5638 resultaten.
Die ene
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
584 Maanden op een wolk geleefd
Je liet me constant stralen
Zulke mooie momenten beleefd
Nu voor altijd onze verhalen
Uiteindelijk kwam dan toch de kou
En zag ik het donkere deel
Iets wat ik nooit verwachten zou
Je dronk veel en veel te veel
Alcohol is de vijand niet
Ook ik lust wel een glas
Maar als je de bodem niet meer ziet
Begint de…
Nu de herfst is gekomen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
550 onvergetelijke jeugd
en mensen geloven zoals de trotse bomen doen
groen in blad, niet verkleuren, gedachten openen
nieuwe deuren, ze drijven fluisterend voorbij
alsof er tijdens het verkleuren en het vallen van bladeren
een droeve melodieuze symfonie vol vergane glorie klinkt
in het luisterende getrouwe duister van de herfstnacht
dreigende wolken…
Bassin aux nymphéas
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
627 In onze adem, zwaar en stil,
verstikkend als een klamme nacht,
stapelen wolken zich dicht opeen,
de lucht zwelt loom en zwanger
van het onweer dat nog wacht.
Daar, in dat door God verlaten dorp,
schuurt de wind de schrale muren,
waait hij over lege flessen heen,
en met één geruisloze donderslag
splijt Hij mijn hemel aan de einder.…
Elburg
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
344 bocht
maar vinden zich terug
het dragen is goed voor de
matte klank van de voetstap
die ooit met doffe klop
door de stratenmaker
is vastgelegd
op het plein gaan kerkgangers
over het plaveisel in opgeloste groepen
naar een hoog uit steen opgetrokken groeve
met een brede toren waakzaam
tegen de overtrekkende lucht
en een paar vluchtige wolken…
Kinderfietsje
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
236 equinox
welkom zon die vanaf de kim
rozerood het blauw beklimt
zo opent zich de zomer
in lijn met het tuinpad staat
vaak het fietsje van een kind
op de schoorsteen van het huis
ergens aan die stille straat
zitten paren zwarte vogels
schor en krakend te krassen
voor de herfstequinox
zo groeten ze de grauwe dag
die als druipende wolk…
Zwevend Hoofd
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
219 Het vervult soms van trots en schaamte
van voorbijgaande aard, als passerende wolken.
Als ik waardeer dat ik mijn lichaam ben.
Dat mijn hoofd vastzit aan vlees en botten.
Dat ik niet meer ben dan wat de aarde geeft.
Ontdek ik een grotere wereld vol nieuwe vondsten.
Waarin nooit verdachte krachten
onverwachte talenten versterken.…
Armbandje
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.381 Van leer gevlochten
Verbonden met de ander
Blije blik toen ze het kochten
Liefde voor elkander
Een roze wolk zichtbaar
Mooi gebonden om de hand
Hunkerend naar elkaar
Een lach, zeer charmant
Een herinnering aan de brug
De eerste zoen
Heldhaftig op elkaars rug
Klavertje vier, zo groen
Kusjes op het bandje
Nooit meer in de was
Handje in…
Ademende stad
netgedicht
2.7 met 11 stemmen
1.579 Het dorre groen wil zich baden
in dauw en druppels, drinken van de wolken.
De duiven schuiven naar de schaduw,
bedelen tam
zwelgen het zwervend voer,
met hoogrode poten in het grind,
een gewelfd pad, waar zijn bestemming begint.
Daklozen, dolers met de blos van wijn
die ze slempen, schuren hun zolen glad.…
Djerba's waarheid
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
2.010 Donkere niet bestaande wolken aan de heldere blauwe lucht
drijven hem naar het water.
Enkele baantjes worden vele banen.
Zwemstroken worden ingeruild.
Hete zonnestralen weren niet en deren niet.
Joggen wordt lopen. Fietsen wordt rennen.
Zweten.
Er af.
Het moet er af.
Er af verdomme.
Alle ogen noemen hem the beauty.…
Theatertrilogie
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
717 figureren we wel
in het toneelstuk van morgen
of is de rol
die we spelen vandaag
steeds een vraag
decor
een ruimte met gaten
welkom met drempel en slot
ruiten mijn breekbare kijk
op de wereld naar buiten
vertrouwen verankerd in muren
vrijheden binnen buiten de buren
rekwisieten genoeg voor toneel
zonlicht verpakt in kleuren van
wolken…
Verrotte kleuren.
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
777 Zelfs donkere wolken passeer ik luchtig op die manier
Verrotting en ontbinding veracht ik moeiteloos.
In lorren geklede kinderen huilen zachter
Wanneer zij de richting van mijn vinger volgen.
Vergeten zij hun armoe, pijn of honger?
Zo’n weldoorvoede vinger zie je niet altijd.…
Stilte
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
700 Terwijl zonnestralen in gouden banen schuin door takkende boomstammen vallen,
als zonlicht door open raamvensters,
volgt ze haar gedachten
die dansen tussen bomen in verwrongen vormen,
waarvan de twijgen onder de vorm van ledematen in elkaar geweven zijn tot een dak van gebladerte,
een koepel van welkome verkoeling
waaronder wolken dansende…
Insomnia's strijder
netgedicht
1.9 met 10 stemmen
528 I
De opkomende zon wacht even
om zijn wereld waar die zacht is
te kleuren in nieuwe tinten
waar een wolk hem geluk brengt
ontwakend in sluimerend licht
de Soldaat als danser van het woord
geboren uit elegantie
die liefde ademt
II
Maar in twilight worstelt de wind
zwarte vlekken worden van de hemel gerukt
in de kou smelten cellen…
Dageraadsfluister
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
234 Het raakt de rivier aan, maakt ‘t water tot een spiegel van vuur,
en weerspiegelt wolken die verdwijnen als vergeten dromen.
De bloemen openen zich traag, hun kelken vol van nachtdauw,
en drinken gulzig ‘t goud dat valt, als was het levenssap.…
Lief is de Lente
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.169 Paar uw gezang
Zie op de wolken!
Hemelse kleuren
Vormen de boog.
't Licht en de regen
Smelten te samen,
Schildren Gods pracht.
't Vriendlijkst verschijnsel
Stilt onze zorgen,
Predikt Gods trouw.
Zinget de Heere,
Priesters der aarde!
God is getrouw.…
Meester-zangers.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
965 Ter duine stuift het siddrend zand in wolken;
De wolken barsten bang, als waterkolken.
o Meesters, drijft in mij die driftendrang? -
Vloek 't kwaad, vloek smaad, door uwe stoute zang!…
STILLE MARKT
hartenkreet
4.4 met 31 stemmen
1.127 van morgen
In de hemel daalt
Knikkebolt onze kastanje
Iets verder staat de bushalte waar ik overnacht
De enige uitgang van het warenhuis
Of ik drink, of ik tel de sterren
Ik droom niet
‘s Ochtends word ik met angst wakker
Gooi de wekker naar de Marlboro-reclame
Waarom komt de dag opnieuw op
Vraag ik mij af
Wanneer de chagrijnige wolken…
De vier seizoenen
hartenkreet
3.4 met 9 stemmen
1.974 Het zonnetje schijnt door de wolken en bloesem geurt en kleurt het land.
Het is weer zover: de vogels leggen eieren
en moeder eend wandelt trots met haar kroost langs de kant.
Heerlijk deze tijd van het jong geborene.
O, Nederland je blijft mij bekoren.…
Karel de Merel
hartenkreet
4.2 met 12 stemmen
1.812 Dit is het verhaal van Karel de Merel
Stuntvogel van beroep en een echte kerel
Hij stortte van toren, brug of viaduct
Deed alles wat niemand ooit was gelukt
Karel vloog de hemel in, o zoooo hoog
Om vervolgens met een sierlijke boog
Vanuit de wolken vreselijk omlaag te suizen
Op weg naar benee, tussen de huizen
Iedereen die keek verwachtte…
kleine vlinder
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.419 geef me ruimte in de wolken
en toon me voor altijd mijn andere ik.
Kleine vlinder in de ruimte
speel met me onder de zon
laat me weer eens hardop lachen
zoals ik dat vroeger ooit nog kon
verwarm me als een warme deken
en verjaag de kilte in mijn hart
sluit me weer in jouw sterke armen
geef me weer een nieuwe start.…
Vaar
netgedicht
4.3 met 26 stemmen
1.221 Juist in die stilte
Van altaar tot rustplaats,
In grijs-roze wolken,
Gekleed en verwoord.
Je leven eindigde zoals je het leefde:
Snel en onbeheerst.
Met brandend karkas,
Gillend lichaam;
Als in een droom
Heel snel vergeten.
Je nooit iets verweten.
Jij was hoe je was.
Bloemen langs de straat.
En je hield niet eens van bloemen.…
‘n Donderdag met raadselachtige honger.
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
622 Wind klinkt als een kletsende mep,
kolkend uiten scherende vervlochten wolken
en zelfs achter omheiningen van prikkeldraad
buitelen takken over ‘t asfalt van menige straat.
De wind rukt krachtig kanend als razend oog
hier buigt ’t getij bomen nederig tijdelijk tot boog.…
Kemel en ros
poëzie
4.1 met 7 stemmen
2.311 Men ziet hem dansen
Gelijk een sprinkhaan, bij de bliksemende lansen,
De pijlen, rootlend in hun koker, en het zwaard,
Dat flikkert in zijn oog, voor galm noch glans vervaard;
Een wolk gaat opwaart van zijn snuiven, met zijn hoeven
Verslindt hij ‘t slagveld of hij trappelt het tot groeven,
En ijlt het harnas tegemoet, of schuimt en woelt,
Terwijl…
GEMIJMER
poëzie
3.2 met 6 stemmen
1.932 Strek haar mij ten tolk,
Vóór uw held're tinne
Prooi wordt van die wolk;
Eer zij zich verbrede
Langs uw aangezicht...
Ach! daar zijt ge alrede
Huiverziek gezwicht!…
In de kamer
poëzie
3.4 met 8 stemmen
1.753 En het ligt daar, heldertjes gemaakt
In een hemels bedje, wit gedaakt,
In zijn lede-kantje fijn gelust,
Het zes-dagig kindje ligt gerust,
En het houdt met beide handjes vast
Zijn jong leven dat het heeft getast,
En er komen van zijn lippen uit
Kleine krakelingen van geluid,
En het rekt zich, geeft een hoge schreeuw,
Wil dan boven uit de wolken…
MORGEN IN 'T VADERLAND
poëzie
4.0 met 2 stemmen
2.160 Ziet ge die wolken daarginds in 't verschiet?
Janmaat denkt: "Morgen in 't Vaderland._
Geld in den buidel en grootje uit den brand;
't Oudje leed zeker wel honger en kou,
Maar 't is voorbij, want we zijn er nu gauw;
Grootje, ge krijgt 'reis een stevige duit" _
Hoort ge de wind? - Hoe hij giert, hoe hij fluit!…
Neutrale zomer
gedicht
4.0 met 3 stemmen
3.723 Het zomert en wie wil er ook van wolken weten:
Katwijk of Griekenland, levenden en doden
op een vaas getekend of in licht geschreven
dat wij foto noemen, en overal altijd een rei
gevormd door jonge meisjes die verlegen
verlangen naar hun balspelende antipoden.
Mijn moeder ergens in het midden, een van hen.…
IK STUUR JE BLOEMEN
gedicht
3.8 met 21 stemmen
1.800 een roos voor de zon die door kale takken schijnt
een roos voor twee vogeltjes in de boom
een roos voor de chrysanten die in bloei staan
een roos voor alle wolken in de lucht
een roos voor de liefde dat die blijft bestaan
een roos voor volharding in alle strijd
een roos voor de warmte die jij me geeft
een roos voor alle gedachten die ik met…
Afscheid
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
599 Langzaam schoof er een wolk voor de zon die haar gezicht verblijde.
Een moeder die je nooit vergeten mag, ook jouw eigen moeder mag je nooit vergeten. Wij gaan verder en moeten verder, van hun hebben wij ons leven te danken, Blijf daar dankbaar voor.…
Wat de kat denkt
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
385 Avondschemer treedt in, nu poost hij
voor het raam, rookt afghaan, geniet
van wolken in dramatisch tegenlicht.
Het zogenaamd melancholische type,
bij sociale zaken te boek als moeilijk
plaatsbaar; weigert papier te prikken.
Waant zich gedoemde dichter, wil zich
tussen decadenten schikken.…