8759 resultaten.
Verlatenheid groeit in kristal
netgedicht
4.0 met 15 stemmen
642 de zeis gewet met keihard ijs
gaat doden in de tuin
ik ben het sterven zat
verdwijnen zal dat puin
granieten bloemen
hakken zich in steen
in zwartbasalten dromen
zal lava tot zijn stolsels komen
mijn stalen hand verploegt
de rots tot ongenaakbaar zijn
mijn tuin gaat heen en
steen ontluikt in stil bestaan
de tijd ontkent het…
Doodgaan
gedicht
3.2 met 47 stemmen
15.811 je ligt heel stil, armen gekruist op de borst.
Geen wimper beweegt (of toch?). Na afloop zegt
iedereen hoe mooi het was. Hoe dood je lag.
Geen wonder. Opa kon het ook en mijn vader.
Goed gezien hoe dood zij lagen. Zelfs die vlieg
deed hen niets. Geen centje pijn of kriebel.
Doodgaan is leuk als het niet echt gebeurt.…
Herfstwandeling met broeder Lucas
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
514 Diepte gesprek waarin stilte en
kleur ons een weldaad doet
zo verlaten we de kloostertuin
herfsttinten strelen onze ogen
je kunt goed zwijgen zegt hij
dat is een kunst, van God gegeven
als we stil zijn
is er een wacht voor de mond
want soms in ons spreken
praten we onze mond voorbij
hoor en kijk toch eens zegt hij
alles spreekt voor…
David
hartenkreet
3.7 met 14 stemmen
1.548 David, kleine David
ongeboren mens
lieve kleine jongen
stil verzwegen wens
David jij zult nooit
het levenslicht aanschouwen
omdat de mensen om me heen
daar niet in vertrouwen
ik heb twee jongens David
en dat liep niet zo goed
dat is de reden jongen
waarom een derde kind niet moet
maar David ik heb je voor altijd
in mijn hart geplant
daar…
Zeg niet tot-ziens
hartenkreet
3.7 met 11 stemmen
2.145 Al leek het nog zo mooi
het is schluss, voorbij, en we moeten
verder allebei zonder wrok
zonder denken stil elkaar groeten.
Misschien wacht een ander ons
om toch nog wat geluk te schenken
maar vergeten zal ik die jaren nooit
nog vaak genoeg zal ik aan je denken.…
vivonne (vienne)
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
697 de tgv raast door dit dorp
langs het desolate station
waar driemaal daags knarsende
stoptreinen vergeefs wachten
een duizendjarige kerk
rust van kabbelend water
prominente treurwilgen
zacht bewogen stil dromend
elk halfuur de ratelende beat
roerig ritme op ontelb’re bielzen
een storing van 300 kilometer per uur
na dertig lange seconden…
langs water
netgedicht
4.7 met 7 stemmen
627 stil loop ik over glibberige
half bevroren paden
wanhopige schouders
keren stijf naar binnen
en houden mij vast
statig nadert de zwaan
koud koningsblauw water
volgt golvend haar gang
tot zij me ziet
en hoopvol naar de kade zwemt
niets heb ik te bieden zwaan
dan wanhopige schouders en
gebalde vuisten
die mij gevangen houden
sierlijk…
De zonde van vannacht
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
621 dromen en steeds kijken
naar het statig groen
van eiken op de cour
de rust van studiezaal
voor het gezamenlijke eten
momenten om niet te vergeten
de avonden werden gerekt
na het gebed in de kapel
ging ieder naar zijn chambrette
dan kwam de angst
in passen surveilleren de hand
aan het gordijn het stil proberen
de fluisterstem die…
Twintig april
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
510 bad nam, in de teil
gewoon buiten, op de plaats waar leven langs
de kanten liep
jouw zorg vertelde dat de doeken die me droogden
zachter werden door de hand die vaardig wreef
mijn warme lijf geborgen
deze morgen
zag mijn hart de jonge vrouw, die eindeloos
haar ramen poetste, schoner dan de frisse lucht
die spiegelde
dat alles stil…
onbedekt
netgedicht
3.6 met 21 stemmen
1.610 raak mij in de schemer
of langs een late weg
het stille zal steeds luider slaan
in’ t zwarte weefsel van de waan
zie het trage op mijn ogen
de woorden die ik achterlaat
de dood zal jouw rivieren breken
in de bedding van ‘t blauwgebleekte
ik zal me richten naar de regen
met ingetogen witte veren
want zachtjes, heel zachtjes
glijd ik stil…
Spaanse Arena
hartenkreet
4.6 met 14 stemmen
734 ze zit in de loge
een roos in haar hand
kijkend naar een schouwspel
van bloed en van zand
het oude ridderspel
in de Spaanse Arena
hé Maria Magdalena
lelieblank zijn haar wangen
zij zit stil en onbewogen
hij heeft haar blik gevangen
doch kogelhard zijn haar ogen
honingzoet zijn haar woorden
maar haar hart is zo koud
als het noorden…
vervolg
netgedicht
3.6 met 18 stemmen
644 ik geef je geen dromen meer
noch zet de kersenboom voor je klaar
op de puinhopen
van de oude rivier
waarin alles lijdzaam stil wordt
vanaf hier
open ik mezelf wel
en de tijd, de deuren van het rouwbeklag
zullen voor het grijpen liggen
ogenblikken zoals ze zijn
zoals ik ben
wanneer de nacht voorbij moet
en ik rond en rond draai…
tussen de eiken
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
459 rond die bomen zong haar huid een wiegenlied
zacht gerimpeld tot een plas, waar spiegels helder leken
kinderwensen dreven stil vanuit de glans
dat zonlicht immer achterliet
als sterren, dieper, tot de oorsprong van de dag
en schrijvers dansen letters
ongedwongen langs de avond, zuiver in het oogpunt
van een kleine blonde dood
als…
Voorbij de huid
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
646 wakker kraaide
en mijn liefde voor jou
zacht spinde
in mijn heide stille huis
werd ik het meisje van zestien
en al het innerlijke gespuis
liet ik achteloos varen
het waren mijn wolken
vol zegen en hoop
het was mijn zwaarte
om de leegte te dragen
zoals ik wist in mijn weten
ik heb je niet verbeeld
al sloeg de eenzaamheid mijn hart stil…
Zacht is de nacht
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
872 Nacht, zacht, alles stil en kalm en vredig
Geen heisa of gejoel, enkel mijn adem, erg rustig.
Wat een contrast met de avond, ieder onpersoonlijk voor de buis
Intriges, geweld, reclame en erg veel gedruis.
De vrede omarmt me als een satijnen jasje fijn
Maan en sterren omfloersen de soms harde wereld, ragfijn.…
Herfstnacht in de Tuilerieën
gedicht
3.3 met 16 stemmen
7.079 En zij huiveren diep in eigen hout
sinds de minnenden zich stil verhieven.
Nacht en regen. Soms een roep door 't woud
van een duif en het onhoorbaar klieven
van het duister, dat zich slapend houdt
om de laatste liefde te gerieven.
Verder niets.…
Dagen van sneeuw
netgedicht
4.5 met 59 stemmen
1.522 tussen weilanden van
wind en water waar ik jou
de laatste rozen bracht
zie ik de reflectie van een
glimlach in de lucht ,volg een vogel
op zijn verre vlucht
zijn vleugels dragen
de droom terug
naar een eiland waar enkel
herinnering wacht, jouw leven
trekt aan mijn ogen voorbij
zoveel verder dan het vallen
van sneeuw in mij
stil…
Parelmoer 2 (vervolg)
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
629 aanwezigheid
in de boezem van ons huis,
drong je helderheid in het diepste
van mijn bron, lispelend zacht
werden je ogen, waar vloeibaar
parelmoer aan ontsprong, verscheen
je even ten voeten uit, verwachting
ingelost te dromen van omzwervingen
die nog zullen komen, in de peilloze
schaduwen van je ogen, mij verzoenen
even bij je stil…
GOD ONTMOETEN
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
644 Als het eindelijk stil is en duister
voel ik het lief tot in mijn voeten
Hoor ik in donker iets? Ik luister
wie zal ik in de stilte ontmoeten?…
VERVROEGD UITTREDEN
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
620 Sinds hij uit de levensoptocht stapte
Waarin ze naar het eeuwige optrokken
Hij zich afzijdig hield van slaande klokken
Werd hij een riethalm, stom en stil, verslapte
Zijn aandacht, tot het laatste lichtpunt knapte
Naakt op te gaan in zon en wind kan lokken
Dus nam hij afscheid, moe van struikelblokken
Waardoor zij, in de stroom nog, zich verstapte…
boter op het hoofd
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
498 om stil van te worden
en
minder mee te huilen
met de boze wolven
in 't grote bos....…
Hof van stilte
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
560 Hier is het stil en vredig
hier spreekt men met en over God
hier wacht het eeuwig leven
en niemand doet hier bot.
Hier voel ik me gedragen
door herinnering en hoop
en dwaal ik langs de graven
hier leeft de dood.…
Roos ontloken
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
737 Massa's mensen genoten van je zang en je gitaar
Volle zalen, ambiance, na de optredens wat stil gestaar.
Je brandend verlangen, je intense hunkeren, 't gaf helse pijn
De zoektocht stopte, je ging aanvaarden, al was dat niet fijn.
Als bij wonder ontlook een prachtige rode roos.…
Er ruist een zachte...
poëzie
3.4 met 10 stemmen
1.533 Er ruist een zachte roffel door de blaad'ren
Der populieren aan de zoom der weide;
Zij tromm'len aan hun ranke takken blijde
De zomer te gemoet, die stil komt naad'ren.
In de elzebosjes aan de kant der sloten,
Doorgeurd van honingklavers en kamillen,
Hoor ik de lentewind zijn liedje trillen
Met lang-gerekte, zangerige noten.…
Zwibbelzogje
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
639 Ze trippelt weg, stil als een muis,
om nooit terug te keren.
De troedeltjes in oma's kast
zijn oud, compleet versleten.
Wie troedelt er nog met een flast?
Ze zou het echt niet weten.
Ze lust geen stroep, ook niet geprakt,
geen scheve schoffeloren.
Wat oma in de troggel kwakt,
het kan haar niet bekoren.…
OUDE VERTELLING KOMT WEER
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
630 Tijdens de vroege levensjaren
zijn bekende geliefde sprookjes
een verre nachtelijke stad
stil in 't einderduister verzonken
die haar plaats alleen aanduidt
met een zwakke hemelgloed
waar slopend werk en drukke pret
samen bescheiden rossig glanzen
Assepoester Sneeuwwitje Duimpje
bestaan voor rijpe mensen
als vertrouwde wijze dwaalsterren…
Ruisend riet
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
638 Aan den blanke waterkant
waar kleine bloemkens bloeien
daar hoort men het ruisend ranke riet
dat daar stil van kleur verschiet
door voortdurend schroeien
van de warme zonnekant
stijlvol is zij hoog geheven
uit den koude grond
tot dat plots haar heer
met zoveel adem meer
blaast in het rond
en doet haar stengel beven
hij slaat haar heen…
VERKLEUREND DONKER
hartenkreet
2.0 met 5 stemmen
1.406 In ’t diep duister om mij tasten
met het eenzaam als reisgenoot
Draag ik een heel zware last en
nadert de drempel tot de dood
Bij het donker zo stille wenen
om erin de tranen te laten gaan
Voel ik mij gruwelijk alleen en
voel ik de dood naast mij staan
In ‘t duister zachtjes fluisteren
nu eenzaamheid mij verscheurt
De dood praat stil…
IN HET TIJDLOOS EINDE
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
647 Toen de zon over de einder gleed
gleden plots tranen van mijn ogen
Ik, die zo onder het eenzaam leed
zou hier niet langer wezen mogen
Terwijl zachte tinten verkleurden
braken er duizenden zonnestralen
Mijn ogen, die al zolang treurden
wensten dat God mij kwam halen
Toen ‘t stil achter de einder stierf
week toch ’t eenzaam niet van mij…
jij en ik
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.651 De laatste dag in het oude jaar
met al zijn oude zorgen
waarin je steeds zegt "morgen,
ja, morgen zal het beter gaan"
de wereld zal niet meer stil blijven staan
en de toekomst nog verborgen.…