10329 resultaten.
De gordel
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
539 hij wist
het donker als
geen ander te bespelen
stapelde kleuren
in vage vormen
verstikkend op elkaar
geen uitweg
omdat stilte echode
zonder weerkaatsen
niets om te raken
weer contact
met jezelf te maken
geen rode draad
om terug te keren
naar leefbare sferen
een zombie die
geketend zichzelf
niet meer ziet
alleen de gordel…
Bergen-Belsen (31-08-'17)
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
822 de stilte is pijnlijk
maar vergeleken met de pijn
van hen die hier hebben geleden
mag het geen naam hebben
minstens 70.000 onschuldigen
van vlees en bloed lieten hier
het leven en vonden een plek
in één van de massagraven
sprakeloos en vol verwijt
denk ik waarvoor en kijk terloops
naar dit schuldige landschap
waar de heide thans nog…
zinloze brieven
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
527 je kunt brieven schrijven
naar de grote poëten die zullen
trachten naar eer en geweten
antwoord te geven op al uw vragen
tenminste dat hoop ik maar
doch dikwijls zullen de dichters
het af laten weten blijven in stilte
verzonken ze zijn het vergeten
poëzie is zoeken en vinden
zoals braille bij blinden steeds
op de tast van muurtje naar…
Artistieke streken
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
421 De omgekeerde bladzijde
tracht de stilte voor te blijven
nu niemand, zelfs jij niet
mijn gedachten kan verstoren
ontroering brengt meer kalmte
dan zwijgen eenzaam kan vertalen
lichaamstaal blijft onveranderlijk
door intieme artistieke streken
gelaten in liefdesverdriet gestreeld
breng ik mijn ziel terug naar zee
en kijk ik naar de schepen…
korreltje
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
404 op een lichte
kalme dag lig ik
in een woud van
blauwe bloemen
los van de aarde
golft de stilte als
een blaadje met
alle winden mee
deze dag is een
mer à boire waarop
woorden dromend
over water glijden
een gewichtloze
kabbelende
dag is het
zout der aarde
ik neem alles
met een poëtisch
korreltje zout
vandaag…
Morgenlied
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
559 Het eerste licht is aan de kim verschenen
de rust van deze nacht, het heeft mij wel gedaan
en weldra siert het zonnelicht
een nieuwe dag waarop wij ons verheugden
van samen zijn en op de wolken staan
tot de avond valt en stilte van de nacht
ons weer omsluit, waarin wij dromend rusten
totdat het licht weer aan de kim ontluikt.…
Meemaken
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
557 herfstbomen kleuren
de wereld opgetogen
en frisse wind troost
mijn melancholie
paardenkastanjes tonen
hun scherpe stekelbast
ganzen draaien warm
zonder grenzen, zonder last
spinnenpoten rusten
in een dradenwiel
een piepklein muisje
sjouwt wat takjes in een hol
de veren van de Gaai
zijn warm en puur
hier in een veld van stilte
beleef…
Hier aan de vaart.
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
612 Als de dames zijn verdwenen,
geruisloos of met veel misbaar
loop ik vaak op slappe benen,
want de stilte drukt zo zwaar.…
Wonder der natuur
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
400 Overweldigend was de
stilte,
waarin je de dag mee
mag maken, zoals je het
zelf wilt.
Niets is minder waar, de
zomerhitte is een feit.
Mooi is het wel hoe je
alles mag beleven.
Geniet op je eigen
manier.…
Onvindbaar
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
610 Het landschap dat zich in bochten wringt
Om niet op te vallen, om er niet te zijn
In een hoek weg te duiken, te schuilen
In een schaduw van schimmen
Schuchter, schuw, luw, leeg, vaag, vaal
In licht dat zelfs geluid doet dimmen
In lucht die nevel druppelings doet druilen
Met tranen van doorzichtig kristallijn
Daar, waar een zwarte vogel in stilte…
LAIS CLXXXVI
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
416 Het schrijft wat het voelt, haar stilte is mond,
zijn tong is siddering in haar gekromd.
Het heeft de kroon met doornen afgedaan
en zwart zijn hoofd bloedt uit in haar bestaan.
’t Malen der motoren heeft het afgezet
het zweeft en glijdt en zal in haar vergaan:
haar git is zijn licht, zijn plicht is haar wet.…
Boswandeling
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
477 In de schaduw zit stilte gecamoufleerd.
Groen herleeft ongecontroleerd.
Vrijheid, langzaam voortbewegen.
intimiteiten, geheimen verzwegen.
Eindeloos, geen mens te bespeuren.
Rijkelijk gevuld met mooie lentekleuren.…
Altijd
netgedicht
4.6 met 8 stemmen
477 In de stilte
die de dood brengt
leven frivole geesten
om te dansen en te zoenen
voor altijd zal ik je lieven
er is geen einde voor dit
droombestaan
onze liefde is niet aan tijd gebonden :
Hoor ik je weer
aan mijn deur kloppen
het zou de vitale deur
van mijn hart kunnen zijn
wat je nodig hebt
is energieke liefde
veel verder van…
De bries van blauw
netgedicht
4.6 met 31 stemmen
411 ze fladderen
landen heel
zacht op de
korrels zand
van het strand
een kleurig
bewegende rand
aan de zee
die om het zout
was verkozen
wij te midden van
de opengevouwen
vleugels toch
aan de teugels op
de bries van blauw
op de klapwiek
van stilte spreekt
schakering zijn spel
van verzameling
ongelijke delen
die toch als
kameleons…
vrede van papier
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
402 hoeveel stilte past
in vredesnaam herdenken
noemen van je naam?
kan vrede passen
in twee minuten zwijgen
stilgevallen tijd?
is vrede een duif
vleugellam op wit papier
voor eeuwig in rust?…
Een leven
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
304 ik woon
in mijn gedachten
koester ze, haat ze
in slapeloze nachten
ik vlucht
in mijn verleden
beleef het, omarm het
en verlies mijn heden
ik luister
naar mijn stilte
hoor het, voel het
als warmte in de kilte
ik loop als
een onzeker mens
dag in, dag uit
op het randje
van mijn grens
maar laat me
laat me zijn
zoals ik…
De prijs van ideeën
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
256 Wat begon als hoop,
werd bevel,
werd schot,
werd stilte.
De ideeën zelf —
ze stierven nooit,
ze trokken zich terug
in de schaduwen van boeken,
wachtten tot iemand
ze weer tot leven riep.
En telkens opnieuw
begint het
met een mens
die denkt dat hij weet.…
Schemering
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
286 Geluid alleen stilte,
Het gekende is geheel onbekend,
Muziek nog herkend,
Het ik verdween in niemand.
Waar het leven eens bloeide,
Is nu alles verdord,
Verdwenen uit het hier en nu.
Toekomst ligt nu in ’t verleden,
Heden is niet meer,
Tijd is nu de grote onbekende.…
Vergeten verleden
netgedicht
1.8 met 8 stemmen
387 Hun gesprekken hadden geen inhoud,
Woorden zonder betekenis,
Toen ze beiden stopten met praten,
Was hun stilte onhoorbaar
Hun levens waren verleden tijd,
’t Zijn in het heden ontbrak,
Overal slechts lege ruimte,
Verleden in schaduwen opgelost.…
logica en vleugels
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
293 logica
zet een rechte lijn
een pad van steen
zij houdt van stappen
van meten
van weten
van het antwoord
aan het eind
maar verbeelding
zij opent ramen
in muren die nog niet bestaan
zij maakt van wolken
bruggen
en van stilte zee
waar logica zegt
hier houdt het op
fluistert verbeelding
kijk
hier begint het pas
en ineens…
Ween ik?
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
312 van huilen naar helen
van breken in delen
van vallen naar staan
weer verder gaan
van mijn tranen die
spreken
naar stilte die heelt
waar niets meer hoeft
maar alles nog leeft
van huilen naar hopen
naar lichter misschien
een weg die zich
opent
welke ik weer kan zien
van het donker naar dagen
van dragen naar zijn
van huilen, heel even…
Boemerang
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
66 de boemerang werpt
laaggebogen, haarfijne klanken
in de richting
van haar eigen kromming
misvormd
verwrongen
vervormd in resonantie
tussen zwijgen en betekenis
de echo van woorden
in vreemde weerklank
ontheemd
in de diepte gevangen
raakt de stilte doorbroken
en klinkt
het geluid van terneergeslagen
klanken
als weerkaatsing…
In de maat
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
839 Kijk, we marcheren in de maat
zie hoe we de billen knijpen
het kabinet zegt hoe het gaat
wij dansen wel naar hun pijpen
Balkenende zwaait met de staf
en Verdonk is majorette
Donner een beetje sukkeldraf
wou liever bij operette
samen met Remkes een duet
hoge noot willen ze zingen
als koor mag dan het kabinet
wat wiegen en handenwringen…
Wien Neêrlands bloed
poëzie
3.6 met 25 stemmen
5.687 bewaak de grond,
waar op onze adem gaat,
De plek waar onze wieg op stond,
Waar eens ons graf op staat.
Wij smeken van Uw Vaderhand,
Met diepgeroerde borst,
Behoud voor 't lieve Vaderland,
Voor Vaderland en Vorst,
Voor Vaderland en Vorst.…
La Loïe Fuller
poëzie
3.9 met 8 stemmen
2.669 Nu stoeide en gleed
zij met schreden, heel breed,
langs de planken, met gracielijk wiegen.
Bij snarengeluid
sloeg zij de armen uit -
Kerub, reê om ten hemel te vliegen.
Zwenkend dan weer,
liet zij óp en neer
als een zee hare mantel golven;
en dienende scheen
zij een Toversireen,
half in bloedrode baren bedolven.…
Omarming
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
923 progressie
Hierin schuilt de grond van mijn omarming
Een daad van liefde doodt het onbegrip
Maakt hartstocht levendig op aller lip
Hoge wisselwerking wordt ervaring
Machteloos bezie ik onbegrepen psychen
Zichzelf of in omgeving snijdend met een mes
Het zoeken naar expressie, uiting van de stress
Huilend om zich in een diepe slaap te wiegen…
Maar in de kroeg...
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
1.890 in mijn café ben jij het bijzonderst
begin ik warempel te houden van jou
terwijl ik mijn glas leeg tot ’t onderste-onderst
en drink op jou thuis, mijn zo lief, mijn vrouw
'k Heb zoveel verkleurd en zoveel verzonnen
maar ‘k deed het voor jou, lieg ik, dus was het goed
‘k Zeg nooit hoe je zeurt, want dat’s onbegonnen
Jouw naam in mijn glas wieg…
Het wezenkind van Sina
poëzie
3.4 met 7 stemmen
2.103 en vader, die mij voor zijn kindje niet en kende,
liet mij van wieg, en huis, en leven schier ontbloot!
o Goede Vlaamse klenen,
zoudt gij mij laten wenen
zo ik om hulpe vroeg?
één stuiver waar' genoeg.
Zij laten me al allene, allene en zonder hope!…
Wij
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
615 opduiken in de nog verstijfde massa
wij zijn achter de in plastic gegoten versterving
rond gore afvoerbuizen zijn wij de kringen van bederving
aan beide kanten van de scheuren zijn wij in je beton
in je verlaten straten en aan je uitgedroogde bron
wij zijn in de elastische spiralen die je vogels vliegen
in je kantoortorens, hoe ze lomp in de wind wiegen…
Gewoon dat beeld
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
439 Zou jij je vandaag op die zeegolven willen laten wiegen
of liever anders als heuse kokmeeuw het land overvliegen.
Je ogen laten vallen op 'n ietwat onooglijk donker steentje
daar langs de waterkant, voor je dagdroom weer landt.…