8759 resultaten.
Kleine oorzaken, grote gevolgen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
458 Daar is het ook een grote puinhoop, want
het staat er stil, achthonderd kilometer.
Ik zie het voor me: ieder kijkt beteuterd,
terwijl massaal in neuzen wordt gepeuterd
bij eindeloos gewacht op stille wielen.
Zelfs met de vliegmachines gaat het mis,
hetgeen voor mij beslist een raadsel is,
want in de lucht zie ik geen enk'le file.…
ZOEKTOCHT
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
682 Het moede dier staat stil in een spookdal;
goede schimmen willen hem toebehoren,
verzadigen zijn wezen geheel en al.
Hier wordt gestalteloze kunst geboren,
die zich, altijd veranderend, geven zal
aan denkende handen, wijze oren.…
MET LIEFDE VERLEID
hartenkreet
2.8 met 8 stemmen
1.014 Dromend in mijn armen liggen
en mijmerend van liefdesdaden
Van ons dit spreekt voor zich en
zalig samen in die liefde baden
Stil tedere woordjes fluisterend
wijl mijn handen je haren strelen
Van elkaar de stilte beluisterend
nu we op elkanders lijven spelen
In ‘t licht der maan teder kussen
mogen woorden overbodig zijn
Onze liefde, wie…
HOOR HOE MIJN HART HUILT
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
1.166 Ik houd de hoorn aan mij gedrukt
dikwijls als ik jou bereiken tracht
Onder smart om jou ga ik gebukt
altijd als ik vergeefs op jou wacht
Ik hoor de telefoon dan overgaan
en ik veronderstel ‘t ook van jou
Ik heb duidelijk voor je afgedaan
mijn ogen zijn daarom vol dauw
Ik wou dat je thans luisteren zou
bij ‘t nachtelijk stil van mijn hart…
Regen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
496 Maar plotseling is het stil,
De bui is zeker weggetrokken.
Ik trek de deken op, tot aan mijn kin.
't Wordt vandaag weer, "weer" voor warme sokken.…
en je zwijgt
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
1.236 je kunt hier niet zijn
spreekt de man in functie
maar jij blijft staan
trots en recht
en je zwijgt
je moet weg
spreekt de man - namens de wet
jij hoeft niets uit te leggen
je weet dat hij weet
en hij schreeuwt
met de wet in zijn ene
en machtsvertoon
in zijn andere hand
vernielt hij je shelter
en hij brult
maar jij blijft stil…
Winter bewonderingen
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
1.366 Ver van vervlogen tijden,
leek stilte nooit stil te staan,
blies winter met ingehouden adem
zijn bespiegelingen op het raam.
Spiegelingen van verdrongen warmte
subtiel geurend in knetterend haardvuur,
vlammende liefde doet hartstocht oplaaien
eerder buiten nog winters aangekleed.…
Heimwee.
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
800 Hoe kan ik de dagen
aan het einde van het jaar
nu zonder je vieren
Het is een onmogelijke opgave
stil verdriet binnenin
je gezicht voor het mijne
Ik moet het omgooien
het hele leven omgooien
want dit gemis is te groot
Al spreek ik je net voor het einde
het zou zoveel schelen
mijn hart weer een beetje helen
Hopend op een nieuwe start…
Zeg niet tot-ziens
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
598 Al leek het nog zo mooi
het is schluss, voorbij, en we moeten
verder allebei zonder wrok
zonder denken stil elkaar groeten.
Misschien wacht een ander ons
om toch nog wat geluk te schenken
maar vergeten zal ik die jaren nooit
nog vaak genoeg zal ik aan je denken.…
Mijn lichaam.
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
1.126 Soms doe je niet wat ik wil en maak je mij van binnen even stil.
Je laat me de diepte van het leven voelen.
Niet makkelijk wat ze met verwaarloosde tuberculose bedoelen.
Zal het ooit nog zo zijn?
Alleen lachende dagen zonder pijn.
Niet te bevatten maar toch blijven hopen bijna 8 jaar lang met opgeheven hoofd door gelopen.…
Ik kus uw lippen
poëzie
4.8 met 4 stemmen
1.804 Ik kus u stil en onverwachts,
Ik kus u heftig en verborgen.
Uw liefde is zo wijd en vrij,
Zo vol van deernis en ontferming,
Dat ik nooit buiten uw bescherming
Verdwalen kan; ik kus u blij.…
Als vogellijnen
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
669 ik roep de vogels mijn lief
vol nijver en egard
zoeken ze een heem in de gaard
welluidend, of verwonderlijk stil
vertoeven ze er vol appetijt
toch zo broos, in kwetsbaarheid
zoals ook wij mijn lief
twisten met de tegenwind
tuimelen, rondgaan in het labyrint
als de nacht het donker legt
over de takken van de linden
zal de uil er zijn…
De laatste dans...
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
854 Jou al even in mijn bestaan
toch bleef de muziek stil,
tot nu in mooie akkoorden
die samensmelten heel pril.
Voorzichtig zingt ons hart
met diepe intense gevoelens,
enkel nog samen willen zijn,
in het zoete land van nergens.…
Verboden vrucht
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
591 zwijgende bomen lijken zo stil
werpen schaduwen op de muur
buigen onder gewicht van de wil
verteren hun ziel in brandend vuur
ik durf niet te zeggen waar het op staat
bang om prijs te geven wat verborgen is
dat in ongebreideld verlangen schuilgaat
in luwte van schemer voor het morgen is
zonder grenzen van betamelijk gedrag
zou het verbodene…
Rubens vrouwen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
940 De keuze tussen rond en recht
heeft de natuur allang gemaakt
en in de kunst der vrouw’lijk naakt
is Rubens mooi en Twiggy slecht
want schoon en rond gaan hand in hand
dat geldt voor borst en buik en bil
een mooie welving krijgt ons stil,
door ’t ronde wordt men overmand.…
Crescendo
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
489 Ik voel me ijler dan de wind
stijg tot ongekende hoogten
smelt bergtoppen van ijs vrij
waar alle woorden stil vallen.
Stijgen, stijgen, stijgen
tot zonnestralen ongehinderd
door mijn huid dringen
het hart raken in de kern.
Stijgen, stijgen, stijgen
tot de geest verdampt
het bloed zift, het leven zwelt
en ik louter licht word.…
Plaatselijke tijd
gedicht
3.0 met 1 stemmen
3.772 Dit roepen beweegt ons, drijft ons
onstuitbaar voort, hoe stil het grijze licht ook
op de vijver hangt. Intussen grondelt in alle rust
de eend en zet de lijsterbes haar knoppen.
Hun leven gaat zijn gang onaangedaan.
Hun leven vindt bestaan in plaatselijke tijd.
-------------------------------------
uit: 'Plaatselijke tijd', 1997.…
Sepia
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
532 In een waas van sepia treft de slaap mij
een droom wiegt de wereld
tot ze stil wordt
en verlaten raakt
gestreept vullen tinten de leegte
voller hoeft het ook niet te worden
ver weg huilen ontroostbaar de boshyacinten
langzaam trekt de sluier op
zoals een bruid van haar voile wordt ontdaan
en vol hartstocht de nacht wordt ingetrokken…
Vereende kracht
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
501 Hetzij in
blokken, hetzij in jaren van geen
Oorlog
En mast én stok vlaggen vrede
Is ons landje bodemloos
in- en weggeslagen door
aangekondigde
onredelijkheid
door tandenborstelsnorretje
geleid
Gedestructureerd lag
toen de tijd voor
jaren stil
Vereende kracht
heeft tóen al laten
zien hoe wij nu leven…
Laden vullen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
734 Een stil kind steekt de oosterkim over
het stapt een ander hoofd binnen
een kamer zonder vensters, waar
niets begint, ook niets eindigt
alles is er vederlicht
zoals jonge wijn van de eerste pluk
de dunne wanden transparant
takken van buiten spiegelen
als ranke balken tegen de zoldering
alleen een verlaten schommel
vult de ruimte met…
Dit is geen kom
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
610 Dit is een verhaal
van gruis tot gruis,
van as tot as,
met wonderlijke
verwikkeling
Dit is geen kom
Dit is een herinnering
die stil lag als een hond,
voor dood, en plots tot
leven komt
Dit is geen kom
Dit is een woord
uit zijn context weggegrepen,
zonder welk het niet bestond
Dit is geen kom
Dit is een sfeer
van thee en alg…
DE LEEGTE
poëzie
5.0 met 1 stemmen
2.924 Eenmaal hebt gij mijn stil vertrek gewijd
Met even uw ontroerde aanwezigheid,
Met toverklank van zoet-gesproken woorden
En tedere gebaren die bekoorden.
Ik had dat uur in zaligheid verbeid,
Met vreugd gevuld de al te lange tijd, -
En nu: in troeble bitterheid versmoorden
De dromen die me in eenzaamheid behoorden.…
Influenza
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
605 Als ik stil blijf liggen,
voel ik amper
de nachtelijke kuitkramp
en elke wervel in mijn rug
creëert torturen die blijven duren.
Maar het brood is op, en de honing,
en er is nog één aspirientje.…
Geheim
gedicht
3.3 met 3 stemmen
5.712 Het vliegt als een vogel of vaart als een boot
maar houdt zich verschrikkelijk stil.
Het geheim van de dichter is vaak zo klein
dat hij zelf soms vergeet waar het ligt.
Dan is hij haast bang dat het weg zal zijn
of zich verstopt heeft in een gedicht.
Daarom schrijft hij het op in onzichtbare inkt.…
HERGEBOORTE
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.035 Het is mij, lief, als had ik u verloren
En of ik u nu eindlijk wedervond:
Uw wezen draagt weer 't eigen stil bekoren
Dat eens mijn zachte deernis heeft gewond.
Ween nu niet meer. Ik zal u toebehoren:
Mijn droefenis die zoveel Leeds weerstond,
Mijn fel verlangen dat geen angst kon smoren,
Mijn sterke trots die gij toch overwont.…
Zij aan zij
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
494 in 't land van daar
onbereikbaar ver voor mij
ligt mijn heimwee, zo teder stil
waarom dat woont
in menig stap,
ik heb daarvan geen weet
het is niet uit vrije wil
noch in aanvang gedoopt
ik word zomaar meegesleept
is het haar dans
in kleine pasjes
of de krekel in de avond
die fluistert in mijn oor
is het de kleur groen
in een overweldigend…
Herfstwandeling met broeder Lucas
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
488 Diepte gesprek waarin stilte en
kleur ons een weldaad doet
zo verlaten we de kloostertuin
herfsttinten strelen onze ogen
je kunt goed zwijgen zegt hij
dat is een kunst van God gegeven
als we stil zijn
is er een wacht voor de lippen
want soms in ons spreken
praten we onze mond voorbij
hoor en kijk toch eens zegt hij
alles spreekt…
ik heb het vernomen
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
471 de tijd vertraagt in het stil staan
doch jouw plaats is nu leeg, een ruimte
met een andere visie deelt het voeteneind
dat ik zojuist heb afgestoft
geen bediening op commando, mijn hand
is leeg al wijst mijn vinger naar het zintuig
waarmee jij je voortbewoog, je hoogte was beperkt
tot waar mijn kruin je oksels raakte
het afscheid was rumoerig…
Levensreizigers 2
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
607 De wereld staat al miljoenen jaren stil.
Er is niets, niets nieuws onder de zon.
Het is de mensheid en het zijn mensen,
die in sneltreinvaart veranderen.
Zij zijn het die rusteloos op reis gaan,
door een zeer begrensde ruimte,
binnen een afgemeten tijd.
Mensen zijn moedige levensreizigers,
maar ze zijn nog maar net vertrokken.…
Natuurkracht
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
609 bruisend wit schuim
over geribd strand blaast
woest stuivend zand
waar meeuwen vluchten
schreeuwend in grijze lucht
harde wind bespeelt
stoere vlaggenmasten
met klepperende lijnen
striemend zand verblindt
half dichtgeknepen ogen
onder een wollen muts
voetstappen verdwijnen
onder een verse laag
opgejaagd silicium
blijf staan, stil…