7557 resultaten.
Veluwe
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
941 meer, geen schurken, geen helden
boerenvolk en werklui, nog degelijk getrouwd
waar de dennen en sparren zich mengen in het loof
geen kathedralen maar kerken met simpel geloof
De wegen waggelen de dorpspleinen over
en een melkbus markeert de rand van het pad
ik wentel mij in de lijnen van het landschap en tover
er paadjes en sporen die het land…
Venus en Sedna
netgedicht
4.4 met 9 stemmen
1.145 kopschuimend naar het heden
waar wolken golven raken bij de waterlijn
herinneringen stromen langs vreugde en pijn
over gelopen paden, ooit betreden
werden hoge golven nooit vermeden
prachtige foto’s op papier beelden mijn zijn
lachende ogen stralen langs warm zand
richting woeste duinen en de zeedijk
omvat mijn blik dit prachtige stuk land…
Zij zit naast me, en ik aai ‘t gevlochten haar
poëzie
3.0 met 21 stemmen
2.850 Zo ruikt het uit vers-omploegde grond,
Als over wachtend land ‘t prachtig gebaar
Van gaande zaaier, machtig tovenaar,
Zon, aarde en wolken oproept tot verbond.
En om mijn hals wind ik de rode vlecht.
En ‘k voel, ze rilt, nu op haar borst zich legt
Mijn gulzige hand om de veerkracht’ge vorm.…
Vogelvrij
hartenkreet
4.1 met 14 stemmen
2.059 Als mussen badderen in het zand,
wanneer het weer warm is in het land.
Ik zing ook als de merel in de morgen,
en zelfs 's avonds zing ik zonder zorgen.
Als een acrobaat schiet ik door de lucht,
gelijk een zwaluw in zijn zomervlucht.
Als een architect bouw ik mijn nest,
de ingang naar oost en niet naar west.…
Ik zie, ik zie..
hartenkreet
3.4 met 10 stemmen
2.016 Ik zie de vogels landen met
een flinke klapwiek een
precisie die je bij de mens,
warempel niet meer ziet.…
verdomse dagen
netgedicht
4.2 met 17 stemmen
1.027 blinkt
strakskes als de voren
op hun rug zijn gegaan
einders tegenwinds dood
lopen tegen dijklichamen
licht verpaupert in takken
ik hou van grijs, met rood
zoals een sjarpe de vrouw
omhelst, haar mantel tot
op de enkels doet vallen
het grijze haar in een knot
ogen spiedend rondgaan
regensluiers verhangen zich
in de schoot van het land…
rozengeur en schone schijn
netgedicht
3.5 met 18 stemmen
872 De bliksem slaat voortdurend in
de dijken zijn doorbroken
we zitten in de reddingsboot
dus hoor je ons niet klagen
de golven slaan als in 't begin
ze hebben land geroken
we gaan niet van de armoe dood
dus zullen niets meer vragen.…
Herfstwind
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
590 Wild en onbesuisd jaagt ze wolken de leegte in
voortrazend over stranden en velden
eindelijk verlost van lome zomersluimer
blaast ze ongetemd en ongeremd
met bolle wangen herfstblaadjes
als luchtpost verspreidend over het land
Limousines aanschouwen gelaten haar
geweld, lodderig en lui met een knipoog
wachtend tot ze eindelijk vermoeid haar…
Stavast
netgedicht
4.2 met 19 stemmen
1.553 gestaag ontvallen ons de zekerheden
wat eeuwenlang is opgebouwd verdwijnt
het land is oud de haren grijs
wat zich spaarde kwijnt in bankmineur
toch dimt het dreinende gezeur
dat gonsde in de sterke jaren
er is iets aan de hand
kan het zijn dat juist de lege beursen
gesteunde ruggen rechten
in dit verwende jutterland
voelt de dikke…
Verdwaald liedje
gedicht
3.2 met 31 stemmen
26.067 De mens dat arme beest
hij is er en hij is er geweest
Hij rent door alle landen
tot hij geen asem heeft
En als hij neervalt is hij bang
en bidt en blaft en beeft
Daarom heeft hij de goden uitgevonden
daarom heeft hij torens opgericht
waar de goden mogen wonen
in een eeuwig licht
De mens dat arme beest
dat vraagt en vrijt en vreest
in…
Waterlanders
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
538 waterland,
wekken klokken het gemoed er droeve zinnen,
het verlorene tot zich te laten stromen
in nimmer aangespoelde vragen drommen
blonde vrouwen samen in geplooide baaien,
te boeten in net,in preek en averrij,
bloeden witte zwanen die de doodslip dragen,
gelijke kappen als minaars van de visserij,
gedwongen te ervaren in een onvoorspelbaar
land…
Rendiersymfonie
hartenkreet
2.2 met 34 stemmen
3.003 Rendieren stuiven
door het witte land
pakjes op de slee
gestuurd door hogerhand
brengen zij de magie mee
IJskoninginnen maken
breekbare buiging
naar strenge vorst
in volle overtuiging
bevroren last getorst
Tinkelende bellen klinken
over verstild sprookjesfestijn
ritme van het leven
aan hen die vol vreugde zijn
wordt de graal gegeven…
Zie toch hoe groen
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
735 Marieke, zie toch
hoe groen het land,
hoe vol van bruisend leven.
Geef me je hand!
Je kent toch nog
de lieve geur
van lentedreven,
van bomen versgesnoeid.
Kijk dan hoe alles groeit
en reikt naar 't licht,
de lange winter
en de koude dood voorbij.…
onvoltooide liefde
netgedicht
4.8 met 18 stemmen
667 Zij droomt nog elke dag
Van hem die haar verliet
Zacht zuchtend zegt ze vol verdriet
Dat ze hem nog immer mag
Wonderen doorwoelden haar hoofd
Haar hart was immer nog van slag
Ze dacht aan wat hij had beloofd
Het spookte in haar elke dag
Teder trok ze zijn foto uit de la
Ik wil je weer dicht bij mij
Naar dat verre land ga ik je achterna…
ALIQUANTULUM
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
892 Hij sprak,
de stille in den lande,
het brood een zegen.
Heimelijk had hij lief
tot aan de Doodsjordaan.
De dichteres
verschrompelt in haar toren
aan de rivier.
Wie schenkt nog vreugdeolie
of speelt nog onder haar raam?
Alles ronkt –
de mensen de grasmaaier
de ventilator.
Ik maak korte metten
en even wordt het stil.…
Belgiese zondag
poëzie
4.3 met 9 stemmen
4.609 Jonge boeren en arbeiders spreken
sportliterair
citaten uit de Sportwereld
Koorknapen gaan onkelwaarts zondagsent
TE DEUM zingend
Vrouwen wachten op
deemstering
kaarten zijn spekvet
Fumez la cigarette Dubec
La Cigarette du Connaisseur
alle dorpelingen zijn kenners
zij roken la cigarette Dubec
Kinderen zijn vuil
huizen ook
Mijn land…
Jeugdherinnering
poëzie
3.6 met 17 stemmen
4.639 Daar staarde ik op en voelde mij rampzalig;
Chinees en palmboom deden mij wegdromen
Naar verre landen, meer dan Verne-boeken.
't Ouderlijk huis was soms zo duf en stug.
'k Wist niet dat ik heus wel in de Oost zou komen
En even hard mijn lot er zou vervloeken.
--------------------------------------
uit: Al dwalend - X Herdenken…
vermeende inspiratieloosheid
netgedicht
4.3 met 11 stemmen
748 twee punten
in een gering raken
weidsheid groeit
in een zee van oeverloosheid
het vervult zich
in een rij atomen
afgesneden
van de baan terug
elk op weg
naar een vruchtbaar land
geen leegte geen lijden
van een handvol
gegijzelde cellen in het zog
van een doelloos zwalpen
het was slechts een spiegel
voor ons verborgen
voorbij de…
Oranjebitter
netgedicht
3.5 met 17 stemmen
1.765 weerloos was gebleken
ín de waarde die het had
evenals die ene lach
die er in bitter was bezweken
evenals die ene dag
die alles meenam in het zwart
De bloedoranje zon viel neer
voor hen die waren uitgeweken
voor de vrijheid die hen lief was
voor het leven dat men had
De bloedoranje zon viel neer
met zeven vlaggen neergestreken
op een land…
Nakweekse opvang
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
769 In Cannes dit jaar
weer kilometers film
uit honderdtwintig landen
Tachtig procent van onze bejaarden
tellen nog echt weer mee
thuis met een eigen pc
In de Theems zwemmen weer vissen
in Nagasaki groeien bomen
uit radio-actieve deeltjes
gespleten tot hoog aan de hemel
Op Madagaskar is tachtig procent
van de bomen gekapt
tweehonderd…
De 4 seizoenen
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
632 Zijn warme ochtendglorie
Geeft dat er een nieuwe dag begint
Een nieuwe dag vol harmonie
Hij vraagt om jou, Koningskind
Straten vol met alle kleuren
Bomen laten los wat ze kunnen missen
De hemel vult zich met alle geuren
Lieve Vader, dank u voor deze belevenissen
Opnieuw zie je dat de winter begint
En de witte schoonheid vult weer het land…
Dorp 1953 in het keerpunt
netgedicht
2.8 met 9 stemmen
527 en knikkeren op het zandpad
de bezoeker roept ‘vollek’
bij de deur als hij al binnen is
zwemmen en vissen in ‘t kanaal
we zijn best gelukkig met elkaar
revolutie van agrarisch naar
industrieel bevrijdt de huisvrouw
die zoekt nu buitenshuis ‘n baan
kennis der ouderen veroudert
verliezen hun oude gezag
worden vreemden in eigen land…
Ook ik ben omstreeks 't midden mijner dagen
poëzie
4.1 met 7 stemmen
2.583 Mij leidt geen gids, als het eigen gemoed,
mij schoort geen steun, dan d'enk'le trouwe handen
die mij opbeuren als de kracht bezwijkt;
mij sterkt geen afgezant uit beet're landen
dan soms het ruisen, als een vleugel doet,
van zachte hoop die langs mijn wangen strijkt.…
Kijkdoos
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
633 Het kleine oog gericht
door het kleine venster
in het licht van de wereld
de kleine caleidoscoop, kleurt
de aarde met één oog, telt de
multiculturele regenboog, abstracte
stukjes land en culturen afgewogen,
verkleuren vorm en plaats, beweging
door een simpele handomdraai, en
een voortschrijdende tijd, om de
carrousel te verfraaien, intuïtief…
Fluisterend naar de zee
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
558 Oneindig stromend door het lage land,
binnen een bedding van klei en zand,
zacht strijkend langs zijn oevers, laag,
door stuwen in zij stroom vertraagd.
Schepen draagt hij stroomopwaarts mee,
zij keren weer, fluisterend naar de zee,
waar ook de rivier zijn bestemming vindt,
en Noordzee hem zacht omarmend bemint.…
Bloesemnacht
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
605 de nacht na onze gemeenschap
ging ik met een zwaard naar het dorp
en vroeg de bakker om een degelijk brood
mijn vrienden over het water
hadden mij werkelijk broodnodig
er waren geen bloemen om te drogen
en het Amerikaanse telefoonboek
leende zich beter voor Italiaans
maar jij bracht mij terug
tijdens de bloesemnacht
naar het land…
PASTORINHALING
poëzie
3.0 met 2 stemmen
1.895 De Stede welgezind de nieuwe Pastor viert,
haar straten bont gepint met hage en dreve siert,
en weemlend wandlen door die steedlijke warande
de blijde Poorters en de Kerels van te lande.…
- De grote blauwe wereld -
netgedicht
4.6 met 43 stemmen
855 Iedereen bij de blauwe wereld
per land gerangschikt.. per soort.
De rust, die stille impressie
vermeende beschouwing,
bijzonder speciale mensen,
blauwer kan het soms niet.
Blauwdenkers zijn idealisten.
Er zouden slechts een handvol
soortgelijke blauwe diamanten
in de wereld bestaan.…
Teken van leven.
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
842 Ik houd van koffie versgemalen
(niet te vreten bee thee wee)
maar die geur da’s hof van Eden
instant jeuk onder de leden
zoiets als land na jaren zee
om daar de mosterd te gaan halen.…
- Gedragen door het zand -
netgedicht
4.1 met 35 stemmen
506 Ik ga je dragen, een spoor van stappen
onherkenbaar in de golven,
als losse korrels zand in de woestijn,
schoongeschuurd het land van dreigen,
de zand van zo verrassend.
Voetafdrukken van het weten, vervaagd
slechts gedeeltelijk ingevuld met zand
twee versterkte gebouwen vallen
voor het zwijgen, wanneer 't moeilijk is.…