel ik Om dát te bekennen, Want het kan ook toeval wezen, En als dat waar zou zijn, Dan doet dat pijn. Daar worstel ik nu mee, Ik zie geen uitweg Voor dit probleem, Blijft m’n eeuwig dilemma.…

Liefdes waar geen tijd voor is geen gelegenheid, of onbezonnenheid die denkt dat alles kan als we het niet afkeuren en ingewikkeld maken terwijl het gewoon liefde is een streling van aandacht het genot van contact kussen, geen tranen van gemis en verdriet om onmogelijke vreugde in stilte gehuild tot een bad dat dagelijks genomen…

Het misstaat hem niet, die broek met wijd uitgevallen rollende knopen het laat enigszins de breedte op beide heupen iets vloeiender verlopen, flatterend en voorzichtig flatuleus misschien, hoewel hij dit natuurlijk kon zien, zelfs de blinde vlek van de mug achter zijn rug. ze laten je wel lopen!…

Een kleine barst wordt een scheur Een scheur wordt een kloof En zo staat de mens alleen. ------------------------------------ uit:'Verzameld werk' (1984)…

ik zag de liefde in zijn ogen heb hem gevoeld hoe ik het wilde hij heeft geluisterd en mijn honger smaakvol gestild ik zag het verdriet als hij neerkeek heb hem gestreeld als hij dat aankon samen keken we naar de hoogte van zwaluwen ik zag zijn lichaam in het water heb hem gezoend zoals wij dat doen verstrengeld en al de dagen samen…

Laat mij de angel van 't venijn, door argwaan in uw hart gedreven uittrekken, en een felle pijn de aanvang zijn van het genezen. en laat ons langs het steil ravijn opnieuw de oude weg betreden die ons terugvoert naar het huis, dat in de duisternis beneden nog aan de voet der heuvel ligt; waar gij zo eenzaam hebt gestreden, toen leed de liefde…

we begonnen met twee glazen op tafel nu drink ik uit allebei niet zozeer ik ontzettend dorst heb versta me niet verkeerd. ze wees naar een wolk en zei niets. sindsdien kijk ik omhoog en bewaar ik haar daar genoeg om te begrijpen hoe klein verdriet kan zijn.…

Waar laat ik mijn schijnwereld zodra jij dingen doet die werkelijkheid dragen het onwaarschijnlijke moment waarin jouw nachtlach zichtbaar wordt Afstand veranderd in emotie je wijst in de richting van een bank je stuurt me met je ogen jouw wachters heb je weggestuurd dan is daar jouw ondenkbare beweging hoe jij schijnbaar zonder twijfel…

ontsnapt aan hemels sirenen-gezang eenogige reuzen verslagen zo nu en dan de handen gebrand soms te hoog naar de zon gevlogen zij leerden het vallen kennen bleke tijden te doorstaan bufferden zich tegen de felheid van tegenslag en pijn toen zij veranderd waren niets meer hetzelfde was brak de thuisreis naar binnen aan de odyssee hun…

uit mijn liefdevolle hart ontspruit zich in regenboogkleuren openslaande leliebladen, als in een waterfontein getooid . waar druppels zich glinsterend en juichend verspreiden over dit vragend aardse groen * het is nog alleen aan een ander, te zeggen . ja, ik ervaar ook een overvloed van een hemelse gebogen gloed…

Tranen voor verloren dromen Zie ik over jouw wangen stromen Telkens als ik denk, nu is het klaar Lijkt dat een verkeerd gebaar Tranen voor verloren dromen Die jij oh zo graag had gedaan Tranen voor verloren dromen Waar komen ze toch vandaan Van die kleine meid die het zeker wist En de tiener die zich had vergist Volwassen jij die dromen…

DO NOT DISTURB hing aan de binnenkant van onze kamerdeur op de Azoren, dus wij dachten dat we het hotelpersoneel niet mochten storen, wij hebben het uitgebreid zitten bepraten en durfden onze kamer pas na 2 dagen verlaten ... Aan de receptie keek men meewarig naar dat stel hongerige senioren…

Had nou die parelgrijze makker een poëzieles blootgelegd door nors zijn trivialiteiten in een doos met dialectisch gerommel klaar voor de kringloop voor haar neus te droppen? een ontdekker, die half Javaanse rakker nu zwart-op-wit gezegd door ietwat stuurs les clichés banaliteiten te contreren, als heer van stand eeuwig jong, niet…

Drie eeuwen lang rustte uw naam in bruine inkt op vergeeld papier. Het had bij één regel kunnen blijven, zoals bij zovelen vóór en na u. Maar uw zoon, priester, weigerde die karigheid. Hij schreef niet over uw dood, maar over uw leven: uw stille goedheid, uw handen die gaven zonder terug te vragen. Bijna achteloos, vermeldt hij dat…

mijn heimwee onthult de dagen dat jij niet bent, gewoon even afwezig uit mijn trein die door de donkerte van alle innerlijke gevaarten raast om in het gedwee te geraken verpersoonlijk ik me in het nog warme afdruk van je silhouet op het nachtelijk gelegen laken om mijn twijfel te laten zwijgen die me laat berusten in het violette weten…

De slager hield niet van vlees, Was van huis uit vegetariër, Trouwde de slagersdochter, En geraakte zo in ’t slagersvak. Zijn vrouw en kinderen allemaal, Waren verzot op vlees en daarom Kookte zijn vrouw voor hem apart Voor hem ’n vegetarisch maal. Alleen de hele buurt wist van zijn Afkeer van vlees, vertrouwde Hem daarom niet en keerden…

Glad water in de gracht zien en dan zonder nog te kijken denken aan de kouwe drukte van rondspringende moleculen de vliegensvlugge vonken van ons trage verstand met zijn buitenposten de netvlieswachters, zij hebben er vergrootglazen voor nodig…

Als ik je zag het was alsof de golven van de zee zich diep in mij beroerden en bij jouw oogopslag de zon mij koesterde hoe jij in mij als weelde omging mij zo kon noemen bij mijn naam dat ik van waarde voelde totdat de tijd geruisloos onze wegen splitste en wij te laat beseften wat onomkeerbaar werd maar ik draag je mee zoals de…

Herfstblad op het pad de tuin luistert zonder woord adem vindt haar rust Waar de wereld vertraagt, ligt een tuin die je ontvangt en spanning van je schouders haalt. Tussen het groen ontstaat een plek waar aandacht mag landen en niets hoeft te vragen. Hier mogen gedachten rusten zonder richting of woorden, zoals bladeren die na regen neerstrijken…

daar stond zij midden tussen twee gekromde eiken bladvers en groen verbonden met compassie echter enthousiast klein gouden handen ontbraken losjes de touwtjes in haar zakken de bladeren reeds herkauwd…

Ze hebben ene superster, de Noren Maar verder zijn de spelers onbekend En niet behept met al te veel talent Hoe wisten ze dit keer zo hoog te scoren? Waarschijnlijk volgden ze een oud recept: Je roeit maar met de riemen die je hebt…

Langs het kronkelend pad, verborgen in het groen, daar staat een oude bank, die alles heeft gezien. Met knoestige armen, uitgestrekt en wijd, biedt zij rust aan wandelaars, die even uit de sleur zijn. Met fluisterende bladeren als haar zachte stem, vertelt ze verhalen van wandelaars, als een waardevolle schat. Haar rug leunt tegen de stammen…

Verglijd ik van de hoogste toppen naar de laagste strangen hier rolt mijn steen zoek ik de oudste Aa langs steile wanden door duizend kolkende jaren reist hier mijn steen Rhenus groet mij, raakt aan mijn tranen mijn kant, mijn wal zwerf ik naar het onpeilbare waar echo’s uit oude tijden doorklinken in kwartsiet rust hier mijn…