637 resultaten.
Dauwparels
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
413 Voel het gras waar elk sprietje is opgefleurd
tezelfdertijd worden haar wortels gesterkt door hun verblijf
Adembenemend en vergankelijk ze ook zijn, diep vanbinnen ben ik ervan
overtuigd dat deze edeldruppels terugkomen met hun magie; mijn dankbaarheid nabij.…
het jaar verlaten
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
498 schouders draag
en de rug meebuigt in een verder gaande wind
maar voorwaar, ik zeg u, mijn gerijpte ranken
met rode en groene druiven komen steeds dichterbij
het is de zuiverheid en glans die ik in mijn geliefde cognac
vaker en vol tederheid, proef en gespiegeld terugvind
veel zal komend jaar, deo volente, nog verder veredelen;
immers de vergankelijkheid…
Als herfst me overvalt
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
574 Daarbij zijn ze niet enigen die zich laten
merken: zingende vogels aan de takken omgeven door
hier en daar paddenstoelen en zwammen die me doen herinneren dat
alles vergankelijk is terwijl de emoties en gevoelens een poosje dobberen in een dipje.…
Als de herfst voorbij is
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
681 Nog even terugdenken aan afgelopen
periode waarin herfst zich van haar aantrekkelijkste
kant liet waarnemen: overgang met de daarbij horende verandering
die natuur heeft beleefd en ervaren tegelijk maakte men kennis met vergankelijkheid.…
Introspectie
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
307 Schaduw glijdt langzaam over hun
glanzende lichamen, glimp van vergankelijkheid,
zacht en helder; ik adem hun geduld in, voel hoe het mijn teder
hart vertraagt en stap behoedzaam verder, terwijl het bos zijn geheimen bewaart.…
De weigeraars
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
228 Of moeten we de vergankelijkheid juist koesteren?
Omdat de bloem wellicht alleen bloeit
omdat zij weet
dat zij verwelkt.…
1 November
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
19 en zo geschiedde het dat wij op een zondag die we nuttig hadden kunnen besteden aan diepe contemplatie, meditatieve rust en het verder lezen van onze Russische klassieken,
min of meer uit vrije wil naar de jaarlijkse hoogmis van de menselijke vergankelijkheid zaten te kijken.
Allerheiligen.…
Als het dauwt
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
531 Voel het gras waar elk sprietje is opgefleurd
tezelfdertijd worden haar wortels gesterkt door hun verblijf
Adembenemend en vergankelijk ze ook zijn, diep vanbinnen ben ik ervan
overtuigd dat deze edeldruppels terugkomen met hun magie; mijn dankbaarheid nabij.…
Dio Oberon : componist / artiest / hofnar
netgedicht
4.4 met 9 stemmen
689 ontvouwt
laat hij hoop geboren worden telkens weer,
haast onuitputtelijk in een door zijn hand
veranderbare orde
en bestuift onze ogen en oren
in beweging, klank en kleur
op dragers van beeld en geluid
die wereldwijd beroeren en ontroeren
zelfs zijn meesterlijke ePaints
ondergaan zijn getalenteerde tovergeur
hij tracht het vergankelijke…
diffuus
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
516 mensen, die daar, bij de muur
kijken niet ver door de mist
voelen niet meer zo diep als voorheen
proeven niet de smaken uit het verleden
mag het ook niet even,
voor korte duur, zegt ze
ga maar, knik ik en zij, die engel,
wordt plots een stoffige steen
gevoegd in het huis van het leven;
wij hebben nu hetzelfde licht gemeen
waarin het vergankelijk…
Herfstbezinning
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
513 Wat de herfst ons leert
alles is vergankelijk
als een paddenstoel
Wanneer herfst overvloed aan kleuren en
texturen aanbrengt in het glooiend landschap waar een
rood, oranje, geel, goud tot roest de zintuigen beroeren en ontroeren
Verder krijgen hun bijzondere creativiteit en uitzonderlijke schoonheid mij in beweging.…
Herfst
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
542 De natuur stond in feestkledij vrolijk te vlammen
met een drang tot leven die niet was te stoppen.
Uitbundig toonde ze haar barstende knoppen
en de hoog opschietende stengels en stammen.
Maar het eind is in zicht van dit zomers festijn.
De kering der krachten dient zich wederom aan.
Vanaf heden zal de richting slechts neerwaarts gaan
en de…
Waterval
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
622 Soms moet ik zo hard huilen
wanneer mensen vechten met wapens van woorden.
De woorden vermoorden.
Krantenpapieren in verdorde schaamteloosheid.
Soms moet ik zo hard huilen
wanneer de muziek sterft.
Alleen mijn zonden om mij heen.
Dansen tot de naald een nieuwe plaat kust.
Soms moet ik zo hard huilen
wanneer wij denken dat dit het beste…
Mijn kind
hartenkreet
4.8 met 6 stemmen
1.522 sloop geniepig bij je naar binnen
Velde je kracht en ziel als een boom
Vernietigde je leven en toekomst droom
Je mocht niet langer bij ons meer zijn
Het afscheid deed zo verschrikkelijk pijn
Wij missen je hier elk moment van de dag
Maar hopen dat je daar geluk vinden mag
Eens komt de tijd van onze verbintenis
We beseffen dat alles vergankelijk…
Het zomergraf
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
534 voor niets verteren
een wereld zit me tegen
de planeten en de regen
je bent de nacht uit een boek
dat ik nooit heb willen schrijven
je bent de aarde van mijn grond
je zuigt adem uit mijn longen
alles is grijs
in een wereld die verdwijnt
de wind glimlacht eenzaam
naar het gras van de wildernis
waar geen koeien zullen grazen
vergankelijkheid…
De kracht van melancholie
netgedicht
2.6 met 14 stemmen
532 Op welke wijze deze momenten in mijn leven zijn gekomen
waar de natuur zich terugtrekt om zich voor te bereiden op wat komen zal
en waarbij ik soms ongemerkt wat vaker stil sta bij de vergankelijkheid van het leven
samen met een stemming van melancholie als schoonheid en tristesse geworteld in het lichaam.…
Hoogtijdagen van de herfst
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
508 Het is opnieuw herfst: een tijd van verandering
natuur toont haar vergankelijkheid met een diepe pracht, ik adem
koude frisheid en rijke geuren die mij naar binnen keren, naar reflectie en groei.
Hoe je het ook wendt of keert, het is een bijzondere verbondenheid die ik niet zomaar laat gaan.…
Stil de tijd
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
277 jaarringen
Op een zomerdag groter dan ik
waar stilte spreekt, waar wind mijn ziel ontmoet
infuseerden engelen mijn bloed
mijn ziel en zaligheid - tot in den doet
O, engel, wees gerust, zij is verdwenen
die wrede weerzinwekkende medea
haar gulden vlies in wolken opgelost
van druppels herfst waar takken ademen
de introspectie van vergankelijkheid…
Plejade van cyclische luchtkastelen
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
861 Als een reveil van gerecycleerde vergankelijkheid, somptueus in idiotie maar sober vol onbegrepen gratie, als een vicieus vibrato van
dolgedraaide stilte, smachten zeven - ja, zeven! – gracieuze gratiën
naar een streling, een onooglijke blik.
Naar een aai van onverholen bewondering,
vol verwondering.…
Brueghel's carne vale
netgedicht
3.8 met 29 stemmen
2.683 elkander
haar zwetend lijf gans aangerand
monotone dreun der aangeschoten muzikanten
schept een roes van zinnelijk begeren
een bonte stoet satanische trawanten
verstrengelt tot een kluwen haveloze kleren
een pirouette ontaardt in drieste wenteling gelijk een
danse macabre van de dwaze Maya, omgord
door schimmen uit een magisch dodenrijk
vergankelijke…
- Nacht zwijgt als kristallen inkt -
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
590 gestolde verschrikking
ijs omringt de nachtelijke denker
ingehuld gebroken liefde in zacht roze wrap
de bloemenkelk lacht ingepakt
gebruikt soms zacht herhaald refrein
legt nacht ondoorgrondelijk spreken op
dagdromen over dichtkunst vatten rijm
midden tussen kleurrijke stijlregisters
hoe wij wisselend onderdeel van kunstvormen
vergankelijk…
pet af - hoed op | van harte
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
782 sindsdien met slopershamer
als nijvere mieren de hollanders
het decor van ouderwets en eigenaardig
tot het nieuwe babylon van morgen
van links tot rechts kwamen zij
de nieuwe geluiden en tradities
van rebelse katholieken en provo’s
die van ondersteboven en binnenstebuiten
morrelden aan de orde en het gezag
in de golven van die vergankelijkheid…
- Als duizend gouden sterren -
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.299 Geheel verloren vergankelijkheid,
een klok tikt stil,
het liefste wat ik op aarde heb geboren,
is dat, wat God van mij vragen wilt..…
Haiku bakken
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
466 Geen idee of zin?
maak van woorden syllaben
tel ze op deel in
Als een pointe ontbreekt
keer de volgorde dan om
laat ze sudderen
Leg ze een nacht weg
na een diepe remslaapdroom
zie je pas het licht
Woordenkunstenaar
lettergrepengoochelaar
alles op z'n plek
Staat er wat er staat
taalbrouwsel in evenwicht?
tel en smullen maar!…
Nu de herfst is gekomen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
550 verlegen dromers, herfstfruit rijpt
als vrouwenborsten in dat fruitig verlangen naar affiniteit
zonder dilemma van onwetendheid valt appel niet ver van boom
kruipt het bloed waar het niet komen zal, het is niet genoeg
geweest, die hunkering, de droom leeft voort
september opent de poort naar de hervallende herfst
laat je toe in haar vergankelijke…
Archeologie
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
454 Dek mij toe met verhalen
van munten, verstopt in warme hand,
van foto's die geschiedenis bewaren
in een tent ver van het vaderland.
Fluister zacht van prinsessen
die slapen onder vulkaanas,
van soldaten die graven in het verleden
waar ooit een villa was.
Laat de nacht mij niet verdrijven
met zand in dromerige ogen.
Leg deze schatten naast…
DE TELEFOONCEL
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
306 Naar De Vecht (1909) van Frans Bastiaanse
Er staat een telefooncel in het park verlaten,
verbleekt blauw met verweerd glas staart hij blind;
laat rondom zwermen smartphones ijdel praten,
géén treedt nog binnen, hooguit een spelend kind.
Maar vroeger troonde hij op pleinen en straten,
was onmisbaar zijn rol, kleingeld werd vlot geïnd;
dienstbaar…
Toekomst
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
233 Met eeuwig geduld
Waar zij een nieuw idee
Nog in schemernevel hult
Achter gesloten deuren
Van hoge gebouwen
Beweegt zij zwijgzaam
In de schaduw van licht
Waar bruggen wortel schieten
Waar staal geen antwoord is
Opdat kinderen in vrijheid
Kunnen rennen
En nog vrede zullen kennen
Toekomst schuurt
Langs afgeronde treden
Van een vergankelijk…
blauwe Brinta
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
511 volschreeuwen
in ’t kussen in de nacht onder de sterren
en de verzachtende klanken van ’t evenbeeld
vermorzeld op ’t aambeeld van Mjölnir
en de smakelijkste nazaat der witste lelies
door mergpijpen geblazen melodieën
’t zal in de linie geweest zijn
waar alles verward werd
de stenen gebakken in ongevoeligheden
zoals krakers uitbuiten in vergankelijkheid…
poëtica
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
338 literaire traditie, archaïsch
en/of anarchistisch flierefluitend
vrije verzen verzinnen,
woordweven is een ambacht;
Ik ben een Bard,
ik dien de muze èn het publiek;
Ik schrijf mijn verzen voor de lol en bezing met veel plezier de liefde en het leven, dus ik dicht over sex & drugs & rock ’n roll, over schoonheid en kunst, groei, bloei en vergankelijkheid…