5388 resultaten.
Binnen Wereld
netgedicht
3.9 met 15 stemmen
657 onderwater-varen
En zweeft er langs die klier een kreeft met opgeheven scharen
Glijdt tussen de organen door een waternimf omhoog
Impressies worden beelden, kleuren voor het geestesoog
Neptunus dirigeert z'n vissenschool synchroon te zwemmen
Terwijl de sidderaal zich schoolt in tijgerhaaien temmen
Dan: duisternis, een blauwe vinvis werpt zijn schaduw…
Aan de maan
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.631 nimmer vindt gij 't blijde paar,
In zijne schaduw weder!
Het noodlot, mij zo wars en stug,
Ontstal mij 's meisjes harte!
Geen zuchten toovren 't mij terug,
Geen teedre traan der smarte!
O!…
Hieromtrent
gedicht
3.0 met 6 stemmen
3.973 Langgerekte schaduwen en de mensenschuwe
straat verdwijnt voorbij de duinenrij, het naaldbos ginds
maar keert via slinkse omwegen
toch weer midden tussen de huizen terug
in een verzonnen of net even te hardop gedroomde
werkelijkheid valt een wonderlijke gloed over alles, de tijd moet
de tegengestelde richting zijn ingeslagen
om op deze vroegere…
aardappelakker
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
471 aardappelakker
ontelbare rijen rechte bedden
in de schuine schaduw van zichzelf
wachten op het geruisloos scheuren
door vermeerderen van één naar elf
met gsm en satelliet gepoot
in omgewoelde rulle aarde
kunstig gevormd tot ruggen
het onkruid is vooraf gedood
petatten zullen hier nu groeien
tot extra…
Aan d'aarde verhangen.
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
470 De avond laat weer zijn schaduw vallen.
De dag kleedt zich uit
en in het terugblikken schilder ik het portret van het mysterie.
Haar laatste stuiptrekking ebt weg in golven en laat tekenen achter
van een naamloos gezicht
en toch zweert mijn hart het te herkennen;
mijn ziel gecreëerd door mijn eigen denken.…
In de lente juichen hun kruinen
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
496 Beuken als afgeplatte giganten geven rust en schaduw.
De boom pleit net als Nietzsche voor een nette terra-sofie
met uitzicht op een parel: moeder Aarde, zo vol magie,
een hemel...
Als dank hiervoor worden zij in de Amazonedelta massaal
vermoord.
De longen van de aardbol krimpen in, steeds meer...…
aan de maan
poëzie
3.8 met 9 stemmen
6.122 nimmer vindt gij 't blijde paar,
In zijne schaduw weder!
Het noodlot, mij zo wars en stug,
Ontstal mij 's meisjes harte!
Geen zuchten toovren 't mij terug,
Geen teedre traan der smarte!
O!…
al was het af en toe even maar.
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
973 hoe moest het met mij morgen,
als ik weer mijn rust ontweek,
hoe moest ik voor een fit lichaam zorgen,
als ik uren tegen het plafon aankeek,
zo ging dat maanden lang,
niemand anders hoorde ik praten,
steeds zag ik jouw schaduw op mijn behang,
onzin!…
Eigen keus
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
544 Haar eigen fietsbanden zijn bijna versleten
alles kraakt en piept, zie deze schaduwen
terwijl zij rijdt, ze zijn kamerhoogte groot.
In fietstassen neemt zij oud nieuws mee.…
De wereld bestaat in mij
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
568 .;
de bereidheid licht door schaduwen
te zingen; te zingen, samen te zingen.…
Vader en moederende dagen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
465 De dagen kennen soms schaduwen breed en
smal, uren vormen dan vaak een leren voetbal,
melken dagen en weken schril uit met die fluit.
Dus nu even niet denken aan dat wat was,
als zware stilte wederom volstrekt nog spreekt,
het felle gemis zwijgend preekt en het bestaan
zelfstandig zelf doorgaan nog echt te pijnlijk is.
©12-7-2018…
behouden huis
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
539 verdiepen
of in de traag schemerende
watervliezen te verliezen
thuis komen achter gesloten
muren met kleine vensters
die een veilig uitzicht over
het veld bieden
er zijn bossen en lage weiden
waar licht als vrede belegd in
een krinkelende baan overtrekt
het huis in kamers verdeeld
lang met jaren vertrouwd
een hoog huis waar schaduw…
Vind jezelf op de vloedlijn.
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
368 In momenten dat ik de zee verstond,
dat de golven wisten waar ze voor
stonden en ze redetwisten konden
rij naar rij, die tijd lijkt voorbij,
het stuifwater in rollende schuim
belandt in de schaduw van gedachten.…
Voor een hart
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
741 Er blijft niet veel meer over van het mooi hart van
waar haar stukken door vlagen van tijd werden meegevoerd
Als achteraf deze ster van afgelopen dagen de bleke stralen verbergt in
de opwachtende schaduw waar zij ook zal inkruipen om uiteindelijk te verdwijnen.…
troostvolle herfst
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
738 mijn afscheid
van fris groen en beknopte
nieuwigheid
Ze kleurt ervan
ja weet je
ook ik moet loslaten
gevoed en groot gebracht
De wind laat haar zacht
troostvol wiegen
We verwonderen ons
om haar kracht
in stilzwijgend vallend blad
Het bos heeft geen strak omlijnde paden
elke stap laat nieuwe afdrukken achter
ze zucht
haar schaduwen…
Schemerlicht
netgedicht
1.0 met 3 stemmen
480 Wanneer de kunstmatige lichtbronnen huiskamers en
het straatbeeld overnemen, geniet ik nog van het resterend
natuurlijk licht van de dag, een zijde wordt bedekt door de schaduw
van een ander, de overgang met kleine stapjes vooruit in groot fenomeen.…
lichtjesavond
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
556 vanavond fluistert de stad zacht in het licht
een zee van kaarsen die schaduwen verlicht
een warme gloed in de vaak kille nacht
elk vlammetje draagt een eigen boodschap
verbonden in de tijd staan wij hier samen
met herinneringen aan liefde, vreugde en spijt
voor hen die we missen blijft het licht branden
een sprankje hoop dat altijd ons hart…
Stemmen van de natuur
netgedicht
2.6 met 17 stemmen
423 Bomen bewegen
traag, hun schaduwen reiken naar mij, als handen die troosten en zoeken.
Zon verwarmt, maar haar licht
voelt een zachte storm, een aanraking die
iets wakker maakt in mijn kern. Ik laat mijn zorgen zakken
tussen wortels en aarde waar stilte ze omarmt en zonder vragen bewaart.…
De laatste akkoorden
netgedicht
2.4 met 21 stemmen
883 Een leven gevuld met ontroerende
optredens, applaus, maar ook stilte, de glans van
sterren die langzaam dooft, maar Rob de Nijs blijft, onmiskenbaar,
in ons hart, een iconisch geluid dat nooit verdween, zelfs niet in de schaduw van tijd.…
Onvolmaaktheid
netgedicht
2.4 met 22 stemmen
403 Juist daar lijkt
schaduw dieper, voller in betekenis. Wat buiten de lijnen
groeit, zoekt geen vorm, maar vindt zijn eigen waarheid in het onverwachte.
Een boom met een knoest
kan nog stevig staan — misschien omdat
hij weet wat buigen is.…
Klanken van het licht
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
448 De schaduw bedekt dan ons lichaam met onze ledematen
Alles wordt dieper naar de ziel geleid; meestal is het zij die leidt
en ons onzichtbaar, maar vastberaden naar een onvermijdelijk,
kwetsbaar heden brengt, dat nog steeds gehuld is in nachten;
de hoop is uitgeput, terwijl het lot met je meegaat
Het gras is vaak verdord en verlangt naar nieuw…
In het hart van mijn stilte
netgedicht
2.2 met 8 stemmen
450 Hun dans verweeft schaduw en helderheid tot
moed, tranen en lachen openen poorten van licht naar waarheid die in mij woont.
In dit heilige nu, voorbij
het eisen en moeten, wordt mijn stem een
zachte echo van mijn wezen. Hier ontmoet ik mijzelf in een
cirkel van tijdloosheid, waar stilte mijn naam zacht fluistert en mij liefdevol draagt.…
De zon vraagt
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
244 Hem de zware schaduw noemen, zal wel lukken,
het zwarte silhouet, die macht uit een verleden,
met de kracht om mij naar beneden te drukken
in het heden, waar ik lijfelijk feitelijk veilig ben.
Men heeft mij verzekerd dat een doorgesneden
keel, en resterende stukken, niet meer heel veel
van zich zullen laten horen.…
Waar takken ademen
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
759 In het avondlicht lichten
sierlijke takken op, wiegende schaduwen
spelen langs mijn innerlijk pad. Ik ben wortel en blad tegelijk,
mild, ontvankelijk, en laat het warme licht mijn wezen van binnenuit vullen.…
Van gevangen naar vrij
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
328 Ze droeg stilte als een tweede huid,
ademde schaduw,
en leerde lopen met gebroken vleugels
Niemand zag
hoe ze elke dag
een beetje meer verdween
achter ogen die ooit zongen.
De dagen werden jaren,
de adem werd overleven.
Woorden stokten,
maar het hart –
het hart weigerde te zwijgen.…
De adem van de herfst
netgedicht
1.7 met 12 stemmen
304 Het licht breekt door wolken
in vlekken, schaduwen spelen op het natte
mos. Ik adem het vergeten van de zomer in, een stilte die
in mijn oren stroomt en zich vult met het murmelen van vallende bladeren.
Ik loop verder, een stap na stap,
de wereld lijkt te vertragen om mij heen.…
Tussen tijd en stilte
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
451 Stille adem gaat
tussen muren en het gras
tijd ademt traag mee
Rust daalt neer als
een zachte schaduw, alles vertraagt,
klanken lossen langzaam op. In de ruimte die achterblijft
ontvouwt zich iets dieps, ademt samen met een tijd die niet meer haast.…
De adem van de maan
netgedicht
2.3 met 29 stemmen
562 Al met al is ze een wijze gids,
een warm, intuïtief verschijning van licht dat
in stilte heelt en verbindt, ze toont dat zelfs bij dag mysterie
blijft bestaan, en dat licht en schaduw in mij in vrede mogen samenvallen.…
Wanneer herfst ademt
hartenkreet
1.3 met 6 stemmen
495 De aarde draagt het gewicht
van druppels die nog hechten aan varens,
en in de vochtige schaduw ruik ik het traag ontsluieren
van hout en humus, een geur die mij herinnert aan vergeten paden.…
In het afnemende seizoen
netgedicht
1.9 met 15 stemmen
350 Kraai op houten paal
mist vlecht stilte door het veld
seizoen ademt uit
Wanneer koude, zilveren
mist zich spreidt over de kale velden,
zie ik hoe schaduwen zich wikkelen om de laatste
bladeren, hun adem een trage fluistering van wat eens groeide.…