6467 resultaten.
Zwijgend landschap
netgedicht
4.3 met 11 stemmen
660 Het landschap lijkt te zwijgen
over de stilte van jouw dood
maar in alles is vergankelijkheid
te voelen en te proeven
onze vriendschap
die door niemand werd herkend
zal nog jaren in mijn heimwee
woelen door mijn dromen
de taal die jij mij leerde
woorden van beminnen
in herfst onder hemel uitgeschreven
blijft geestverruimend tijdens mijn…
Muur.
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
655 Het beeld is herfst. Als hij deuren opent,
schatert hoop in een gladde boom. In trage ademstoten
marcheert de stoet voorbij : kind met sjaal, een vrouw
die slapend breit, de geur van aangebakken appelmoes.
Hij is een stille dromer, sluiter van de rij. 's Avonds telt hij
stenen voor het slapengaan.…
te houden van – dúrf!
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
491 met in’t verschiet de herfst van jou gegeven tijd
is er
- onverwacht –
met vlinder gelijke pracht
de álles veranderende kracht
van flirtende wederliefde
in alles wat jou bepaalt
het voelen en weten
het denken, doen en laten
en je vraagt
- spiegelend -
is dit - is dít mogelijk
dat dít jou
jóu
met in het hart gesloten
- voor eeuwig…
Naamloos
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
569 Een blauwe maan dwaalt
eenzaam over nachtelijke velden
de strandjutter vertelt
zijn zeewaardige verhaal
aan ouderloze buurtkinderen
uit een ver land zonder horizon
is het de herkenning
die projectie veroorzaakt
van oermensen in ingewikkelde verhalen
of de projectie die raakt
soms naakt en onbeholpen in het bewegen
in de herfst op straat…
Herkenningspunten
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
639 Tot de herfst hen roept,
alle bladeren los te laten
nodigt kinderen zich te vermaken
met de droge kleuren vol geluid.
In de verte ronkt de eerste motorzaag
klinkt een voetstap op het grind
deze laan kan slechts van toen vertellen,
als de stoet met ijzig knerpen
langzaam, zich bewegen gaat.…
Lenteblues
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
687 kleur
gele bloemen in het gras kondigen het voorjaar aan
blaadjes ontvouwen zich langzaam aan de takken
de cyclus van Moeder Natuur die van voor af aan begint
kon zo het hele leven maar zijn
ieder jaar een nieuw begin
ieder jaar een nieuwe lente
maar de lente van mijn leven is lang voorbij
en mijn zomer ging veel te snel
een herfst…
Een lege postbode verdrinkt op de landweg
poëzie
3.7 met 7 stemmen
3.640 Morriën
het is verdomd al weer haast herfst
en mijn vermoeid lichaam dat geen honing kent
lichaam zwak boven mate en gespleten
het is een oud huis als in Greenwich Village
de bomen staan haastig in te pakken
hun bladeren gaan in de koffers van de grond
de wind is een gezwinde sleutel
en over het deksel legt zij een kleed van wolken…
lange luwe stiltes
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
510 alles wat er toe doet, onverklaarbare manifesten blijken
de spelregels te wezen die door hun applaus de slaap
ontgrachten van het water dat door de klei van
levensvatbaarheid wordt ontrokken in alles waar
de slaap om schreeuwt in het gehoor van een
belemmerende onrust,
de nachtmakers maskeren
zich vormloos in geluiden van de komende herfst…
ik had een lied voor 't al
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
750 ik denk zo vaak aan hoe het vroeger was
toen ik als kind nog over beekjes sprong
ik had een lied voor ‘t al - bij elke pas
en hoe ik waadde in een waterplas
hoe er zinnen in mij rijpten die ik zong
ik denk zo vaak aan hoe het vroeger was
tonen verstomden in een giftig gas
toen daar de herfst zich in mijn botten wrong
Ik had een lied voor…
Het kiert….
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
438 Wij zijn de herfst.
wij zijn de regen
wij zijn de storm
het seizoen geeft
ons haar zegen,
zoek het maar op,
herken de druppels
tranen op je gezicht.…
jij en ik
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
418 vervluchten
in elkaars verschillen en woorden
dan toch blijven hangen aan
het korte zinnetje “ ik hou van jou
dansen duizend vlinders
aan de aaneen geregen
jaren waar het lijden
eenkennig melodieërde
doch, het spel herenigde onze
fronten en bracht kennis
aan de macht van gewoonte
die jij trouw volgde
alsof de zomer bloeit in de herfst…
Vrouwe der seizoenen
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
500 Drie lentes was de kleine meid
Vijf zomers de godin
Acht herfsten de groentevrouw
Tien winters de heldin
En welk seizoen of het ook was
Met bloemen of verval
Zij zong altijd haar eigen lied
Op bergen en door dal
De jaargetijden vol van kleur
Zij vlogen met haar mee
Van haar geboorte tot haar dood
Tot as en sterrenzee
Sindsdien…
Het nationale hitteplan
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
508 de schaduw en uit de zon
Met je voeten in een waterton
Alsof wij allemaal niet weten:
Een mens gaat bij deze hitte zweten
En wat je dan zou moeten doen
Maar vooral ook wat je niet moet doen
En elders lachen ze zich weer rot
Ze lijken daar in Nederland wel zot
De overheid geeft de mensen les
Het is daar net een kindercrèche
In de herfst…
Arawn
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
546 Je vertrouwde me in de lente van je leven,
voelde mijn kracht in elke liefdesnacht,
mijn opwinding tijdens jachtpartijen in de herfst;
laat me je in je winter dan een deken geven.
Zie je hoe alle leven sterft,
terugkeert naar de Aarde,
schijnbaar verdwijnt
en wedergeboorte erft?
Denk je dat ik jou dat niet zou geven?…
eeuwige glimlach
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
580 terroir van de wijngaard
als seizoenen verstrijken
rijpt zich de liefde
tot donkerrood fruit
witte chocolade
dan wel kruidige rosé
van druif tot glas
prachtig en uitdagend
bloeit de wijngaard
met pittig de helling soms
tussen het dal en de top
zij brouwt een glimlach
door samen te genieten
tot plots het afscheid
in de kleurrijke herfst…
Hoopvol
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
457 Nu lente, straks weer zomer en dan herfst
wanneer de warme zon weer uren scheen,
maar droefheid blijft wanneer de hoop verdwijnt
en enkel nog de daagse dingen tellen;
waar zijn de bloesems en de vreugde heen
of zien we niet het nieuwe water wellen?…
Kraaienvriend
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
423 De heldere najaarszon
slaapt achter sluimerwolken
het is middag in de herfst
het oude seizoen
kent een jonge start
een zwarte kraai zit
op een gebogen tak
bij het archaïsche graf
dat je voorzichtig bezoekt
vanwege jouw krankzinnige moeder
je ziet er tamelijk gezond uit
op het geaccrediteerde najaarskerkhof
waar je de zwijgzame…
het is maar een gedicht
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
500 mijn poëzie verdraagt de werkelijkheid niet meer
zinnen breken onder druk
van echt leven
alleen woorden kunnen de scheuren nog schragen
zo beklagenswaardig grauw
als alles is
was het maar de herfst
die de wereld verkleurde
maar het is een lentezon
die alle hoop verbrandt
lang voordat de winter
überhaupt
keurig een beurt krijgt…
Op weg naar Asciano Italië.
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
273 de luiken daags sluiten
ik kijk op hen neer vanaf het palazzo
Hoor de oude vrouwen lachen
ze draaien hun rokken in elkaar
en vrijen met hun armen in een
boog om elkanders woordenschat
Van wind die om hen heen speelt
met de droge lindeblaadjes en de
luifels aan de gevels van gelateria’s
hebben ze alleen de geur verdacht
Gevonden, herfst…
doe eens normaal joh
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
143 tot nu waar ik applaudisseer
daar mijn Aow en Pensioen
bijna voor het grijpen liggen
achteraf gezien heb ik hoge
ogen gescoord door me af te
bakenen tegen al het “ normale “
waar het syndroom van “ doe eens
normaal joh en lach niet overal om “
nimmer me te eigenen
neen, mijn eiland kent geen klimaat
het zijn de winters die zomeren, herfsten…
vortioxetine
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
115 geënsceneerd
raakt de tijd met kleine stapjes
en acteert de lange weg die reeds
in heugenis gelegen het vervreemde
aanschouwt met het vermogen van het kind
de eigen letteren van deze symboliek
weerleggen dat elke abstractie zich
gekend voelt waartoe het zich heeft
geëigend, het is als een zomer die
geen warme dagen kent
ofschoon de herfst…
Wat boven blijft drijven
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
48 Dan de herfst met haar koper en haar ruis,
de bladeren die dwarrelen,
daarna de sneeuw, die alles
tot zwijgen en tot zuiverheid brengt.
Misschien is het geen troost,
maar iets stillers, een oud verbond
tussen ons en wat groeit en vergaat,
waarin wij, hoe geschonden ook,
telkens weer kunnen zeggen:
ja, ook dit is er.…
Doorheen Seizoenen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
16 Herfst je bent voor mij als een lieflijk schilderij
dat ik graag in mijn atelier op zou willen hangen
overrompeld door de milde zon als was het mei
trachtend om je schone kleurenpracht te vangen
In het doek voordat alles weldra zal versterven
seizoenen te beërven als ijzige koude doordringt
door de kieren en wij warme behaaglijkheid derven…
Wat zal ik wensen?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
419 Dàt wens ik jou en
ook natuurlijk dromen en wat vreugde
om de kleine, daagse dingen die ons
dragen en de kleuren van de herfst en
't bloesemen van bomen in de lente;
het geuren van de regen, de winter met
zijn stilte en de herfst met vruchten.…
De oude boom
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
655 weet vast van alles wat
De oude boom voelt zich gevleid
Hij zegt dat het boompje gelijk heeft
Want hij weet een heleboel
Over alles wat er in dit bos leeft
Het boompje vraagt hem gretig
Wat maakt u allemaal mee
Wilt u dat aan mij vertellen
De oude boom zegt oké, oké
Allereerst de vier seizoenen
De lente en daarna de zomer
Dan de herfst…
Zijdelings
netgedicht
2.5 met 10 stemmen
3.166 Elke schoonheid die mijn oogopslag
in laan, op dreef of elders kruist
maakt dat mijn vurig passie bruist
omdat ik nooit iets mooiers zag
Als een lieve lach op een druilend dag
die zich zeldzaam tegen grijzen druist
als schrijdend stel dat statig huist
eeuwig stil mijn pad flaneren mag
elke ronding ontwaakt een wild gelag
deinen innig aan…
Zwanenzang
poëzie
3.3 met 15 stemmen
4.200 Ook de engelen die ijl en ver bestaan
Zijn onbereikbaar voor ’t gebannen ras,
Dat ze verwekt heeft in verkeer met geesten
En in volmaakte schoonheid heen liet gaan,
De goden tot genot. Zij zijn voor ons geweest, en
Nu gelukzalig en zien ons niet aan.…
Toekomst ontluikt
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
1.141 kleine groepjes naast elkander
verspreiden zij hun eigen geur
ze kijken luchtig naar het licht
soms verschillend van nuance
diep geworteld in donkere grond
laten zij lentedagen dansen
omhelzen elke nieuwe morgen
sprankelende druppels ochtenddauw
buigen zacht naar zonnestralen
verdrijven kleurrijk lentekou
verstild geniet jij van hun schoonheid…
Tot moeder aarde,
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
873 Lang was de tijd dat ik,
Van u gescheiden,
Schoonheid die dort ondankbaar heb bemind.
Maar 'k weet dat ik u weelden wedervind
wanneer ik wil,
Als in verleden tijden.…
Geliefd
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
1.029 Verraden en geslagen
Tranen van verdriet
Waarom nou toch verlaten
Een antwoord komt er niet
Wat was is gaan vervagen
Verdwenen in de tijd
Waardeloos geworden
Omdat je het vermijdt
In schoonheid vroeg gestorven
Verdronken in een wel
De allermooiste hemel
Muteerde in een hel
Gebroken en vernederd
Vertrouwen broos en teer
Gebrandmerkt…