825 resultaten.
Vroeg op
netgedicht
2.1 met 15 stemmen
1.911 Mijn dag begint al bij de buitendeur
Ik ben een drammer, een dreiner en een ouwe zeur
Ik hou van frisse lucht
en blaak van energie en ondernemingslust
doordat ik veel conditie heb
en heel veel uren rust
Ik ben een opgewekte jongen
Voor dag en dauw wil ik op pad
De vogels hebben nog niet eens gezongen
Ik ruik de wereld van de grond
en haat…
BAADSTER
poëzie
3.7 met 29 stemmen
6.862 Hoe 't rozig-blond van 't blozend rozenblad
De sneeuw haars teedren lichaams warmer kleurde,
Terwijl van paarlen vloeiende en omspat,
Zij lelie was, die in den dauwe treurde!
Daar stond ze, steunende op het slanke been,
Zo, dat bevallig zich de heupe rondde,
Nu de armen hoog de dartle lokken bonden.…
Dorpsvesper
poëzie
4.0 met 8 stemmen
2.208 Heen is de dag - de nacht nog niet geboren
En langs de bergen wademt avond-dauw -
De vogel laat een laatst geneurie horen
In roerloze aandacht luistert de landouw.…
Jouw voeten pad
netgedicht
4.8 met 23 stemmen
424 lichtvoetig
dansten sterren
in het gras waar
jij de dauw
betreden had
donker rolde jij
duister langzaam
voor je uit
maar de sterren
bleven hun lichtend
pad stralen met
zicht op vooruit
jij kende de
stille geheimen
van de nacht en
hun natuurlijke
elementen die
zich altijd anders
zullen voordoen
dan verwacht
in overgave ging…
Of de aarde een sterrenhemel schijnen wou
poëzie
4.1 met 13 stemmen
1.984 Of de aarde een sterrenhemel schijnen wou,
Sidderen zonnestelsels, fijn gesteeld:
En ied're graspluim is een sterrenbeeld,
En als een Melkweg hangt die streep van dauw;
'K zie, als ik 't hoofd eerst zo, dan anders hou,
Hoe rode Mars oranje Sirius speelt,
En hoe, knipogend, 't groen zijn gunst verdeelt
Naar 't geel en 't violet van achter…
OCHTENDBEDE
poëzie
3.6 met 16 stemmen
2.622 De nacht week in het woud, en, bij haar vluchten,
Heeft ze op struweel en roos een dauw-kristal
Geweend, dat glinstert in de zon, en zuchten
Luwt ze uit het woud langs berg en beemd en dal.
En dáar, op 't smalle pad, in hoger luchten,
Ontwaar ik haar, die wuift, mijn ziel, mijn al...…
Bekentenis
poëzie
3.4 met 15 stemmen
2.740 De bron van warmte en licht was zacht gezonken
Op 't ver gebergte en tintte d'avondstond,
In iedre vezel waarde weelde rond,
Die met de koele dauw werd ingedronken:
Wij doolden om: haar starende ogen blonken,
Een blijde glimlach glinsterde om haar mond,
't Was, of me aan haar geheel een leven bond...…
Hier komt de zon
hartenkreet
3.0 met 10 stemmen
976 Adem de dag in, adem de dauw,
en veeg weg die laatste traan.
Want dit is een nieuwe morgen,
een weg terug, dat is er niet.
Er ligt een weg open voor jou,
een weg die je zal moeten gaan.
Durf te dromen, durf te leven,
zoals je ook je verdriet overwon.
En als je jezelf weer kan geven:
Liefste ... Hier komt de zon!…
Verwondering
hartenkreet
3.4 met 15 stemmen
1.173 Die hele kleine groene sprietjes
morgen weer bedekt met dauw.
Het leven van vergeet-me-nietjes
en de hemel weer zo prachtig blauw.
De dag bracht zoveel mooie dingen,
ik laat ze in gedachten weer passeren.
En morgen zal ik opnieuw genieten
en zoveel nieuwe dingen leren.
Het heelal, door God geschapen
laat ons beseffen dat we leven.…
De Planten
poëzie
3.3 met 13 stemmen
3.330 Des morgens als de dauw zijn vocht'ge wade
nog om de perken toegevouwen houdt,
staat reeds de hovenier met noeste spade
te werken in de grond, als groef hij goud.…
Waterland
hartenkreet
3.8 met 18 stemmen
2.735 Een koe loeit aan de waterkant
de dauw ligt op het gras
ik zet mijn stappen op het land
waar ik ook vroeger was
De zon verdrijft een laatste flard
van mist boven de sloot,
er wordt een nieuwe dag ontward;
de lucht oneindig groot
Een eend vliegt kwakend uit het riet
de vleugels in het licht
ik draag in mij een groot verdriet;
de kerktoren…
Sta op, mijn lief, de zon schijnt door de bomen
poëzie
3.5 met 13 stemmen
3.224 De reiger stijgt, de ooievaar op het dak
Vliegt hene en weer, de hele hof doorruist
De wind, gezeefd door stralen; 't water bruist
Bij 't vallen om de bocht en schuimt en blinkt,
Warm wordt de lucht die dauw en droppen drinkt.…
'Mighty Victory'
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
1.092 Brokkelend strompelen over liefde
Zwiept felle regen schrijlings neer
Slaat klam en zuchtend warme dromen
Beelden zwijgend haar adem in mist
Groot getekend, sterk met kracht
Verzuimt een verlangen grof en wreed
Schokt fel, vervaagt aan een horizon
Stotterend zilt die droeve tocht
Trots vlucht langs de einder voort
Stervende dauw en laf…
eeuwige glimlach
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
578 seizoenen verstrijken
rijpt zich de liefde
tot donkerrood fruit
witte chocolade
dan wel kruidige rosé
van druif tot glas
prachtig en uitdagend
bloeit de wijngaard
met pittig de helling soms
tussen het dal en de top
zij brouwt een glimlach
door samen te genieten
tot plots het afscheid
in de kleurrijke herfst
haar de adem beneemt
als dauw…
Schizoïde millennial man
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
869 Kat duwt zijn poot
tegen de poort
van de eenentwintigste eeuw
geeft hem een dauw
met een ijzeren klauw
bloedsamples liggen
op de vloer door elkaar
vanachter prikkeldraad
schreeuwt een neurochirurg
wanhopig om meer
van het paranoidgif
van de schizoïd millennial man
Onschuldigen worden
met napalm verkracht
door brandstapelvuur…
Sneeuw
poëzie
3.0 met 7 stemmen
4.323 Wat losse vlokjes vlos als duivedons,
Vol rust van dauwe en maanglans, dauweblank,
In veel blank wittig licht... al meer en meer...
Elk vlokje een vleugje rust uit Grote Rust;
Elk vlokje een vleugje glans uit Woon van Droom.…
De volgzame mens
netgedicht
3.6 met 22 stemmen
618 ken ik nog de weg naar huis
als mijn denken zich verschuilt
achter een vertraagde dauw
heb jij ooit gekropen door een buis
waar voortgang je gevoel bevuilt
en het einde vol besneeuwd lijkt met rouw
het was een droom, ooit
een wonder boven wonder
maar naarmate de tijd vervliet
gaat het onzegbare ten onder;
allengs van genadevolle fleur…
Wereld place
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
597 doordrenkt met dauw
zwerf je over de weilanden van rust
het bevordert je levensschoot vol bewondering
dankzij het licht waar het stroomt
overal zie je zoveel moois
elke boom en wilde bloem is oké
maar welke wacht net als jij op sprankjes 'hoop voor vrede'
vonken uit de 'hemel'
met moederlijke liefde
begroet je de bloemrijke schoot…
Dropsteen
poëzie
3.8 met 5 stemmen
1.441 Het dropt, het dropt, van spits tot spits; aanschouw,
Hoe langzaam droppen door de droppen zijgen,
En vallend leven geven aan het zwijgen,
En worden tot een zuil bevrozen dauw.
Wat daalt, zoekt wat daar rijst, en welhaast zullen
Zij, samengroeiend tot een eeuw'ge zuil,
Elkaar omhelzen, en met schors omhullen.…
Dauwtrapper
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
781 Korte ochtendwandeling is m’n dagelijkse investering,
vaste route naar de bosrand; een bui overvalt me en
ik schuil in de boskapel, sta naast de zwijgende Maria,
de bui stopt abrupt; ik groet Maria en vervolg m’n weg-
en nader het bos dat zienderogen verandert in bomen;
de zon komt op, nevels die oplossen hebben met dauw
de aarde gewassen…
vers geplukt jong gewas
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
566 Als ik ’sochtends vroeg door het veld loop
de dauw vers op de bladeren ligt
voel ik een goddelijk tijdsverloop
dat houdt ons allen hier in evenwicht
ook al zijn de tijden dan veranderd
de aarde laat zich door niemand sturen
zo mijmer ik dan zachtjes voort
soms loop ik daar dan mooie uren
door velden vol met sla en koren
terwijl niemand…
ijsbreker
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
878 Samen door dag en dauw, geen koude dat ons bevriezen zou.…
ZIJ KOMT
poëzie
3.0 met 7 stemmen
1.642 Gij, zwaatlende olmen, nijg u naar het pad,
En kus de dauw van sidderende mossen!
En, snelgewiekte liederen der bossen,
Stem aan èn zang èn lof! En, klimveil, dat
De slanke, diepbeminde beuk omvat,
Druk hechter aan de twijgen u, de rossen!…
Stilstaan
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
632 En ik drink vanuit de hoge,
van koningsvarens
vochtig van de dauw.
Zon, schijn in stille schittering!
Ja, eerste vogel zing!…
Zonnebruid
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
635 Oh, die nieuwe lente, die
weer komen gaat, met dartel
blad te spelen in een ontloken
wind onder het uitdagend
groen, gedronken van de dauw
van het ruisend blad als
murmelende beek, elixer
van het morgengeel uit de
lissen te stelen, ook als
Helios en de maan in hun
baan zullen vertragen,
meegevoerd op de diepste
tonen van Pan’s…
en anders niet
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
658 beloofd
het blije hart toont moedig
de verkwanselde tijd in nodig zijn
voor wie het leven ooit begon
zonder achterklap
zonder pijn
ik wil leren kennen wat de lust is
kijkend in een spiegel door bronzen engeltjes omrand
ik wil leren weten of het een gunst is
wanneer je ziel al is verbrand
ik wil leren te vertrouwen
in een roze vingerige dauw…
Knapelijn bij der beke.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.298 Of ware ik de dauw, die de bloemen verkwikt,
Die de halmen en twijgen beperelt,
'k Weerkaatste steeds, voor wie er ook blikt,
Een verrukkelijk beeld der wereld;
Weerkaatste 't oneindige sterrenheir
Met des avonds vredesstralen,
En waande de hemel zelve neer
Te zien op aarde dalen!’…
De spiegel
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
810 (Op het gazon de dauw doorschoten eikels.
In de vazen de rozen nu. Hun luchtjes
Tergend in tapijten, dekens en gordijnen.)…
die mooie bank
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
508 't Zand
de bank op 't zand
leeg was die opgezet kil toch warm
wachtend daar de verschijning tussen de druppels van de fontein
dauw verblinde, verbaasd kijken op het netvlies een focus om nooit te vergeten
de middagzon versterkte het zien en voelen, ik zocht
warmte van de bloemen die open gingen, vlinders van gelukzalig gevoel
noch…
De seizoenen
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
853 De herfst zoekt zijn weg tussen zomerse buien
Een enkel blad valt op het bruingroene mos
De wolken bedekken de zon die wil schuilen
De dauw legt een zilveren gloed op het bos
Opnieuw weer een ochtend, een middag, een avond
De nacht maakt de vier dagseizoenen compleet
Zes uren per dag voor een lente, een zomer
Een herfst mondt uit in wat…