1304 resultaten.
Het laatste glas
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
544 Deel de tranen van weemoed en verdriet,
om hen die je te vroeg achterliet.
Zeg me, wanneer het tijd is voor het laatste glas
En ik vertel iedereen wat voor een pracht mens je was.…
Banneling in de nacht
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
493 Verbannen door het fluisterende volk
schrijft hij zijn stille liedjes
in de nacht als de maan
het licht van de rust verzorgt
zingt hij zachtjes over
vrijheid en weemoed
zijn stem klinkt helder
de nacht is lang
onder de donkere hemellucht
wanneer de fluisterende mensen slapen
zingt hij zijn fluisterzang in de nacht.…
De mist pakt de polder in
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
491 voor Jocha
De mist pakt de polder in,
hult elk gehucht in een gewaad
en ook de slee- en meidoornhaag,
sloten, kreken, bruggen, putten, hutten,
een school, de danszaal en een kerk,
de mist is als een verlegen regen,
ze leekt weemoedig op je neer
tot traag de voorhang opengaat
en de zon doorbreekt.…
Blues on tuesday
gedicht
3.6 met 269 stemmen
86.964 Geen geld.
Geen vuur.
Geen speed.
Geen krant.
Geen wonder.
Geen weed.
Geen brood.
Geen tijd.
Geen weet.
Geen klote.
Geen donder.
Geen reet.…
DE VLUCHT DES TIJDS
poëzie
3.6 met 19 stemmen
2.741 Dít kan mij vaak weemoedig maken,
Dat ons de tijd zó snel ontvaart,
Dat, eer zij ’t Heden recht mocht smaken,
De ziel reeds in ’t Verleden staart.
Het zaligst uur, sinds lange jaren
Verwacht en vurig afgebeên,
Het komt gelijk een klank van snaren:
Hij ruist, verrukt, en — vliegt daarheen!…
KLOKKENKLANK
poëzie
3.3 met 10 stemmen
1.871 Klokken, over weide en akker
luidt ge mijne jonkheid wakker,
luidt ge in klanken, droef van zin,
mij uw stille weemoed in.
Wen uw bronzen stemmen, klokken,
't landvolk naar zijn haardsteê lokken,
is 't als riepen zij mij mee
naar mijn dorp, in de avondvreê.
Moeder wachtte eens op de drempel
daar van 't huis, haar liefdetempel...…
De Herfst blaast op de horen
poëzie
4.4 met 7 stemmen
2.580 Heb dank dat Gij mijn weemoed wijdt
en zegen ook zijn vruchten.
Een ganzendriehoek in de luchten;
nu komt de wintertijd.
Ik hoor U door mijn hart en door de rieten zuchten.
Ik ben bereid.
---------------------------
uit: Adagio (1947)…
Een merel
gedicht
3.4 met 17 stemmen
24.365 Er is iets in de zang van een merel
het is voorjaar, je wordt wakker
je ligt te denken in de nacht
het raam staat open - er is iets
waarvan de vogel zingt
en je denkt aan wat je moet opgeven
er is iets in je dat leeg is en het stroomt vol
met het zingen van die merel
------------------------------------
uit: Toen ik dit zag (2008)…
Hohner
gedicht
4.0 met 2 stemmen
6.773 In een la van de keukenkast
lagen de sigaretten van mijn vader
een boekje over eerste hulp bij ongelukken
(een man is uit voorzorg op een plank gaan staan
en trekt met een wandelstok
de elektrische draad
van het lichaam van de geëlektrocuteerde ander)
een alarmpistool –
veel dat mij is ontschoten
en een mondharmonica van het merk
Hohner –…
Treurzang
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
494 Dit is het lied
van thee niet gedronken
te sterk getrokken
nooit ingeschonken.
Dit is het lied
van had kunnen zijn
van zoetzachte dromen
van marsepein.
Dit is de bloem
die niet is ontloken
de woorden gedacht
maar onuitgesproken.
Gemiste kansen
een rafelrand spijt
“tiktak, tiktak”
waar blijft de tijd?
Een lege kapstok
het bed…
Nu. Hier. Vandaag.
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
410 Wanneer weemoed me overvalt,
in de holsten van de nachten.
Wanneer angst niet wijken wil,
voor hetgeen eeuwig is.
Wanneer ik gedachten koester,
die me laten herinneren,
aan overleden tijden.
Zoals oude kranten overlijden,
in een overvolle krantenbak.
Gestorven schelpen leven,
op het stille strand.…
Wijn met jou
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
522 laten we wijn met herfst drinken
schenk me een droom in tot de rand
van trage wandeling en samen klinken
van onlosmakelijk je hand
laten we wijn met weemoed genieten
een klein slokje op z'n tijd
dat we september strooilicht zien en
ons hart zich vult en reikt
laten we wijn met terugblik proosten
uit het rek van toen en samen
van glimlach…
Vergankelijkheid
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
534 Vergankelijkheid spelt weer de herfst
en langzaam leer ik lezen,
van zomerlicht genezen: de uren zijn geteld.
De zon viert nog, maar heel bedaard
verguldt ze de eikenbladeren.
Behoedzaam voel ik naderen
wat node wordt gemeld:
dat vuur gedoofd wordt, niets gehoord
meer waar de zangen klonken.
Oktoberlucht verzonken
nu naar de winter snelt…
[ Het museum heet ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
404 Het museum heet
Ministerie van de Zee --
Er is geen kust meer.…
Op weg naar Allerzielen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
545 Bij 't ouder worden komt de weemoed
om zoveel wat toch ook niet werd gedaan;
al heel wat lieve mensen zijn gegaan
en ‘k weet soms zelf niet hoe het verder moet.
Voor dankbaarheid is zeker nu de tijd gekomen,
er is zoveel gegeven, elke dag steeds weer;
de zon, de wolken en de hoge bomen,
en dromen en de vriendschap meer en meer.…
[ De ezel: jonge ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
383 De ezel: jonge
ogen op hoge benen.
Eens was ik ook zo.…
Verloren
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
163 Door de week passeer ik 's avonds
ramen van mensen die van niets weten:
het paar dat al tien dagen kust
en overal wachtenden
Nergens vind ik de grootse schoonheid
waarvoor ik wil leven
Ik loop rond om mijn weemoed
te delen, herinneringen
aan mijn plannen en de jouwe
We amuseren ons
met gespeelde zelfgenoegzaamheid
en wijden ons aan het…
Polonaise
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
164 Ik was jong, ik ging
grootse schoonheid ervaren
op handen van succes, en nu
loop ik op wolken
van elektrisch licht
glitter en bewondering
mijn pensioen te vieren
in de hemel der feesten
ster onder de sterren
de lachend mooie mensen
hun parels, botultox en gel
in halfgrijs haar, onvermoeibaar
op de maat van het koper
Niemand hoeft…
Geuren van toen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
322 Ik sta in het circus
midden in de rondedans
van de clowns, ver weg
van het strand
waar we verborgen
achter het zonnescherm
lachten en kusten
Iedereen mocht het horen
In de tent dans ik
met jou in mijn armen
mijn lege armen
Buiten regent het
roze-witte bloembladeren
van de magnolia
op de droge aarde
Geuren wellen op
Patchouli,…
Ad nauseam
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
161 Mijn vermoeide gelaat kraakt
Bij elke zucht die ik slaak
Ontdaan van mijn jeugdige moed
Aanschouw ik de sleur nog eens goed
Ben ik dan iets kwijt geraakt
Met elke zucht die ik slaak?
In de ochtend, als ik weer moet
En de sleur mij wederom groet
Kraakt mijn zuchtend gelaat
Tot ik eens - met moed ontwaak…
Herfstweemoed
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
94 O het vallen van de gouden herfstbladeren
ze rollen rillend tot brons op gewijde gronden
de storm geselt de gekromde takken
in de natte schemer, terwijl zwartgallig
gezwam de hunkerende tijd verminkt
met duistere fantasieën en weemoed.…
In de diepte van de herfst
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
11 Herfstig blad valt neer
raakt de rand van stil water
kringen zonder klank
Herfstblad zakt traag
neer, alsof de lucht het nauwelijks
nog draagt; het raakt mijn binnen zonder haast,
en in die lichte val wordt zelfs stilte iets wat hoorbaar blijft.
In de diepte van de herfst
vouwt het licht zich dunner rond mijn
gedachten, alsof het zichzelf…
Peer
gedicht
3.6 met 34 stemmen
20.495 De rozen zijn uitgebloeid, het is geen zomer meer
Ik ben alleen en heb een peer
De avond valt ook steeds vroeger, wat ik ook probeer
Ik schil de peer en snij de peer
In weemoedige, herfstige sfeer
Peuzel ik mijn stukje peer
De koude sluipt nader en de regen druizelt neer
Ik ben alleen en zonder peer
----------------------------------…
De bedrogen bruid
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
834 Maar net in het huwelijksbootje
Nam hij haar al wel in het ootje
Ach, nam hij haar maar
Dan was 't geen bezwaar
Als 't moest kon ze wel tegen een stootje
Maar hij nam - 't was waar -
Een ander - heel raar -
Ze vond toen die twee in hun blootje
En - ach toch wat naar -
Na die vondst aldaar
Legde ze heel snel van weemoed het loodje…
Wat overblijft in woorden
hartenkreet
3.4 met 15 stemmen
1.520 Je geeft me een gedicht
en schenkt me de stilte
langs ogen, stil bewaard
De weemoed van een droom,
veilig opgeborgen, in het
herkennen van jouw verhaal
Samen kwetsbaar, zo verloren
als woorden worden stilgelegd
in tranen zonder samenspraak
Je geeft me een herinnering
en schenkt me lege handen,
een omhelzing, stil aangeraakt…
Alleen
netgedicht
3.8 met 87 stemmen
15.756 Bedroefd verteer ik lange nachten
tranen sluipen in mijn dromen
die mij niets dan stilte brachten
en in lange rijen komen
ik denk aan hoe gedachten
zich verzoenen in een baan
en in lange slierten wachten
om nog eens door mijn hoofd te gaan
Niets dan leegte en verlangen
niets geeft aan mijn pijn gehoor
slechts weemoedige gezangen
klinken…
zwarte sneeuw
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
685 boven statige zwarte sparren
tegen de donkerblauwe lucht
schittert de avondster in fluweel
krassen kraaien als vluchtige vlokken
deze avond tot grootse weemoed
sober afscheid van de kortste dag
zij lossen op in deze winterse nacht
‘t metaalblauw hunkerend naar de zon
aan het einde van de lange duisternis…
Geschreven
netgedicht
3.2 met 13 stemmen
694 Ik denk soms
al weet ik het niet zeker
dat zij die zich het minst vaak
schrijver noemen, meer
te vertellen hebben
de weemoedige vreemdelingen
die geen tijd hebben om te schrijven
ze beleven pure poëzie en ademen
het leven, waarover schrijvers schrijven
en het zal mijn eigen pen niet zijn
die woorden herhaalt, van wat ik hen
niet heb…
Maanzee
hartenkreet
4.0 met 10 stemmen
1.110 De nacht ademt het licht
van de maanzee
En met zachte stem
zingt de eenzame dichter
zijn weemoed uit
Voor geen god
geen schoonheid
die danst tussen de heuvels
maar voor haar schrijft hij
zijn woorden
Verder dan de engelen
verder dan de rand
van de leegte
zoekt hij haar ogen
En de wind van verlangen
fluistert :
Ras komt de dageraad…
Misschien wel...
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
515 ik zag
hoe jij ook stiefelt
met een beladen koffer
vol twijfels en vragen
gelijk de eenzame eik
die met al zijn kracht
wacht op lumineuze dagen
misschien wel
waren het je weke ogen
die net iets te lang
in de verte bleven staren
een ogenblik
beleefde ik jou, je wereld
de weemoed van jaren…