758 resultaten.
Ons aller einde is de dood.
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
1.919 het einde van haar leven nadert met rasse schreden
arts zit naast het bed van de amechtig ademende vrouw
ze hoest; haar leven eindigt nu waarschijnlijk gauw
de pastoor heeft reeds voor haar gebeden
teleurstelling is groot; haar vier kinderen zijn weggebleven
eigenbelang prefereert boven moeders overlijdensverdriet
de vermoeide ogen vallen dicht…
Ik heb je nog steeds lief zo lief
netgedicht
4.6 met 16 stemmen
520 Dood gaf rust aan jouw vermoeide lijf
rust aan je hoofd en handen die het vroegen.
Jouw leven was tijden lang continu in bedrijf,
de laatste jaren geen onverdeeld genoegen.
Nu de nevelen zich om je heen verdelen
zeg ik nog steeds vandaag dat ik van je houd.…
Een droom en nu
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
752 Thuis masseerde ik je vermoeide voeten,
die zoveel dansen,
staan, lopen, gas geven moeten
en ik hield zo ontzettend veel
veel van die voeten van jou.…
Allé, allé
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
509 Gehuld in
geel, groen, wit en rode bolletjes truien
rest voor velen met een vermoeide smoel
na enige weken het Franse gebutste
doorzit gevoel.
Niettemin zal ook dit jaar het geel weer
als winnaar gloriëren om de schouders
van die held te Parijs, die het meest veelzijdig
toegerust is voor deze sportieve wielerreis.…
Ochtendlach
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
555 zo verborgen nog, op dat slaperige gelaat
Maar toen ik dat voor de eerste keer zag…
Het is het moment waarop God ontstaat
God zegt en maakt mij daarmee een bekeerling
Mooi hè, zij is mijn volmaakte en mooiste schepping
En ik zeg: zij is Uw weerspiegeling
Sinds zij in de wereld is, verloopt alles harmonieus
Zelfs met jouw door slaap en vermoeidheid…
Wat ze zagen ..
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
594 Toch werden de ruggen gestreeld,
liefdevol en teder in de late uren
van wijn en doffe vermoeidheid
hun benen en voeten wisten ze stram,
geen één die nog wou gaan.…
Functionele ziekte
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
451 Hoe vermoeidheid net
geen tweede persoonlijkheid werd.
Niemand ziet het echt.
Pijn zonder bloed
maakt mensen onzeker.
Ik leerde zwijgen
op een functionele manier.
Het voortdurende besef
dat ik nooit nog spontaan besta.
Alles gebeurt
met berekening,
met aanpassing,
met verlies.…
Stervende zwaan
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
273 bladeren vallen als vermoeide, gouden sterren in het slijk,
en in het holle hout zingt zacht het verval.
O, de tederheid van een stervend wezen,
een verre gloed die de koude slapen verwarmt.…
Het gebladerte valt
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
633 Vergankelijk rood moes valt van de vermoeide takken zonder lust tot leven uit hun zelf.
Sterrenstond komt weldra op.
Vergankelijk geel en rood en zwart geraapt gebladerte.
Het heeft geen zin meer voor hen te leven aan vermoeide tak en stam.
Herfst is lijden, vagevuur, en smart.…
Het verzonken eiland
poëzie
5.0 met 2 stemmen
3.646 Hij werd weerom - zo zegt 't verhaal -
een ziel die zwierf van kust naar kust,
een mens ten dode toe vermoeid,
vervreemd van vrede en rust.
Maar welke vloed - en dan waarom?…
"afscheid"
hartenkreet
4.0 met 45 stemmen
3.069 Ik keek in je ogen en zag al je pijn,
En al je angst om morgen niet meer hier te zijn,
Ik keek in je ogen en zag je vermoeidheid,
Van het volhouden van die o zo zware strijd,
De blik in je ogen zei mij daarentegen,
Dat je tot het einde zou vechten voor je leven,
Ik keek in je ogen en zag bovendien,
Gedwongen afscheid, omdat je wist dat je me…
om
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
779 driften dat van ver de omstreden passie voelt en ziet
van de verheven jager die zijn schone prooi tot zwijgen kust
bezeten door de smaak van victorie en het brandende verlangen
om datgene te raken wat slechts levenloos bezit kan heten
om kloppen van een hart en de gehate vrijheidskreten
voor eeuwig met een schot door stilte te bevangen
vermoeide…
Mijn droom
hartenkreet
4.4 met 7 stemmen
1.743 Door verdriet vermoeid had vechten geen zin
met het sluiten van m'n ogen stapte ik een andere wereld in
We keken elkaar aan
als aan de grond genageld bleef ik staan
jouw ontwapende lach
in zich de blijdschap van een zonnige dag
ik keek van je af
ineenkrimpend....laf
Als sneeuw voor de zon
gleed de grond onder mij vandaan
mijn hand grijpend…
Verdriet
hartenkreet
3.4 met 8 stemmen
1.902 Veroorzaakten pijn en verdriet
Zachte snikken klinken oorverdovend luid
Ook al hoort een ander ze niet
De nacht verbergt elke traan
Ieder spoor op mijn wangen
Dat leidt naar dat kuiltje onderaan
Onderaan mijn hals waar elke traan zal belanden
Als een poeltje van stil verdriet
Dat langzaam verdampt door de warmte van mijn huid
Als de vermoeidheid…
Adieu
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
2.694 De zandman is hier
en zal de pijn verzachten
als hij vol mededogen
de laatste korrel strooit
in mijn vermoeide ogen
zodat ik vredig kan wachten
op jou
ergens
ooit…
dreiging
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
627 Er sluipt een angst door het gewelf,
een vage vrees die maakt zich meester,
begeestert onbezorgde zielen,
zij knielen, of doen een stapje terug,
Ik voel omhelzingen verslappen,
we glippen weg, contact verbroken,
verstoken van ons zelfvertrouwen,
we bouwen gretig luchtkastelen,
we telen zonder ooit te zaaien
Vermoeide trappelaars in water…
Geluk een natuurlijke beloning
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
941 dorst lessen
lust bevredigen, veiligheid creëren
indien goed uitgevoerd beloond
met gevoelens van welbehagen
geluk genoemd, een beloning
getriggert door lichaamsdrugs
ik zag het bij m’n grootouders
op ‘t Groningse land in ‘t najaar
turf en aardappelen in de schuur
varken en moestuin ingemaakt
in avondschemer kijken ze met
vermoeide…
Sportieve kerels!
hartenkreet
4.1 met 7 stemmen
939 Hij vindt zichzelf 'n sportieve kerel,
als wielrenner heeft hij 't soms zwaar
maar tegen vermoeidheid in de benen
zijn er heilzame middeltjes, nietwaar.
En zijn z'n fietsprestaties maar pover
wat zou hij dan 'zonder' beginnen
want hij heeft er alles voor over
om ooit eens 'de tour' te winnen.…
Het spiegelend evenbeeld
gedicht
4.2 met 20 stemmen
11.235 Terend op een wanhoop die morgen is:
alleen met anderen die alleen zijn,
samen met de eigen stem, die niet klinkt
in een wankel en vermoeid bestaan
waar geen geluid meer doordringt.
En ik die dit leven niet ken
ik, een toerist in eigen land,
vreemde voeding in mijn cellen,
vreemde rook in mijn mond.…
PUBLIEKSPERCEPTIE
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
815 De ernstigheid
het kille
het koude
het serieuze
het staren naar iets
of niets
de naive onbevangenheid
de ogenschijnlijk
dodelijke vermoeidheid
straalt van de gezichten
van de mannen en vrouwen
van het publiek af
waarvan de ogenschijnlijk
fysieke schoonheid
ver te zoeken is
of het moet
de gerijpte rijp
zonder schittering
op hun gezichtsgelaten…
alles verandert , maar verbetert daarom nog niet!
hartenkreet
3.2 met 6 stemmen
817 mijn grootvader
was dronken van geluk
als hij voor vermoeide wandelaars
in de toen nog hete zomers
een koel glas water mocht serveren
uit zijn eigen gegraven welput.…
Wagner: The ride of the valkyries
hartenkreet
1.8 met 5 stemmen
1.723 Een karavaan dagenlang voorttrekkend met alle wind tegen
over stoffige slingerpaden, afgewisseld door zompige wegen
Smorend hete dagen en kille nachten rijgen zich aaneen
het mulle zand door uitputting en uitdroging vallend uiteen
strakke vermoeide blikken gericht op het groen in de verte
woorden en zinnen in scherpte verwoord maar met verve…
Veel mensen hebben er last van
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
557 De hand vermoeid onder
zijn hooggeschoold hoofd,
verzuchtte hij murw en gelaten:
'Ach ja, we worden legaal beroofd
van waar we dingen voor doen
of voor laten. Indek-cultuur, noem ik het,
iets anders kan ik er echt niet van maken'.
De vakman komt graag bij mij
thuis om te stuken (glad!)…
Plaaggeest
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.118 een plaaggeest eerste klas
en mijn woning is jouw buik
je ziet me niet, maar voelt me wel
en helemaal wanneer ik ruik
Ze hebben mijn een naam gegeven
bij de één heet ik CU, bij de ander Crohn
soms explodeer ik als geen ander
maar zelf vind ik dat heel gewoon
Heel vaak ontsteek ik in jouw lichaam
zorg ik dat je pijn hebt, en vermoeid…
Hoop
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
525 En op de oever
hoor ik hoe jij steeds meer vermoeid, uitgehold,
als trage kano tegenstroom, hoe jij eenzaam traag,
geknield, nog altijd zingt, je eeuwig lied van hoop.…
Bede
poëzie
3.2 met 4 stemmen
1.015 En gelest en weer ontgloeid,
Nauw’ van de ene gunst vermoeid,
Weder de andre smake!
Volg elkaar in snelle vaart,
Maak me elkanders bijstand waard’,
Dat ik kusse en klinke!
Dat ik roeme op nap en boog!
Bacchus! dat ik minnen moog’!
Liefde! dat ik drinke!…
Wanneer natuur zich terugtrekt
netgedicht
2.1 met 10 stemmen
610 Winterse wind waait
schaduw van kale bomen
ademt stille rust
Onder de lage, nuchtere
hemel zie ik de aarde ademen in ge-
dempte tonen, een veld van vermoeid groen waar
schapen hun witte en donkere contouren langzaam verplaatsen.
Het licht aan de horizon is
een dunne, oranje belofte die snel wordt
ingeslikt door de dag.…
Autopsie van verlangen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
348 De handen tonen
geen sporen van geweld,
alleen vermoeidheid.
Te lang vastgehouden
wat nooit was.
Oorzaak van overlijden:
te veel tijd gegeven
aan liefde
die nooit terugkeerde.
Tijdstip onbekend.
Het gebeurde langzaam.
Zoals alles wat echt breekt
zonder lawaai.
We hechten niets.
We sluiten niet af.…
Metamorfose
netgedicht
2.4 met 18 stemmen
850 Wat eerst voelde als een
te zware, loden deken op mijn vermoeide
schouders, blijkt nu vruchtbare klei voor een nieuw
besef. Ik leer de nuances van de schaduw lezen zonder te verdrinken.…
Dwaas aan de Poort
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
285 Zij herkende, vluchtig, de absurditeit van deze wereld,
gevangen in de dwaze toespelingen van een vermoeide ziel.
Laat de vergankelijkheid maar aan het nageslacht,
aan hen die straks de lippen op de doden drukken.
Hoor nu, er klopt een vreemdeling op de poort,
een zielloze gedaante uit de schaduw van de stad.…