779 resultaten.
ontnuchterend
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
2.050 u bent een zak meneer, een zak met zaad
een stumper vol onrustige hormonen
u volgt een kudde van verloren zonen
en leeft bij gratie van die ene daad
u bent een kwezel zonder ruggengraat
de deurmat van een stevige matrone
zij staat u toe haar vesting te bewonen
maar immer bent u mikpunt van haar smaad
u vlucht in voetbal, troost u met de…
Pearl
netgedicht
3.8 met 22 stemmen
3.089 Op dinsdag gewijd aan bliksemflitsen
donderslag, koopt zij honderd condooms
tegen een voordeelprijs van twee kopen
voor de prijs van één, zij is prijsbewust
Woensdag werkt zij van ’s morgens vroeg
tot ’s avonds laat honderd mannen af
omdat haar vader honderd etmalen terug
plotseling de pijp aan Maarten gaf
Aan elke man die zijn zaad met…
seizoen-gebonden
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
985 zou de hoop zijn die wil juichen
om niet de stilte van de winter te beseffen
maar seizoenen zijn niet te verplaatsen
net zo min als ik mijn gemoed kan kleuren
mij in een gewenste vrolijkheid te haasten
om te reiken naar vergelegen lentedeuren
o, zeker, ik heb weet van de huidige dagen
waar innerlijke spiegels zijn aangeslagen
en waar zaden…
Over duizend sporen
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
528 de hoofddoek
van een schone verwaait
een vredig dorpsdecor
waarin tijd de ogen
langzaam heeft gesloten
voor vernieuwing buiten
pas avonds als
ouderen de luiken sluiten
verheft weerstand zijn stem
vloeit drank om onvrede te uiten
nog gaan zij
zich niet te buiten aan
gevaarlijke opstandigheid
blijven alle ruiten heel
maar het zaad…
Een ploeger
poëzie
2.9 met 15 stemmen
3.235 Ik zag een ploeger in het morgenrood
met vaste stappen gaand achter zijn paard
over het braakland, volgend heel bedaard
maar moeizaam sturend en een vogel floot
en 't was als vreugde over die stille daad,
die ploeger, wijkend naar verten heen
en kerend weêr, op 't wijde land alleen,
de grond bewerkend voor het nieuwe zaad.…
Zomaar een zomerdag
netgedicht
3.7 met 20 stemmen
630 Bloemen staan in alle kleuren
strooiend nieuwe zaden
feestelijk belicht
voor een zomerfeest,
dat niet is, en nooit zal zijn.…
Zoals gij
poëzie
3.4 met 16 stemmen
2.850 Gedachteloos, strooit gij een heerlijk zaad
De winden over, eigen gaav’ niet wetend,
En tijd, en plaats, en doel, en wil, vergetend,
Gaat gij een weg, en weet van goed noch kwaad.
En toch is het zo goed, - want nu geschiedt,
De eeuwig nieuwe wording van het zijnde,
Het bloeien en vergaan terzelfder tijd.…
De tuinman en de liefde
netgedicht
3.0 met 11 stemmen
1.144 Je groene vingers strooien elk seizoen
gul tederheid, de zaden die verwaaien
gecompenseerd door al wat gretig groeit.
Ik help je door het schoffelen te doen
en hoop dat jij blijft doorgaan, onvermoeid.
(gezongen versie te beluisteren op mijn weblog)…
In de luwte
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
467 onvoltooid
onze
planeet een melodieus melodra'ma
een
grote sappige meloen
dorstig
drinken we haar
wanneer de zon een pyroop - vernietigend
als pyro'ticum
het gras verdort - de akkers verschroeit - en
we
met open handen opzien
naar de gesloten hemel
onze tranen als zegenbrengende
regens
de aarde bevochtigen tot
leven wekken
nieuw zaad…
Tezamen
netgedicht
2.8 met 13 stemmen
1.428 kom mensen sla de hand ineen
en duw, wat op het pad versperd ligt:
duw weg die grote, zware steen
strooi rozen - waar de groef mee dicht
kom mensen doe de hand omhoog
en vang de wolk die in de lucht hangt
verdamp de bui dan blijft het droog
strooi zaden waar je zon mee vangt
kom mensen sla de hand te saam
en demp het meer…
liedje van vergangen
netgedicht
3.8 met 20 stemmen
624 Zachter tijden kwamen over
het totaal verwoeste land
maar slechts onkruid
woedde welig waar
het goede zaad verbrand
in de vuurzee en de vlammen
van het nooit gedoofde lied
weggewist maar nooit verdwenen
met de tijd toch wonden liet.…
Voorjaar
poëzie
2.8 met 8 stemmen
2.083 O de verrukkelijke, de gele en de bruine landen
De bruidgetooide landen van het voorjaar,
Daar zij de lichtgod wachten, die het zaad
Dat in hun schoot rumoert, zal stuwen naar de hemel.…
Gedorst
netgedicht
3.6 met 12 stemmen
1.582 verlangen naar een verborgen
dorst, verloren tranen drijven
op de vijver, wolken jagen
op elkaar in zachte onuitgesproken
woorden en zullen gezamenlijk
de kim bereiken, geschoren aren
los verspreid, gouden graan in
meel vermorst en tot nieuwe
dromen vermalen in oud zeer,
de dag verwerkt z’n ongebonden
haren in gebaande sporen, kiemend
zaad…
tot straf van schaduw
netgedicht
3.6 met 18 stemmen
609 bevend om
vindt
verteert
en onterft dan de dagdromen
dagelijks
nabij de tijd die in volheid staart
naar hoop
in stilte terugkeert
onder het geroezemoes
van loshangende woorden
als een wereld in de regen
met vleugels aan
aanwezig
als een veld vol tulpen
waarin alles heen en weer
wordt gewaaid
wanneer de aarde geurt, op zaad…
BOTTEL
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
627 Ik zie je in je winters bedje mokken op zwart zaad.
Zo van buitenaf bekeken heb je het te kwaad,
maar ik wil het zeker weten en hoe wil je dat ik dat ontdek?
Doordat ik mijn nagels langs je door de kou verweerde huidje trek?
Of stroop ik je af om te zien hoe je zicht steeds minder wordt,
maar je vuur steeds heter?…
Stofvrij
gedicht
3.2 met 4 stemmen
3.403 Dan springen balsemienen uit
de hoek, buigen twee zonnebloemen
zich over bijzettafeltjes
en regenen de venkelschermen
hun zaad in omastoelen uit.
-----------------------------------------
uit: 'Slapen bij een warme man', 2008.…
Gradaties van helderheid
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
666 aarde
Warme stralen doorklieven de atmosfeer
tussen Heer en gade
boven de breuklijn in een zee van gras
Hier ligt het land begraven
achtergelaten
in een geeuw voorbij eeltige handen
Hier hongert de dageraad
De tijd spiegelt zijn wezen in al het levende
De tijd is als een Goddelijke hartenklop
als het druppelen van zijn eeuwige zaad…
Vrede
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
556 Ineens is iedereen gezegend, ook al zien
de mensen niet hoe ze zo stralen, hoe
ze vredig ademhalen en deze aarde bewaren
tot een tuin van tederheid, een veld dat
roept op zaad van liefde en erbarmen.
Hoe kan ineens de korst van koude en van
hardheid smelten tot er weer water stroomt
dat leven geeft en vrede doet ontkiemen?…
Eeuwenoud?
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
638 Slaap maar door mijn gerijpte vrucht,
droom je los uit de wortels van het mos,
laat jouw kristallen zaad nippen aan het licht,
kiemend in een eeuwenoud gedicht.…
Zoals gij, zijn wij blinden en onwetend
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.090 Gedachteloos, strooit gij een heerlijk zaad
De winden over, eigen gaav' niet wetend,
En tijd, en plaats, en doel, en wil, vergetend,
Gaat gij een weg, en weet van goed noch kwaad.
En toch is het zo goed, - want nu geschiedt,
De eeuwig nieuwe wording van het zijnde,
Het bloeien en vergaan terzelfder tijd.…
Het is
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
573 soms doen tranen
mijn gemoed zwellen
als kruisende lanen
over kwetsbaarheid vertellen
het is slingeren door een stad
vol onbegrepen bomen
en ik in het luchtledige
de grip op grijpen
in damp weg zie stromen
zo ook zal niet elk zaad
als van zelve aarden
het sterft in brakke grond
eer de zon het verwent
met haar verlichtende waarde…
bewegende aarde
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
536 tot mijn dood zich waardevol
laat omhelzen, mineurs en valkeniers hoed
u voor dit spel, het breekbare wordt
heldhaftig en streeft naar moed en marsepein
het grote geld kaatst in lades en bezwangert
de engelendragers, doch mijn gemoed weent
eenzaam in de schuifpui van mededogen, het
wentelt zich om de fundamenten en kiemt
als het zaad…
Bidden voor gewas en arbeid
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
3.916 Mensen kunnen wel de zaden strooien
Toch kunnen ze geen wasdom geven
Ook al is dit wel hun doel en streven
Maar alleen U kunt de groei voltooien.
Wij willen U ook bidden voor de arbeid
En onze werkzaamheden van elke dag
Waarbij angst is voor dreigend ontslag
Want het is zo onzeker in deze crisistijd.…
Onvoltooid?
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
398 veel worden afgewogen,
gedachten als voorbeeld dat geluk
mild en duurzaam moet zijn, zichzelf
moet verdienen moet maar wegvloeit
in de wind van een veranderend klimaat
inslaat als een plotselinge bliksemslag
soms als bloementooi en uiteindelijk
de littekens van verval achterlaat,
maar in het binnenste blijft het wroeten,
het zaad…
ik ben de desolaat
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
730 ik regeer weer over rotsen
bergen zijn teloor gegaan
dalen vol ontgoochelden
idealen van hun glans ontdaan
bloemen bloeien minder kleur
ze knakken voor het sterven
lucht verliest zijn geur
zaden zullen nooit meer lente erven
blauw klaart zomers helderheid
het zinderen is afgevlakt
kaalheid legt de schimmen bloot die
troosteloosheid…
z.o.z.
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
611 zei de Zon, en Maan
Zei zie mij in de zonneweide staan
De zomerzon neigt tot de zonnewende
Niet meteorologisch, astronomisch
Zowat de derde dinsdag van september
Zie zomer's zotheid, droog zijn eik en linde
De zonderlinge wijsgeleerde Zeno
Zocht nooit de zon in schemeravonduur
Hij mengde zevenkruid met zengend vuur
Door vruchtbaar zaad…
Kaatsen
netgedicht
3.6 met 13 stemmen
566 jij gooide grote woorden
mijn vriend
zoals een kind
stenen in een rivier
strooide zielloze beloftes
zoals een boer
zaad op droog zand
mijn vriend
je zei
als de dagen gaan lengen
zullen de vogels weer kauwen
en ook
dat het de schuld
van de schildpad is
ik zei
vandaag kom ik je halen
want het is nog niet november
vandaag doen…
Hemel van geluk
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
432 de gesel
van beter en best
is verdwenen
als up dater in
de maatschappij
geld en macht
is snel met
handoplegging
genezen zonder
zwakke plek
in dat dossier
staat je leven
tot in de kleinste
details in jouw
taal beschreven
er groeien nu
nieuwe plantjes
met geluk geuren
zaden en vruchten
die de scherpste
kanten van het
leven…
Het gouden vuur
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
432 en verdord
door een
brandende zon
die in het zenit
het gouden
vuur spant
tot waar het
ondergaat in
een ronde
horizon zand
vroeger is ook
hier de regen
geweest met
een dagbloemen
die bloeiden
tussen het
razendsnel
opgeschoten
gras in een
weer droge plas
ook in deze
kale vlakten
liet jij jouw
bloemen bloeien
waarvan het zaad…
NAAR DE OOGST
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
316 Het zaad wil zich naar goede aarde voegen,
wortelt lustig om al dieper te gaan.
Maar een steen kan ontkiemen in de weg staan.
Moet het plantje kwijnen of voort zwoegen?
Laten, wij mensen, Gods bijstand vragen:
"Geeft U de zoekende vingertopjes kracht
voor strijd tegen harde bodemlagen?"…