5616 resultaten.
Cirque du soleil
netgedicht
1.6 met 8 stemmen
361 Wiebelend zaten ze
zusjes van zestien
van heup tot aan taille
gestoken in jeans
de een in wit shirt,
golvend haar van kastanje
de ander in blauw
lange lokken, lichtblond
beweging van jonge
gestalten in tegenlicht
een surrealistisch
intiem pantomime
Het riet aan de oever
bleef onbewogen
het water daarachter
lag lijdzaam te wachten…
Stille ochtenden
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
623 Een blauwe lucht gevuld met gele zonnestralen
hangt nu over het weiland.
Dromen van de nacht verdwijnen,
geuren van het wakker wordend land,
pas gebusseld hooi.
Haar blik dwaalt in mijmer
over het langzaam wiegend maisveld,
gekitteld door een frisse zomerbries.…
Paradise regained
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
343 In het Vissentijdperk
kwam hij terug van jaren
zonder stem
zo ineens, out of the blue
in verenkleed met zwarte glans
stond hij opeens weer
aan het raam
en zong voor mij
een korte serenade
de verloren zoon
'Laten wij in schoonheid sterven
als de zon rijst in de lente
en de blauwe maan in
vroeger licht, hier op locatie'…
Rivier onder de appelboom
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
221 Ik kwam thuis, het was zacht voor de tijd,
tuinbank klaar onder de appelboom,
buurman spitte, nacht kroop uit de aarde,
blauw licht hing in takken, zoet en waard.
Dingen van de dag verdwenen traag,
geur van hooi vulde de lucht, zo vaag,
speelgoed lag in het gras, nat van dauw,
kinderen lachten in bad, ver en nauw.…
Bloed-Zon-Avond
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
139 En de hemel, de grote, blauwe, levende hemel daarboven,
is wijd over de stomme aarde heen-gebogen,
en zoent haar wellustig-mooi, zoent haar zacht,
in de diepe, zwijgende eenzaamheid van de nacht.
O, eindeloos verbloeden in die zuivere pijn,
om de lamp van de grote, blije Liefde te zijn!…
Voortdrijvend
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
320 Couplet
Blauw licht op de muur,
de nacht ademt langzaam uit.
Alles drijft in zachte lijnen,
niets breekt, niets eindigt.
Een hartslag in de verte.
Een hartslag in de kamer.
De maan blijft drijven.
Ik ook.
Pre-refrein
Ik hoor de stad doorgaan.
Ik blijf hier, stil.
Hartslag onder de stilte.
Drijvend onder het licht.…
Illusie van de nacht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.072 Het vroege licht
snijdt als een mes door het bedorven blauw.
Het laken valt. Daar staat zijn bleek gezicht,
een marmeren torso in de ochtendkou.
Het is een hard begin. De droom is dood,
zijn trekken door de nuchtere tijd getekend.
Wat is verlangen als het tedere lijf besloot
dat op de hartstocht niet meer wordt gerekend?…
Bedrog?
hartenkreet
3.9 met 14 stemmen
4.603 Nadat dit bij de dokter is gehecht, kom ik
thuis, sluit de deur vergeet alleen m'n hand
ertussenuit te halen,
precies drie blauwe vingers zijn 't gevolg, maar
dit is nog niet het eind van al mijn kwalen.…
Alpe d'Huez
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
1.557 peilden naar mijn Ronde-kansen
weer een Belg die met een stip
‘n poep liet ruiken aan de Fransen
kurken knalden luid en talrijk
tifosi joelden op de straat
babes en missen uit heel Frankrijk
wilden met mij op de plaat
opgezweept en zegedronken
merkte ik aanvanklijk niet
de bevelen en het bonken
van de Tour-gendarmerie
mannen in het blauw…
Vitamientje chemicalie
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
1.031 het hek naar zijn huisje
was in de kleur van de haag
diep en donker heldergroen
het werd een mooie dag vandaag
de zon parelde nog laag in stand
er wachtte hem een blauwe lucht
een spinnerag met laatste druppel dauw
hing windstil, er was geen zucht
terzijde van het stenen pad
dat als een loper naar zijn huisje leidde
groeide onbespoten…
Een zomerdag vol hartstocht
hartenkreet
3.5 met 28 stemmen
3.210 schamele bekleding
En plukt vervolgens gebarend aan die van mij
Je lippen kunnen niet op het uitkleden wachten
Beginnen ondertussen al vast de mijne te zoenen
Hartstochtelijk begin van een vrijpartij
's Avonds aan het diner in een Zeeuws restaurant
Je kijkt me verliefd aan vanaf jouw kant van de tafel
Het bronzen kaarslicht fonkelt in je blauwe…
mishandeld
hartenkreet
3.9 met 21 stemmen
1.450 ze lachen me uit vanwege mijn blauwe plekken,
ze zullen denken wat is ze toch lomp!
dat is ook de reden waarom ik geen vrienden heb,
ik loop altijd alleen in het rond.
oh nee,
dat was een klap in mijn gezicht,
nu moet ik weer verplicht
smoesjes verzinnen voor mijn vader.
hij is namelijk geen verrader.…
wanhoop
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
1.472 Glazen vazen met helder water erin
bloesem zo schoon als de eerste bloem in het voorjaar
zo zal het zijn en ik u bemin
ook wij zoeken; is dat niet waar
Zo op de ladder; een wankele tree
armen reikend boven mijn krullend haar
pak ik mijn tak; daar is mijn zee
de vlam, ; de gevoelige snaar
Boven zijn gekomen
vlak bij de wolken zo blauw…
Het Kerelskind*
poëzie
3.2 met 25 stemmen
5.310 Wat bergt dijn blauwe schabbe*,
Du arrem heldenkind?
- Du smidje, ’t zijn de scherven
Van vaders goede zweerd*;
Du zals* het mi hersmeden:
Het is ’t hersmeden weerd*.
- ’k Hersmede het di sterker
Dan ’t vaders hand ooit zwong*
Maar, waartoe wil ’t di dienen?
Du best zo bitter jong*.
- Du smidje van de woude,
Bij Lo !…
De Zeewind en de Landwind
poëzie
3.7 met 10 stemmen
1.912 Ze wil het scheemrend blauw bewonen,
dat oprijst uit de waterrand,
het onbekende gaan verspieden,
dat in ravijn en dalkom schuilt,
en 't nog verhulde der gebieden,
waarop de morgennevel druilt.
Ze komt, de wadem op de wangen
die nog iets ziltigs in zich houdt,
van 't losgevallen haar omhangen,
glanzend van louter zonnegoud.…
Najaarslaan
poëzie
4.0 met 19 stemmen
5.489 Ik zag aan 't einde van mijn pad
een kleine ronde poort,
Als blauw saffier in goud gevat,
En haastig, vol verlangen trad
Ik door de gangen voort.…
Bij monde van de Schelde
hartenkreet
1.8 met 4 stemmen
896 Zeeuw
ontlokt het lome zand de andere een geeuw
daagt een storm het water uit tot dansen
moeten kleine scheepjes zich in haventjes verschansen
zet Vlissing ‘s windorgel bij het Nollestrand
een Verlag van Bach naar eigen hand
flikkert in de verte een licht
Breskens vuurtoren nog net in zicht
schuimend meisop op de stranden
maken kwallen blauwe…
Moedergesteente
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
590 later
Want in samengeknepen hand
Komt de zee in rustig vaarwater
Gezichten trekken plooien recht
Glunderen weer trots te wezen
Waarom ook dit fantoomgevecht
Het is zinloos de storm te vrezen
Ziel en zaligheid als kale lijven
Vol gedachten voortgedreven
In een gewichtloos samenblijven
Met krassen op de muur geschreven
Een naam in de blauwe…
- Als duizend gouden sterren -
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.299 Als ik constant naar buiten kijk,
besef ik, hoe koud de aarde werkelijk is
hoop ik, vredige momenten in kracht te vinden
het raam goudglanzend dicht bevroren
de zachte witte vleugels in de blauwe lucht,
bezweken onder eeuwige regendruppels
niets dat voorgoed verdwenen is.…
Klacht van de weduwe na het vergaan van de vloot
gedicht
4.5 met 2 stemmen
2.451 Ik knier blauw bloed vandaag, as als de lucht
het verdampende. Aarde = korrel = Babeltoren van manvrouwkind geweeste levens,
geestgrond hier aan de kust ja het zucht. Eet mij. Mijn woord is perkament. En was.
Dat je grit in de droogte, stof op de aangekoekte nerf van het land, huidvel in schuilvorm.
Ik trap je.…
IJZERLEGENDE
poëzie
4.3 met 3 stemmen
939 Wie zit daar langs de bevrozen straat
in witte mantel en blauw gewaad?
Wat bergen haar mantelvouwen?
Wat houdt ze tegen haar borst gelast?
Wat prangt zij zo warm met haar armen vast?
't Is Onze Lieve Vrouwe...
'Onze lieve Vrouwe van Vlaanderland,
wat zoekt gij op dit verwoeste strand,
van bommen doorwoeld en granaten?…
Indië
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
589 Bovenin de kamers, die ruitjes
altijd weer in glas in lood,
waar het zonlicht doorheen speelde
in geel, groen, blauw en rood.
Die bloeiende hibiscus struiken,
de vlinderbloemen in het perk
en tegenover ons aan het pleintje
stond dan die kleine witte kerk.…
Gramsbergen - Coevorden v.v.
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
568 Een mooie lente-avond
warmer dan ik dacht
een wit met blauwe schicht
ligt te wachten in al haar pracht.
Hard gebakken carbon
zo buigzaam als gewapend beton
riemen, strak en stijf
dat alles vergt een gepantserd lijf.…
Tranen van wanen
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
724 stem
Hartendieven
blijven spoken
verdronken ogen
liggen te drogen
refrein:
Honden blaffen
poezen spinnen
mensen denken en
doen rare dingen
Jezus' dromen
golven stromen
je vangt een vis
gratis brood
Heilsprofeten
heiligschenners
overlevers
zelfverwenners
Je telt je knopen
en blijft hopen
dat het ooit
goed zal lopen
Blauwe…
Grasduinen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
666 Dromerig onder een wolkendek
vrij denken
zeilend aan een blauwe hemel,
foetushouding,
eenling.
Beseffen dat liefde
niet kan vastgelegd worden met geloften,
maar brandt als een kaars door haar lichaam.
Geen woorden om te omschrijven
omdat het onontgonnen voelen is
onaangetast door onzuiverheden.…
Gisteren werd ik
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
357 En dat gaat niet over
Heilige Huisjes,
maar over blauwe doppen
en gebroken knuistjes,
bijvoorbeeld.
Morgen mag ik weer,
als ik mij goed gedraag,
-dit doet me denken aan…
de drempel over,
de binnenplaats proberen te begaan,
waar de vogels hun liedjes zingen,
de vlinders en bijen hun dingen doen
en gedaan krijgen.…
Festina lente; 8. To-To (De Droom)
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
322 Ach, zou alles ook zo fladderig geweest zijn, alles wat
maar roze kon zijn, en dan dat blauw boven de toppen
met vaak flodderig wit, of grauwgrijs, de verheerlijkte
wolken, er wordt hier gevlogen om het eigenzinnigst.…
Zomer
netgedicht
2.8 met 15 stemmen
1.510 Dan, in de blauwe nacht, flitst vliegensvlug de donder aan,
een regenvlaag spoelt muffig stof door uitgedroogde goten;
de lege greppels zwellen op tot modderige sloten,
het spat en spookt en even lijkt die lome wereld te vergaan.…
Liefdes uur
poëzie
4.5 met 19 stemmen
3.074 De zon genaakt de middagstee:
In diepte van doorgloede luchtezee
smoort de akker onder 't bare goud;
de vonken sikkel snerpt door 't droge graan;
de schaduw krimpt terug in 't hout;
in hemel en in waterbaan
geen wolken gaan,
alleen de wit door-zichte maan
blijft louter in het blauwe hemelvuur...
Hoe laat is 't aan de tijd?…
Siem
gedicht
2.7 met 48 stemmen
11.089 Rozen van pastic in een rode vaas, een blauwe bloem
op zijn beker, de koffie is altijd warm. En kringen
op het tafelkleed. Soms komt Nora binnen. Ze is wit en breekbaar.
Vroeger werkte hij onder de grond, in de mijnen.
Je kon er alles denken, zo zwart. Niemand die het zag.…