513 resultaten.
De wereld in ons huis
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
214 Ik zit in de stoel die mijn contouren kent,
naast mij de boekenkast, een gestapeld monument
van andermans gedachten.
Elke rug een onontdekte straat,
een stad waar ik doorheen kan dwalen.
Het blauwe licht van het scherm glanst.
Met één vingertip breek ik de muren af.…
Boezemkamer.
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
489 Op die dag hoef je mij niet meer
te zoeken, op de beslagen ruiten
verdwijnen contouren, de wasem
van gebeurtenissen één voor één,
een goede beurt maakt de ruimte
vrij van stof en opgelopen averij
waarin mijn blik voor het eerst
in jouw schaduw verscheen.…
Foto in een magazine
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
798 Kijk diep in de nacht met een zaklamp naar je
beeldschone contouren en kus je fotolippen,
die als voormalig apothekersassistente
alle liefdesvergiffen wegzuigen.…
Drenthe
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
709 Contouren, impressies van een indruk van
bossen of wolken,onduidelijk wat het oog
zou moeten zien. Zomergevoel....
Tussen de graspluimsoldaten een zandpad
meanderend als was het een gele rivierstroom
naar diezelfde verten.…
Vreemdeling in vijfvoud
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
482 Door het open raam van de stenen tafel
zie ik contouren van jouw gezicht.
Mijn oogleden voelen zwaar
en ik zal blindheid uit mijn ogen verdrijven.
De ernst van de zaak is mij bekend,
tot nu toe ben ik niet voor zwaarte gezwicht.
Gaat het om de plaats van het onbekende
of heeft het gevondene nog geen plaats?…
Landschap
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
589 Het paadje in het landschap
van de grote oude meester
leidt nu ergens anders heen
zijdelings van bomen
wortelend onder olieverf
vervangt een sprietje
met respect zijn signatuur
wordt de mei langzaam
maar zeker in haar bloei
tot staan gebracht
nu ik de contouren van een
vrouw zie, zittend onder de es
hoe ver is ze van mij
verwijderd…
Volkstuinluim
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
480 Even vliegensvlug als de vroegere rubriek 'Het is
groen en het...' uit de Panorama glipte ik snel
naar binnen en stal ik de contouren en het volume.
Of stal? Ze gaf me die vruchtbare aanblik immers
als beloning na jarenlange moddergevechten in
tenslotte afgekeerde, uitgeholde, opgebruikte aarde.…
De volheid van stilte
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
497 Wanneer in de vroege morgenschemering mijn
aandacht wordt getrokken door een sluier van verstilling
in dichtheid en uitgestrektheid van waar de vage contouren van sil-
houetten opdoemen terwijl gezichten en portretten lijken omhoog te zweven.…
Mist
netgedicht
2.6 met 10 stemmen
443 Wanneer mijn breekbare-en-kwetsbare
verdrinkt in een mist van dichtheid en uitgestrektheid
waar haar silhouet wordt gemetamorfoseerd in vage contouren en on-
duidelijke vormen terwijl toppen lijken te zweven boven deze ongeziene luchtlaag.…
Verstilling
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
553 Eenzame stilte
verspreid over stad en land
verstilling ademt
Wanneer in de vroege morgenschemering mijn
aandacht wordt getrokken door een sluier van verstilling
in dichtheid en uitgestrektheid van waar de vage contouren van sil-
houetten opdoemen terwijl gezichten en portretten lijken omhoog te zweven.…
Heldere mist
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
425 Laagje voor laagje
een mist bedekt stad en land
gehuld in stilte
Wanneer mijn breekbare-en-kwetsbare
verdrinkt in een mist van dichtheid en uitgestrektheid
waar haar silhouet wordt gemetamorfoseerd in vage contouren en on-
duidelijke vormen terwijl toppen lijken te zweven boven deze ongeziene luchtlaag.…
Altijd aanwezig
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
551 Tijd heeft haar contour vervaagd, maar niet de warmte van haar lach,
nog altijd voel ik haar in de zachte gloed van een dalende zon.
In elk vallend blad hoor ik haar stap, in elk briesje haar adem,
een schaduw van nabijheid, onzichtbaar en toch niet weg.…
Paris s'éveille
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
476 ziploze ritsloze nummer
in een coupé in een trein
als een kluister
dan, aan het eind, kom ik aan
op een plein
de straatstenen al even grauw
als de lucht
geen mens te zien, van god
verlaten
om mij heen een vulkaan
die op uitbarsten staat:
de lichtstad, een kruitvat dat trilt
op z'n vesten
Ik ontwaar aan de overkant vage contouren…
Zilveren draad
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
2.178 Kunstzinnig licht op het gelaat
de handen kneden beeld en staat
tot vormen en contouren.…
In oprechte liefde
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
582 Jij bent mooi in jouw zijn
Zeer krachtig in jouw doen
De paden die jij treedt
Zijn de wegen die 'k wil gaan
Eén met het water en
Heel erg sterk in de stroom
Jouw prachtige boezem
Knipogend naar het hemels blauw
Jouw lijf doet dat van mij
Stapsgewijs ontvlammen
Contouren en lijnen
Die vallen samen.…
Madame la Marquise
poëzie
4.0 met 1 stemmen
941 Op 't matte gobelijn, de bevende contouren
Van een versmolten beeld.... Een schucht're hand bewoog
Een toets; de snaar vertrilt.... Reeds welkt de peerlemoeren
Tot bleker avondlucht. Zij talmen aan de toog
Van 't open venster, waar de donk're olmen lijnen.…
Het vervallen middeleeuwse kerkhof
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
984 Na lang speuren zie ik opeens,
half verstopt, onder gras en mos
contouren van een kapotte en
verweerde platte zerk.
Ontcijfer de naam en knik dan bedeesd
ooit is dit hier, op deze gewijde plek
de laatste rustplaats van een
mijner voorvaderen geweest.…
Als de hemel fluistert
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
437 Langzaam vervagen de contouren van huizen en
bomen in de schemer terwijl de torenspits zwijgend de hemel raakt met zijn ijle kruis.
Klokken rusten in schaduw van vervlogen
uren, hun wijzers gevangen in een tijd die zich nergens
heen haast.…
De mystiek van de mist
netgedicht
1.7 met 6 stemmen
563 Elk pad ontvouwt zich
pas op het laatste moment uit een sluier van onzekerheid terwijl
wereld zich verbergt achter fluisterende contouren; breekbaar en onzichtbaar.…
Winterse mystiek
netgedicht
2.0 met 8 stemmen
533 Contouren van bomen doemen
op, zoals schimmen uit vergeten verhaal terwijl het landschap ademt in nevelige geheimen.
Dat het waas hangt als een ademloze mist
zonder beweging, zonder geluid, waar elk geluid verstikt wordt
tot een fluistering, en schimmen pas zichtbaar worden op het laatste moment.…
In hetzelfde vel
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
223 Tot de ochtend me terugroept,
en ik opnieuw in mijn eigen contouren stap,
alsof ik nooit ben weggeweest.
En toch blijft er iets hangen,
een glinstering, een echo, een kier.
Een herinnering dat ik misschien niet kan ontsnappen
aan het vel waarin ik geboren ben,
maar dat ik er wél doorheen kan kijken
als ik durf te dromen.…
De architectuur van de scheiding
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
140 Macht is een spel van harde contouren.
Maar de aarde zelf kent enkel stroming.
De wind vraagt geen paspoort,
de wortels negeren het kadaster,
en de oceaan wast elke markeringslijn geruisloos uit.
Moeten we buigen voor de breuk?
Of moeten we leren springen?
Soms is de grens een reddingsboei.
Soms is de grens een mes.…
Geportretteerd
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
522 Ik beschilder jouw contouren
om toch steeds bij je te komen.
Ik leef terwijl ik aan jou denk
met herinnering en wijzers.
Ze staan stil in verleden tijd
deze wond kent geen pleisters.
Vier woorden die jij fluisterde
broos in mijn oor als porselein.
Ging als een deining van de zee
met een golf tegen de kustlijn.…
Veluwemastodont (Radio Kootwijk)
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
514 Na 90 jaar staat het gebouw nog,
met z’n sterke contouren,
onuitwisbaar in het zwerk.
Jarenlang was radio het toverwoord,
en stonden er antennes,
van vele tientallen meters koord,
aan hoge masten,
van ver kon Kootwijk worden gehoord.…
Illusie van de nacht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.072 De ander blijft een nare schim, een vaag contour,
terwijl hij zoekt naar warmte en naar huid,
de zwaarte van het bloed, het late uur—
maar elke koorts dooft in jezelf weer uit.
Geen god grijpt in. De hemel blijft van steen.…
Spiegel
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
490 van het diepste zwart
je kunt er de rest van je leven verdwalen
jezelf bewust of onbewust verliezen
- langer bewust, korter onbewust
en langer onbewust, korter bewust -
ofschoon verliezen misschien wel niet
het juiste woord is voor de toestand
waarin je uiteindelijk verzeilt als je
de spiegel hebt bereikt en je alleen nog
naar de contouren…
Reïncarnatie
hartenkreet
3.8 met 10 stemmen
1.724 Achter mij ligt nu het heden,
vóór mij de contouren van een stad.
Ik beklim de uitgesleten treden
van een steil, slingerend pad
naar een met koper beslagen poort;
daar klop ik driemaal aan en wacht.
Een lansknecht, in zijn slaap gestoord,
opent een luik, spiedt door de nacht.…
GALAKOOR ZINGT JP VAN BACH, JEZUS en Ramses!!
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
738 De namen van de koor-smoelen nog niet zeker
de contouren van de koor-doelen zeker wel
zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder
ho, he, le, bi , Yt, ‘n griet met ballen
van het accent op onze verscheidenheid
naar een verrassende klassieke eenheid
door God ook aan ons soort mensen gegeven
om ons vooral op aarde muzikaal uit te leven…
Vincent
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
479 Hij is moe en duwt tubes leeg
En zijn paletten worden balletten
Van kleur en smeur
En hij mest wat in hem wringt
En ontspringt
En in een wild begin
Waar het roze kleurt,
Van paars naar zwart odeurt,
Omdat de werkelijkheid verwart
En start met streken
Uit niets geboren,
Het zit tussen zijn oren bevroren,
En langzaam verschijnen contouren…
vingertop over ribstof
netgedicht
2.7 met 14 stemmen
1.795 een voet trekt terug, van binnen glijdt iets uit,
zijde glijdt af van schouders, je kijkt hoe een pols, ferm
en zeker, zeer ferm en zeker fluistert:
ontvang me, ik zit vast aan een arm
die voor jou openzwaait, zie ook hier
benen, iets van elkaar, registreer de
ferme stap en een heupdraai,
zie…
hij richt zich op, zichtbaar, contouren
teken…