806 resultaten.
GEVLEI LOERT EN VLUCHT
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
574 Onzeker schuifel ik door een duister woud.
Vanachter diepzwarte reuzebomen
en schimmige ritselstruiken komen
gedaantes nader, maken me benauwd.
Lokkend gefluister vult het bladerhout.
Zijn die verleidingen in te tomen?
Mijn huid moet bang, veranderlijk stomen:
tergend heet, vragend lauw, radeloos koud.…
Ideale vrouw
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
537 En zij, zij danst door het groene woud
over de paden als de hinde, als een ree
zij is een legende, een wonderschone fee
een schilderij gevat in een lijst van goud.…
Het Kerelskind*
poëzie
3.2 met 25 stemmen
5.310 - Du smidje van de woude,
Bij Lo !…
De Zeewind en de Landwind
poëzie
3.7 met 10 stemmen
1.912 Doellozer doolt zij in de wouden,
de laat verlichte velden door.
Het is of iets haar zou weerhouden,
te naadren tot de avondgloor.…
Van de wilde man
poëzie
3.3 met 6 stemmen
1.523 Mij docht ik was uit spelen gegaan
Met mijn gezellen in een woud,
Toen ik zag komen uit het hout
Een jonkvrouw, zonder honden,
Die bracht gevangen en gebonden
Een wilde Man.
Daar ik haar kende sprak ik haar an
En vroeg wat zij met hem woude.…
Kennis II
poëzie
3.7 met 18 stemmen
2.697 Zó zwerven ook om 't vuur, dat gloeit in 't dal,
De wolven van het woud in donkre hopen,
Die smachten daar in bloed de muil te dopen.
Van zonnevuren wemelt het heelal.…
Boom
netgedicht
3.3 met 23 stemmen
7.333 In het woud van verlangen rijst eenzaam mijn stam
tussen talloos veel stammen in eendere grond
graaiend met grillige takken in ledige lucht.
Wachtende tot de dolende reiziger kwam
die met haar zachte vingers mijn schors lezen kon
en omstrengeld vergroeid en gezamenlijk zucht…
Van de Rust der Zielen
poëzie
3.5 met 19 stemmen
4.157 Al ruisen al de wouden,
Al bruist het wilde meer,
Al beeft het al van donder,
Al straalt de bliksem neer:
Mijn hart blijft zonder vrezen
In zijn wezen.
Het kan ons niet verschrikken,
Al wat van buiten woelt;
Wanneer men maar van binnen
De schoonste ruste voelt:
Die schoonste rust van binnen
Kan 't verwinnen.…
nachtmerrie
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.136 Het woud was koud en
sneeuwwit in mijn droom de stammen
star als uit puur marmer;
als zacht steunen
liep het water uit de poriën
van een zwarte hemel
en verdween in alle bekkens
steeg de waterstand en ‘k wist
dat ik nog sneller lopen moest
tussen de tenen
voelde ik het spartelen
van weke vissen
De waterdruppels troffen
mijn huid…
Zaagt ge immermeer?
poëzie
3.2 met 8 stemmen
2.957 Zaagt ge immermeer, in 't somber woud verloren,
Een droeve geest, die, 't stille graf ontsneld,
Aan berg en bos haar weegeklag deed horen,
Zolang de nacht haar schaduw spreidde op 't veld?
Zaagt ge immermeer, als nevels de aard omhingen,
Het elvenheir langs braambos en struweel
Met zoet geluid op vlindervlerken springen?…
O liefste
hartenkreet
4.0 met 9 stemmen
1.602 In het dichte woud
de galmende grotten
van mijn geest
wonen dromen
Zij glanzen als kristal
parels uit de diepzee
Daar is het huis van mijn lief
Ik hoor haar lachen in
de branding van een schelp
haar haar gebleekt
in maan en sterrenlicht
haar gewaad geblauwd
in azuren zomerluchten
O liefste
laat mij knielen voor je gratie
Laat mij…
God is zo ver!
poëzie
3.4 met 5 stemmen
2.275 - Ik voel zijn adem waren
In 't wuivend woud, dat suizelt, vroom en blij.
Ik voel zijn adem huivren door mijn haren -
God is nabij!…
bomen sterven liggend
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
562 steunen ze
hun laatste kreunen klinken
maar verwaaid, niet alles
wordt door iedereen gehoord
ergens in het land een bos
minder, ergens op de wereld
een heel oerwoud, er móet
papier zijn om te tekenen
wat móet gebouwd, in drievoud
voorgelegd aan de administratie
van elke natie gekopieerd, meer
papier, meer bomen, meer bossen
moet er nog woud…
Ach, het is maar een eethoek .....
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
1.933 krassen van de tijd
de stoelen, poten nog net niet wankel
staan rustig elke nieuwe dag te begroeten
soms iets scheef, na uitgesproken zinnen
net of er een knipoog volgt, met de zinssnede,
"hout mijn zitting dicht", zelfs de leuning,
anders behoorlijk dwars doet er het zwijgen toe
oh, mochten deze tafel en stoelen praten
een woud…
De schoonste bloem
poëzie
3.5 met 29 stemmen
4.000 Hoe schitteren duizend bloemen
in heid' en veld en woud
hier bloeiend aan de glooiing
daar slingrend om het hout.
Maar niet alleen daar buiten
bloeit menig bloemelijn:
de lieflijkst aller bloemen
bloeit in ons huisje klein.
Die bloeme heet de liefde
van moeder tot haar kind.
Een bloem die ieder onzer
thuis altijd bloeiend vindt.…
de natuur
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
903 Een prachtige zonnestraal zacht als fluweel
schijnt helder door het zachtgroene woud.
Over akkers en land op een zonneprieel
het begin van de dag het lijkt zo vertrouwd.
Maar sta er eens bij stil en kijk om je heen
er is een nieuwe dag die wordt geboren.…
Zaden van de berk.
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
572 Een woud van zwijgen, rijgen
zich in twijfel tot een toverbos, onder
een kalend dak, waarin de bladeren
zich herkenen, iets geleerd en zeker
niets verteerd, pompt vuur door aderen,
te denken dat ik straks niet meer ben, dat
blijft vaag, licht gevoel in de maag,
de kwaal van een dogma die ik langer ken,
iedereen kent het, niemand kan het…
Aanroep
poëzie
3.2 met 6 stemmen
2.273 In gans verduisterd woud
droomde ik van sterren… en een maanlicht pad,
naar lichte verten voerend, zag ik mijn geest.
Heb ik niet altijd op uw komst vertrouwd?
Mijn hart kent u, gij kent mijns harten schat,
en samen gaan wij verder, onbevreesd.…
Suite
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
706 eerste zachte akkoorden
van het schone “Opus 40, Aus Holbergs Zeit”
klanken vanuit de oudheid Muzen geweid
tonen van cello en fagot die we als fuga hoorden
gevolgd door Menuet, Gavotte en Bourree
elk afgewisseld door strofen preambule,
in ritme als aangegeven door golvende zee
ziet men danseressen waaierend in tule
waant men zich in woud…
WACHTENDE BRUID
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.408 Angstvallig belet de herder zijn schapen
zich te wagen in dat geheime woud,
vreest het doornige loof boven dicht kreupelhout.
Wingerds om bomen hoort hij zuchtend gapen,
spreken over drakenklauwen op wondergoud,
kasteeltorens, waar duivelskunst feest houdt,
kwade geesten, die hier vredig slapen.…
haar betovering
netgedicht
3.8 met 20 stemmen
662 spreken wordt
en troost bewogen leeft
in een glimlach, waar vlinders
stormen willen buigen
wit en rood, vrij geweten
ogen zijn
langs iedere binnenkant
zacht in betovering en het strooien
als glans, traag
naar de ruimte van elke
neergeschreven schaduw
* voor Froukje Vos
n.a.v.de publicatie van haar bundel
"het betoverde woud…
JANUARI
poëzie
3.3 met 14 stemmen
2.189 Dik ligt de sneeuw in veld en woud
En 't Noorden huilt zijn somber lied:
't Is alles doods en vaal en koud
En levensteek'nen zijn er niet.
Geen levensteek'nen? Richt uw oog
Naar 't klein vertrek daar ginds, bestraald
Door zachte glans, die van omhoog
Rooskleurig door de venst'ren daalt.…
NAJAAR I
poëzie
3.5 met 4 stemmen
1.056 I
De zon bestraalt het rosse beukengoud,
Dat in het water glanst met felle pracht,
En beukenstammen in licht-grijze dracht
Verheffen schitt'rende armen boven 't woud.…
HERSTEL
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
615 Angstwekkend woud, wild als warrig hoofdhaar,
toont vreemde monsters, naderend gevaar...
Maar _ een zachtzinnig schijnsel dringt binnen!
De kinders staan stil, zwijgen en wachten,
bereiden zich voor op woedende strijd.
Evenwel, wat zouden ze betrachten?…
Wat hem een leven lang zou boeien
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
491 Trok hij door het woud van woorden waar de wind vrij spel had.
Sommige woorden waren aan flarden gescheurd, anderen stonden in brand.
Verbijsterend passeerde hij ze,
zag ze zwijgend aan.
Sommige had hij lief, anderen vermeed hij als de pest.
Maar dat alles woonde ook in hem.…
Genummerde bomen
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.228 'k Liep alleen door het woud,
En te midden van 't hout
Zag ik enkele genummerde bomen.
't Was een merk, dat ze alras zouden worden geveld.
'k Zag de houthakker, die door de heer was besteld,
Met zijn bijlen en zagen al komen.…
HERFSTBOS.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
863 Ik ril van schoonheid: vurig-wreed doorflitst
Hel geel de doff're kleuren van het woud,
Een stervensgil, een koortsgloed, felle vlek
Van gloeiziek kwijnen in het late jaar.…
OERWOUD
gedicht
4.0 met 2 stemmen
4.931 kleiner maar reuze sterk hij hangt
hoog in zijn hok met één hand aan een autoband
komt naar beneden en vertoont een orang oetanvoorhoofd
een kleine kale buik die vooruitsteekt
en nu al die slordige haren aan armen en benen
van zijn heer vader
verdwaasde vleermuis tussen kettingen en staven
of clochards dichtgevouwen in zijn hoek
waar de groene wouden…
emigreren
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
626 Allen hebben het ’s winters koud,
op het land, in de stad en in het woud
Maar niet de vogeltjes die trekken.
Zij zoeken betere plekken.
Ze lijken te zeggen:
“je kan me de bout hachelen“
en kachelen weg uit het westen.
Zij die waggelen doen dit als de beste.…
In de winter.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.044 Dan vaart de windvlaag
Woest door de takken,
Wild door het hout,
En wat te dor is,
Breekt hij al krakend
Af in het woud.
Maar - dat geeft brandhout
Vrij aan de grijsaard,
Huivrende bloed:
Weer rookt zijn schoorsteen,
Warm wordt zijn hutje -
Dat doet hem goed.…