987 resultaten.
Vogels van de zee
hartenkreet
4.1 met 9 stemmen
941 vertel me niet
hoe ik moet dromen
of hoe de horizon beweegt
jij staat op een rots
en rolt een schaduw uit
over zee
ik zie meeuwen
in de verte
kon ik maar dichter, drijven
waar de wolken wachten, drinken
van de diepe gloed
geen golf raakt jou
of het licht dat tegen je gezicht
de dageraad zoekt
in de verte
vertel me niet…
Vleugels op poten
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
515 ze reiken en kijken
vragend omhoog de
wilde bloemen in mijn wei
hun muziek die
altijd gelijk loopt
met de zon verstomt
in het gras
nadert langzaam
een massaal gebrom
chitine knispert in
duizenden doorzichtige
vleugels op poten
zij vliegen op
tot grote hoogte
in hun paringsdrang
meeuwen zeilen
door de lucht met de
mier als…
Oprijzend uit de hofvijver
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
437 wanneer gaat het
weer sneeuwen
op het lange voorhout
zal het schreeuwen
van meeuwen verdwijnen
in de wit neerdalende rust
waar mensen gestaag
schuifelend voorwaarts bewegen
omdat de trams het hebben begeven
langs kade en muur
oprijzend uit de hofvijver waar
het bestuur zijn laatste uur torent
komt die winter er nog
na verhitte…
HET VERSTOORDE LEVEN
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
468 Ze zijn met velen
De meeuwen boven de winterakker
Zelfs hen kan ik niet verdragen vandaag
Waar blijft de zon die het ijs smelt
Waarin de waarheid bevroren…
De grote zeeën
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
647 Meeuwen bekladden haar dak.
Zij blijft sterk en op haar gemak.
De grote zeeën spreken tot haar.
Ze zeggen: “Je loopt gevaar”.
Vol hooghartigheid en moed spreekt zij:
“O grote zeeën, niets van U schaadt mij.”…
Takken kalen in de kruin
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
467 zie de meeuwen zeilen
driftend op de wind
bladerbruin vlaagt knisperend
tot het eindelijk luwte vindt
weg is de warme lach
en tekent kou
verbeten trekken op
deze bijna winterdag
kleuren zijn vervaald
takken kalen in de kruin
waar bomen buigen
voor het stormachtige venijn
het botst weer
na de zonneharmonie
we trotseren voor even…
de kus
netgedicht
3.7 met 25 stemmen
777 geen enkel woord
draagt de eeuwigheid, aan beide zijden
alsof er wind zou waaien, heen en weer
laat het zijn het voorjaar dat komt
twee vogels onvolmaakt
zichzelf
in het vinden en almaar
mooier
beschrijf me niet
maar laat ons
het strand als licht een lelieblad
en een beetje niet meer willen missen
kus me
en laat het de meeuwen…
benen en vinnen
netgedicht
4.0 met 11 stemmen
599 het breekpunt zichtbaar
wanneer lijnen aan kracht winnen, golven worden
die ik schep tot schuimend lichaam
er waait een gedicht uit
grillig gevormd
ook door het zilte aangetast
mijn handen halen zich open aan de horizon
versieren illusies
met
schelpgeruis
opnieuw
in deze volgorde van emotie
schaduwen liggen
stil
op een meeuw…
Wat ik je wil zeggen
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
1.051 zee zo oneindig
de kuststrook lijkt verdwenen
als opgegaan in een nevel
het twistend bootje
in een eenzame cirkel
vaart zo ver van een thuis
meeuwen schreeuwen
vechten zich een plaats
in het bestaan
jij roept naar een haven
het vuurtorenlicht
je zoekt een baken, een zicht
waar zijn toch de liedjes
de golvende woorden
van je…
bevrijding
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
489 Hier ben ik in het lijf dat mij bindt
schijnzekerheden in een rationeel bestaan
tot de roep van een meeuw lonkt,
ik haar ademloos volg en
vrij van zwaartekracht zal gaan.…
Het lam
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
606 Glas spiegelt pijn
die doorklinkt in de
au schreeuwende meeuwen.
Lam gevleugeld
echo je hun taal,
je moeder pendelt met je
tussen de kruisen
van de kuurkalender,
deelt cellen in je
kikkervis met staart.
De kruisen overleefd,
onder de schittering
van vredesvleugels
lichten je ogen op,
er is een Lam
dat alles overleeft!…
Haven denk ik, water, zee
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
488 De aarde waarin ik
Geboren en getogen ben
Is me te heet onder
De voeten geworden -
Aardkorst door droogte
Verscheurd, gespleten
In tienduizenden ongelijke
Brokken waar alle leven
Uit verdwenen lijkt -
Dan kronkelt uit die ene
Spleet het fata morgana
Dat mij een haven verbeeldt:
Haven, denk ik, water, zee,
De meeuwen komen…
tussen de noord- en zuidhelling
netgedicht
4.2 met 13 stemmen
648 overeind getrokken door de roos
in het perkje naast het zomerhuis
een vlinder die voorbij trekt
niet groter
dan de vingertop
waarmee ik een cirkel teken op het raam
om het vergezicht te openen
de weg tussen zandhaver, de oude duinen en het heideveld
dat stil wacht op het stuiven van de zeereep
en jij, die onder de vleugels van meeuwen…
Winterstalling?
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
565 die nu wil reizen
de bomen bijna kaal
terrassen
aan de kaai leeg
En meeuwen
die slechts krijsen
niet willen onderdoen
voor het roekoe
van duiven
Ik mis nu al
het wuiven
aan de wal
van te oud van dagen.…
ik ben naar de zee gerend
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
797 ik ben naar zee gerend
alles achter me gelaten
de sporen in het zand
zijn niet voor mij bestemd
we waren bang
om op het strand
te lopen als de vloed
zich teruggetrokken had
en iedere voetstap
zichtbaar was in de
kaalheid van nieuw land
geen hand om ze te wissen
de hemel duikt de verte
al voorbij, een pier met
meeuwen op een rij…
Het voorste van je tong
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
496 Een meeuw die opponeert
dat zijn lief gekooid zit...
Welke liefdelozen doen dit?
'n Godsdienstig land als Iran.…
Verloren
gedicht
3.0 met 218 stemmen
43.451 Dat alles is al lang verloren,
Nu voer ik meeuwen in mijn tuin.
--------------------------------------------------------------------------
uit de Verzamelde Gedichten van Clara Eggink (1906 - 1991)…
BARENSWEE
netgedicht
2.9 met 31 stemmen
7.121 Van schip op land gespoeld
in hand van jutters schat
geworpen, storm bekoeld
in wiegen en in sussen,
als meeuwen heel gevat
de top van baren kussen.…
vernieuwde glorie
netgedicht
3.2 met 13 stemmen
1.980 De blokken zijn geteerd
gaten gestopt met wier de meeuwen
plakken vast op witte zeilen
het waait op Westkapelle
als hij zijn armen rond haar middel legt
valt er geen zeester te betrappen
Ze zegt dat ze de geur niet meer herkent
en dat het licht verandert is hij schopt
een steentje weg draait om zijn as
Ze droomt haar kind weer op de pier…
Nieuwjaarsochtend
netgedicht
3.3 met 41 stemmen
5.890 Brood ligt op de stenen
Meeuwen en duiven vechten erom
Waarom zou het anders zijn?
Had ik maar brood waar ik op af kon
Was er maar iets om voor te vechten
En te vliegen in een groep
Waarom zou het anders zijn?
Vanuit een dakraam
Staar ik naar een plein
Mijn familie ligt op straat
Niemand vecht erom (Waarom zou het nu anders zijn?)…
Tijd
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
971 Regen
Grijs en donker
rollen de golven aan,
de wind komt van landinwaarts
en buiten de meeuwen
is er geen kat op't strand
alleen wat verlaten plassen
en hopen van nat zand.…
BOULEVARD
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
1.445 Door meeuwen en de branding begeleid,
geef je de zee mee je vergissingen,
zoals een golf die van de glooiing glijdt.
Bij helder weer zie je meer onderscheid
en neem je onbevreesd beslissingen.
Hoe komt het dat de dichter dit vermijdt?…
Gebroken wit
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
1.332 Hoe ondubbelzinnig het vertier
van meeuwen.
Ben jij dat die eigenzinnig je
initialen in het natte zand krast?
Spat jij spontaan de spetters
in het rond?
Kom, leer mij spelen, leer mij
doen zoals jij dat doet.
Wij zullen ons niet vervelen……
Stoffen, gassen en atomen
hartenkreet
2.6 met 14 stemmen
3.238 Stoffen, gassen en atomen
Hutselflutst de Tijd tot mens
Of enig ander dier of wezen
Kleur en soort en vorm naar wens
Apen, beren, tijgers, leeuwen
Mussen, merels, lijsters, meeuwen
Varens, lelies, anjers, lissen
Rozen, tulpen en narcissen
Variaties in miljoenen soorten
Door Wetenschap tot stof terugontleed
En de Schepper...…
Opwaaiend stof
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
463 muren kaatsten
het zinloos gesprek
echo’s dolden
in holle frasen
ramen donkerden in
de zee van misverstanden
die zich ontrolde op
stranden vol onbegrip
de discussie met een
spervuur van woorden
emoties vlamden in
gesticulerende handen
een krijsende meeuw
klaarde de lucht
nam stilte mee in
het koninklijk landen
wij lachten…
achter de dagen
netgedicht
3.9 met 17 stemmen
644 de wind ruist niet meer
alsof het raam steeds kleiner
wordt
en alle stemmen wegzinken
zoals de zee in mijn
woning
ik had nog bomen
geplant en duinen
meeuwen en een schreeuwerige
namiddag
maar mijn kamer werd zelden
door zon gedragen, noch door het meisje
dat de straat uitliep
ze zag me niet, las geen dagboek…
adem mij de zee
netgedicht
4.3 met 16 stemmen
1.030 ik zag
hoe jij speelde
en ik bleef geloven
jonge meeuwen en het licht
werden opgetild
tussen handen
en je mond, zo mooi
om te zien
-slaap maar, liefje-
ik wilde blijven
om alles te begrijpen
huilde en lachte
om blauwe gedichten
zoals ‘in morgen’
het woord werd wind en vogels
wisten wolken
-slaap maar, liefje-…
Ghazal I
netgedicht
2.9 met 9 stemmen
709 De wereld draait nu de schemering in -
flitsend doorkruist een meeuw het licht.
De dichter staat erbij en kijkt ernaar,
verlangend naar oorspronkelijk licht.
tekst 121207 herdicht…
waar niets alles is
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
802 weemoed kleurt de lucht grauw grijs
snijdt littekens in mijn ziel
maar hoog boven winden
spreidt meeuw haar vleugels
hoger steeds hoger draagt zij de pijn
ver boven ruimte en tijd
geen stilte geen lawaai
niets is alles - alles is niets
haar klagelijk gehuil verdwijnt in nevelen
op vleugels gedragen offert zij zich aan de zon
terwijl tussen…
Het Wad gebaart
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
763 Gehuld in een zwartig laken
het nest van kaviaar
brandhout brakend
maakt van het wad
een eeuwig levend altaar
de som van eeuwigheid
loost het water van en naar de dijk
en in ’t smal getij
waar het leven bruist
is de dood de ader
die de kwelder doorkruist
soms stokt mijn adem
wanneer ik de meeuwen
zie nestelen in de kelk
van een…