Netgedichten

netgedicht (nr. 87.942):

De Ontwapenende Lente

De terugkeer van het licht
laat zich onherroepelijk gelden,
wanneer de laatste zucht van winter
uitbreidt over velden.

Het groen is weer in aantocht,
geleidelijk en verfijnd,
wanneer gouden zonnestralen
alles weer zachtjes stroomlijnt.

De lente brengt een nieuw begin;
vogels, bloemen, bijen
zullen in de warmte van haar omhelzing
weer volhartig kunnen gedijen.

Zinderend zonlicht doet
de natuur weer bloeien,
terwijl de winter loslaat,
bevrijd uit haar boeien.

Waar een koele bries
de ochtenden teder laat ontwaken
en de genadeloze koude wederom
gedoemd is om te staken.

Waar vruchten tot rijping komen
aan de toppen van bomen,
leg het oor te luister wanneer
de ontwapenende lente is gekomen.

Als voorbode van zomer
en de bezieling van alle schoonheid
zet de lente de toon voor
wispelturige beweeglijkheid.

Laat haar mantel je omarmen
zonder oordeel en zonder schroom,
word meegevoerd in haar vurige omhelzing
als ware het een droom.