Netgedichten

netgedicht (nr. 87.983):

Autopsie van verlangen

We leggen het open
zonder haast.
Geen sirenes,
geen redding meer nodig.

Het verlangen ligt stil,
bleek onder het licht.
Niet gestorven aan gebrek,
maar aan zichzelf.

Hier: de borstkas
van misschien.
Adem uitgeblazen
in andermans leegte.

Het hart
is kleiner dan verwacht.
Versleten randen.
Littekens die niet meer bloeden
en toch blijven herinneren.

In de maag:
onuitgesproken woorden,
ingeslikte ja’s,
een hoop verbrand
voor het haar kans kreeg.

De handen tonen
geen sporen van geweld,
alleen vermoeidheid.
Te lang vastgehouden
wat nooit was.

Oorzaak van overlijden:
te veel tijd gegeven
aan liefde
die nooit terugkeerde.

Tijdstip onbekend.
Het gebeurde langzaam.
Zoals alles wat echt breekt
zonder lawaai.

We hechten niets.
We sluiten niet af.
Sommige lichamen
moeten open blijven
om begrepen
en vergeten te worden.