678 resultaten.
Parels voor de zwijnen?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
440 Waar heb ik het verloren, toen
ik omkeek en vele jaren ouder was,
vergeleek me toen ik werd geboren,
ben ik levend dood of begint het pas
geschreven duel in een tweegevecht,
lijken beide helften levensecht,
door ervaring de waarheid kantelt
en verder reikt dan op het toekomstig pad,
zocht naar poort in het hof van Eden,
maar dat…
Stairway to Heaven
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
482 Ik Droom
Zit hoog in een boom
Die tot aan de hemel reikt
Ik zie een ladder als ik naar beneden kijk
Een lied laat mij iets beseffen
Ik hoor de titel ‘stairway to heaven’
Het is de 222e droom welke ik noteer
en gaat over die hemelse trapleer
Dan een dag daarna
Wordt mij een wonder gewaar
Ik pendel Amethist, Lapis Lazuli en Sodaliet…
De macht der kleine dingen?
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
569 Een hechte vriendschap heeft
geen ander streven, dan
verdieping van beider geest,
een hoger doel van het leven
waarin het goed vertoeven is,
een band, die verder reikt
dan de openbaring wat eerder
is geweest, wordt empirisch
spiritueel zonder enige
conventies, met als enig doel de
lichtheid op te nemen, te laten rijpen.…
Muziek en Tijd
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
512 Voortgaand, melodisch
harmonisch, soms met schurende akkoorden
impliciet of expliciet
ook dikwijls met ritmiek
is muziek,
sinds de dageraad der mensheid,
per definitie tijdelijk en vluchtig
gelijk een wolkje op de omnipresente rok der universumpartituur
tenzij het reikt naar
onmetelijke hoogten…
De einder en contouren
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
399 De einder gloeit, maar voelt geen pijn,
reikt naar wat nooit worden kan.
Een sluier strekt zich over veld en man,
en dooft het goud van zonneschijn.
Ik dwaal verdwaald in lijn en licht,
zie hoe het zicht zichzelf verliest.
Zelfs dromen raken hun grens kwijt,
en alles sluit zich zacht... in eigen zicht!…
Schagen - Bergentheim
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
346 de Duitse grens
in Friesland waar 't wintert
door sneeuw de arreslee
met Jelle en Froukje glijdt
met stoere pake en beppe
Nienke van Hichtums kinders
die, als bekend, pas ontdooien
als zij een pop kunnen maken
en met sneeuwballen gooien
geen kou die hen belet
geen ijzel die hen hindert
of de Limburgse heuvels
die zover het ook reikt…
De passant
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
253 die hun
geuren deelden
glazen waarin het
licht bleef hangen
vruchten die hun kleuren
zonder schroom uitstalden
alles was aanwezig,
alsof de middag zelf
zich had neergelegd
op het witte linnen
toen kwam de passant
zijn schaduw streek
over de rand
een vluchtige aanraking
tussen zien en niet zien
hij liep voorbij
geen hand reikte…
Lingerie
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
80 De stroom reikt tot aan het grote plein,
midden in ons uitzicht,
op deze bijzondere plek op aarde.
Laat de onrust zich begraven.
Het leven staat voor alles
wat er is verloren aan onschuld.
Achter het oude stenen huis
ligt de prachtig achtertuin onder de zon.
In een bloeiend zomers zwijgen
ligt ze te zonnen in haar roze lingerie.…
Zwichten
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
1.518 kin
Over de hals naar de navel
Ze knielt
In haar iris zit draderig groen
Ze zalft de schroeivlek in haar nek
Haar schroom wordt nauwelijks ontsluierd
Ze strekt haar arm tegen een zuil
Bewaart op het eerste zicht het evenwicht
Grijpt een schaar
Knipt een vernestelde lok weg
Met gekruiste armen
Haalt ze haar borsten op
Toont ze en reikt…
Abortus
hartenkreet
4.1 met 17 stemmen
3.891 Er was eens een Engelsman
een engel voor mij
In mijn diepste narigheid
stond hij aan mijn zij
Op zoek naar mijn kindren
die waren ontvoerd
Ik stond heel alleen
en was zo beroerd
Ik kon ze niet vinden
daar in het buitenland
Ik ontmoette John Wilson
die reikte zijn hand
Daarvoor wilde ik niet meer leven
t was zinloos voor mij
ik slikte…
vakidioot
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
1.365 Met zijn muil vol zweren
Lalt hij over een verre oom
Die hem inwijdde in algebra
Met ontstoken tong
Dramt hij maar door
Over abstracte dingen
Die hij niet begreep
Toen hij nog lag te woelen
In zijn wieg van watten
Nu is hij heer en meester
Over oerknal en zwaartekracht
Reikt hij naar de rand
Van zwarte gaten
Speelt hij met e=mc²…
Had ik de liefde niet…
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
5.298 zuidenwind met kille bries
maar ook na deze dag
worden nieuwe morgens geboren
en nachten samengebracht
binnen de ring van versmolten harten
nog zoveel dagen niet geteld
geheimen nog niet gedeeld
woorden onuitgesproken
strelingen niet gevoeld
de horizon is nog niet bereikt
Gods schepping niet geheel ontgonnen
onbekend waartoe het reikt…
Nimmer gestild
netgedicht
4.3 met 18 stemmen
745 Het hoe en waarom was er niet
ook geen liefdevolle warme blik
slechts de pijn was er in het verschiet
in een eindeloze niet aflatende snik
Talloze malen reikte ik jou mijn hand
die berekend minzaam werd aangenomen
en altijd weer werd hij door jou afgebrand
voorbij zo krijste jij die mooie dromen
En nu lig jij hier in je vers gedolven graf…
OOR-geloof-LOG
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
1.818 het geweld laait weer op
met Allah op de achtergrond
men strijdt in naam van het geloof
vertel me, wie reikt wie de lont
Hezbollah versus Israël
kan deze zomer nog heter ?
beide partijen helemaal geschift
hoeveel haar is Allah beter ?…
grote kuis
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
801 liep naar het tuinhuis, greep de kettingzaag
druppelde olie over zijn tanden en zwengelde hem aan
doppen op mijn oren dempen het geratel
wijdbeens zet ik me schrap
op mijn hoede voor de terugslag
splinters, snippers, zaagsel
nu ik weer wat bedaar
zie jij wat ik achterliet
een witte vlek op het behang
kerven in het plaaster
je reikt…
meaux
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
933 haar tekort manifesteerde
door het onuitsprekelijke te laten
als het vanzelf spreken
slechts het zachte zingen
van wiegeliederen gaf rust
oude herinneringen
passeerden als ademtocht
ons ruwe gehemelte
ook de vrouw van zijn leven
en liefde in tijden van oorlog
tot het landschap weer verscheen
velden tarwe en vlas
zover het oog reikte…
Schrale liefde, schrale troost ( 2 )
netgedicht
3.9 met 22 stemmen
946 gedoceerd
als voor gedwongen kloosterlingen
kan enkel bescheiden aan God
worden gerefereerd
het is als leven in de
onbekende tijd van even
immers verwachtingen zijn als de dood
ja zeker, in overleven raakt men bedreven
en kijkt uit naar de kruimels
van het dagelijks brood
ik nader de overgave aan het bestaan
waar morgen niet verder reikt…
- Schild van het Westen -
netgedicht
4.1 met 47 stemmen
613 Schild van het Westen,
beschaving is je naam,
westerse mogendheden,
open was je geest en ver reikt je arm.
Jij voedde met woede,
verdraaide woorden gebruikt,
om ander land te verwoesten,
dat jouw illusie voortbracht,
de barbaarse dingen deden pijn in je buik.…
Beste tijd.
netgedicht
4.2 met 16 stemmen
675 Maar al waar ik keek,
mijn ogen bleven leeg
Mijn handen reikten
tot wanhoop gedreven,
hemelhoog,
in een poging de regenboog te omhelzen
Mijn voeten, zwaar in de klei,
bewogen al lang niet meer, die waren
vastgezogen in Moeder aarde ’s zwartste grond,
besefte ik.
Waar was ik in de tijd verzeild geraakt?…
Het Sternse Slot
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
830 onze trotse stad
en jouw vlaggen fier
wapperden in de noordenwind
slot op Kalehay
citadel van Albrecht van Saksen en Descartes
die over de ongeplaveide weg
jouw kloppend hart betraden
en aan het einde
van de gehorige gangen
hun handen brandden
aan het open vuur in de hoge kamers
en waar hun glazige blikken
door de vensters de hemel reikten…
wild weekend
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
650 De innerlijke geigerteller
tikt krankzinnig,
hand reikt naar een glimlach
tijd om lief te hebben is er niet.
Dronken kiezen ze in het gewoel
van draaiende heupen, bonkend ritme
er een met wie ze het straks
eenzaam zullen doen.
Voor hen is de nacht
een oplichtend duister
waarin je de ander moet smeden
tot hij heet is.…
Superhenge
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
481 Zo werd de eigen goddelijkheid
gevierd en tilde men elkander op
tot het Mysterie werd begrepen,
tot ze hemelse reuzen werden,
die reikten naar Hemels Licht,
in een nederige buiging opgesteld,
om de Opperste Magie te ontvangen,
bezield te worden door de Opperziel.…
Voorjaar
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
562 Met de wortels in het oude, reikt de hoop weer naar het blauw.
Er druppelt warmte uit de dauw..
-
Het water deint van al het onderhuids beleven.
Een kikker kwaakt, libelles scheren af en aan.
Een schrijver schaatst, met veel vervoering,
met al mijn geestdrift simultaan.
Ik laat de warmte, verder gaan..…
Onbekwaam?
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
536 Dat zijn ochtendhumeur bepaalt
hoe hij met dames omgaat: of hij ze straal negeert
dan wel hoffelijk de hand reikt
of ze gewoon by the pussy grijpt.…
Gij wast aan mij gelijk de winde
poëzie
3.0 met 3 stemmen
1.176 Zo reikt de liefde, o mijn beminde,
verrijkt me uw liefde in vreze en vaar,
- gelijk een geur'ge wentel-winde
die sterkt en loont haar koren-aar.…
Jaarringen?
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
383 Regens kennen we, het wast
de gesloten ogen open, het reikt
naar de hals en hoofd voordat
de jaarringen zijn verschenen het
maakt ons groter dat het origineel
het steek de vingers uit de handen
het vult de dorst tot lust en legt het
vruchtwater aan de schenen, vervult
de holten in te slappe knieën, verzacht,
laaft de verhitte ziel tot aan…
Afgehakte kopjes
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
500 Het was een prachtig gezicht, zover het oog reikte
alle kleuren van de regenboog en meer,
een ware lust voor het oog, of beide ogen dan
nu is de kleur verdwenen, weg is de pracht.…
Kerkenkerkhof
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
512 Ooit knielden we in misten wierook ter bezinnen
Goten marmeren helden in kathedralen
Kochten angst in gebed, deelden avondmalen
Reikte glorie hoger dan ons hemels tinne
Devote stilte bij hostiewaarts geschuifel
Bewaakt door martelaren onder aanbeden aureool
Vervallen tot scherven bestoft glas in lood idool
Of in vaal damast verveeld prevelend…
De boven- en ondergrens
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
254 Het reikt naar wat nog ongezien in ons bestaat,
en nodigt uit om verder te ontmoeten.
Zo wandelen wij tussen grens en horizon,
tussen plicht en hoop, tussen aarde en het licht.
De wet bewaakt de bodem van ons leven,
het geloof opent de ruimte voor ons gedicht.…
De winter in mijn vader
hartenkreet
2.3 met 17 stemmen
311 De winter houdt hem met
een licht dat niets meer hoeft te verbergen,
tegelijk zie ik hoe zijn uitgeputte lichaam naar rust toe
beweegt, hoe zijn aanwezigheid blijft in iets dat verder reikt dan woorden.…