Alle inzendingen over vermoeid

757 resultaten.

Sorteren op:

Ik heb je nog steeds lief zo lief

netgedicht
4.6 met 16 stemmen aantal keer bekeken 520
Dood gaf rust aan jouw vermoeide lijf rust aan je hoofd en handen die het vroegen. Jouw leven was tijden lang continu in bedrijf, de laatste jaren geen onverdeeld genoegen. Nu de nevelen zich om je heen verdelen zeg ik nog steeds vandaag dat ik van je houd.…

Een droom en nu

hartenkreet
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 752
Thuis masseerde ik je vermoeide voeten, die zoveel dansen, staan, lopen, gas geven moeten en ik hield zo ontzettend veel veel van die voeten van jou.…

Allé, allé

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 509
Gehuld in geel, groen, wit en rode bolletjes truien rest voor velen met een vermoeide smoel na enige weken het Franse gebutste doorzit gevoel. Niettemin zal ook dit jaar het geel weer als winnaar gloriëren om de schouders van die held te Parijs, die het meest veelzijdig toegerust is voor deze sportieve wielerreis.…

Ochtendlach

hartenkreet
2.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 555
zo verborgen nog, op dat slaperige gelaat Maar toen ik dat voor de eerste keer zag… Het is het moment waarop God ontstaat God zegt en maakt mij daarmee een bekeerling Mooi hè, zij is mijn volmaakte en mooiste schepping En ik zeg: zij is Uw weerspiegeling Sinds zij in de wereld is, verloopt alles harmonieus Zelfs met jouw door slaap en vermoeidheid…

Wat ze zagen ..

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 594
Toch werden de ruggen gestreeld, liefdevol en teder in de late uren van wijn en doffe vermoeidheid hun benen en voeten wisten ze stram, geen één die nog wou gaan.…

Functionele ziekte

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 451
Hoe vermoeidheid net geen tweede persoonlijkheid werd. Niemand ziet het echt. Pijn zonder bloed maakt mensen onzeker. Ik leerde zwijgen op een functionele manier. Het voortdurende besef dat ik nooit nog spontaan besta. Alles gebeurt met berekening, met aanpassing, met verlies.…

Stervende zwaan

netgedicht
3.6 met 7 stemmen aantal keer bekeken 273
bladeren vallen als vermoeide, gouden sterren in het slijk, en in het holle hout zingt zacht het verval. O, de tederheid van een stervend wezen, een verre gloed die de koude slapen verwarmt.…

Het gebladerte valt

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 633
Vergankelijk rood moes valt van de vermoeide takken zonder lust tot leven uit hun zelf. Sterrenstond komt weldra op. Vergankelijk geel en rood en zwart geraapt gebladerte. Het heeft geen zin meer voor hen te leven aan vermoeide tak en stam. Herfst is lijden, vagevuur, en smart.…
cornil9 oktober 2012Lees meer >

Het verzonken eiland

poëzie
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 3.646
Hij werd weerom - zo zegt 't verhaal - een ziel die zwierf van kust naar kust, een mens ten dode toe vermoeid, vervreemd van vrede en rust. Maar welke vloed - en dan waarom?…

"afscheid"

hartenkreet
4.0 met 45 stemmen aantal keer bekeken 3.069
Ik keek in je ogen en zag al je pijn, En al je angst om morgen niet meer hier te zijn, Ik keek in je ogen en zag je vermoeidheid, Van het volhouden van die o zo zware strijd, De blik in je ogen zei mij daarentegen, Dat je tot het einde zou vechten voor je leven, Ik keek in je ogen en zag bovendien, Gedwongen afscheid, omdat je wist dat je me…

om

netgedicht
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 779
driften dat van ver de omstreden passie voelt en ziet van de verheven jager die zijn schone prooi tot zwijgen kust bezeten door de smaak van victorie en het brandende verlangen om datgene te raken wat slechts levenloos bezit kan heten om kloppen van een hart en de gehate vrijheidskreten voor eeuwig met een schot door stilte te bevangen vermoeide…
graz28 mei 2004Lees meer >

Mijn droom

hartenkreet
4.4 met 7 stemmen aantal keer bekeken 1.743
Door verdriet vermoeid had vechten geen zin met het sluiten van m'n ogen stapte ik een andere wereld in We keken elkaar aan als aan de grond genageld bleef ik staan jouw ontwapende lach in zich de blijdschap van een zonnige dag ik keek van je af ineenkrimpend....laf Als sneeuw voor de zon gleed de grond onder mij vandaan mijn hand grijpend…
Job25 december 2003Lees meer >

Verdriet

hartenkreet
3.4 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.902
Veroorzaakten pijn en verdriet Zachte snikken klinken oorverdovend luid Ook al hoort een ander ze niet De nacht verbergt elke traan Ieder spoor op mijn wangen Dat leidt naar dat kuiltje onderaan Onderaan mijn hals waar elke traan zal belanden Als een poeltje van stil verdriet Dat langzaam verdampt door de warmte van mijn huid Als de vermoeidheid…

Adieu

hartenkreet
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 2.694
De zandman is hier en zal de pijn verzachten als hij vol mededogen de laatste korrel strooit in mijn vermoeide ogen zodat ik vredig kan wachten op jou ergens ooit…

dreiging

netgedicht
4.2 met 5 stemmen aantal keer bekeken 627
Er sluipt een angst door het gewelf, een vage vrees die maakt zich meester, begeestert onbezorgde zielen, zij knielen, of doen een stapje terug, Ik voel omhelzingen verslappen, we glippen weg, contact verbroken, verstoken van ons zelfvertrouwen, we bouwen gretig luchtkastelen, we telen zonder ooit te zaaien Vermoeide trappelaars in water…

Geluk een natuurlijke beloning

netgedicht
4.2 met 6 stemmen aantal keer bekeken 941
dorst lessen lust bevredigen, veiligheid creëren indien goed uitgevoerd beloond met gevoelens van welbehagen geluk genoemd, een beloning getriggert door lichaamsdrugs ik zag het bij m’n grootouders op ‘t Groningse land in ‘t najaar turf en aardappelen in de schuur varken en moestuin ingemaakt in avondschemer kijken ze met vermoeide…

Sportieve kerels!

hartenkreet
4.1 met 7 stemmen aantal keer bekeken 939
Hij vindt zichzelf 'n sportieve kerel, als wielrenner heeft hij 't soms zwaar maar tegen vermoeidheid in de benen zijn er heilzame middeltjes, nietwaar. En zijn z'n fietsprestaties maar pover wat zou hij dan 'zonder' beginnen want hij heeft er alles voor over om ooit eens 'de tour' te winnen.…

Het spiegelend evenbeeld

gedicht
4.2 met 20 stemmen aantal keer bekeken 11.235
Terend op een wanhoop die morgen is: alleen met anderen die alleen zijn, samen met de eigen stem, die niet klinkt in een wankel en vermoeid bestaan waar geen geluid meer doordringt. En ik die dit leven niet ken ik, een toerist in eigen land, vreemde voeding in mijn cellen, vreemde rook in mijn mond.…

PUBLIEKSPERCEPTIE

hartenkreet
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 815
De ernstigheid het kille het koude het serieuze het staren naar iets of niets de naive onbevangenheid de ogenschijnlijk dodelijke vermoeidheid straalt van de gezichten van de mannen en vrouwen van het publiek af waarvan de ogenschijnlijk fysieke schoonheid ver te zoeken is of het moet de gerijpte rijp zonder schittering op hun gezichtsgelaten…

alles verandert , maar verbetert daarom nog niet!

hartenkreet
3.2 met 6 stemmen aantal keer bekeken 817
mijn grootvader was dronken van geluk als hij voor vermoeide wandelaars in de toen nog hete zomers een koel glas water mocht serveren uit zijn eigen gegraven welput.…

Wagner: The ride of the valkyries

hartenkreet
1.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 1.723
Een karavaan dagenlang voorttrekkend met alle wind tegen over stoffige slingerpaden, afgewisseld door zompige wegen Smorend hete dagen en kille nachten rijgen zich aaneen het mulle zand door uitputting en uitdroging vallend uiteen strakke vermoeide blikken gericht op het groen in de verte woorden en zinnen in scherpte verwoord maar met verve…

Veel mensen hebben er last van

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 557
De hand vermoeid onder zijn hooggeschoold hoofd, verzuchtte hij murw en gelaten: 'Ach ja, we worden legaal beroofd van waar we dingen voor doen of voor laten. Indek-cultuur, noem ik het, iets anders kan ik er echt niet van maken'. De vakman komt graag bij mij thuis om te stuken (glad!)…

Plaaggeest

hartenkreet
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.118
een plaaggeest eerste klas en mijn woning is jouw buik je ziet me niet, maar voelt me wel en helemaal wanneer ik ruik Ze hebben mijn een naam gegeven bij de één heet ik CU, bij de ander Crohn soms explodeer ik als geen ander maar zelf vind ik dat heel gewoon Heel vaak ontsteek ik in jouw lichaam zorg ik dat je pijn hebt, en vermoeid…
Moeke4 februari 2014Lees meer >

Hoop

netgedicht
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 525
En op de oever hoor ik hoe jij steeds meer vermoeid, uitgehold, als trage kano tegenstroom, hoe jij eenzaam traag, geknield, nog altijd zingt, je eeuwig lied van hoop.…

Bede

poëzie
3.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.015
En gelest en weer ontgloeid, Nauw’ van de ene gunst vermoeid, Weder de andre smake! Volg elkaar in snelle vaart, Maak me elkanders bijstand waard’, Dat ik kusse en klinke! Dat ik roeme op nap en boog! Bacchus! dat ik minnen moog’! Liefde! dat ik drinke!…

Wanneer natuur zich terugtrekt

netgedicht
2.1 met 10 stemmen aantal keer bekeken 610
Winterse wind waait schaduw van kale bomen ademt stille rust Onder de lage, nuchtere hemel zie ik de aarde ademen in ge- dempte tonen, een veld van vermoeid groen waar schapen hun witte en donkere contouren langzaam verplaatsen. Het licht aan de horizon is een dunne, oranje belofte die snel wordt ingeslikt door de dag.…
CB17 december 2025Lees meer >

Autopsie van verlangen

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 348
De handen tonen geen sporen van geweld, alleen vermoeidheid. Te lang vastgehouden wat nooit was. Oorzaak van overlijden: te veel tijd gegeven aan liefde die nooit terugkeerde. Tijdstip onbekend. Het gebeurde langzaam. Zoals alles wat echt breekt zonder lawaai. We hechten niets. We sluiten niet af.…
Nathan15 januari 2026Lees meer >

Metamorfose

netgedicht
2.4 met 18 stemmen aantal keer bekeken 850
Wat eerst voelde als een te zware, loden deken op mijn vermoeide schouders, blijkt nu vruchtbare klei voor een nieuw besef. Ik leer de nuances van de schaduw lezen zonder te verdrinken.…
CB31 januari 2026Lees meer >

Dwaas aan de Poort

netgedicht
3.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 285
Zij herkende, vluchtig, de absurditeit van deze wereld, gevangen in de dwaze toespelingen van een vermoeide ziel. Laat de vergankelijkheid maar aan het nageslacht, aan hen die straks de lippen op de doden drukken. Hoor nu, er klopt een vreemdeling op de poort, een zielloze gedaante uit de schaduw van de stad.…

Werkman

netgedicht
3.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 216
Zijn te strakke broek toont nog altijd trots; zijn billen raken nooit vermoeid van het starre zitten op een steen. Maar de jaren wegen, hij heeft een mank been. Een jas, veel te groot voor woorden, brengt hem voortaan nergens heen. Zijn vluchtige gedachten, vol pure poëzie, stuiten op een wereld die hem niet verstaat.…