Netgedichten

netgedicht (nr. 87.338):

DE TELEFOONCEL

Naar De Vecht (1909) van Frans Bastiaanse

Er staat een telefooncel in het park verlaten,
verbleekt blauw met verweerd glas staart hij blind;
laat rondom zwermen smartphones ijdel praten,
géén treedt nog binnen, hooguit een spelend kind.

Maar vroeger troonde hij op pleinen en straten,
was onmisbaar zijn rol, kleingeld werd vlot geïnd;
dienstbaar aan allen die voldoende munten bezaten,
was zwijgplicht zijn eer, ieder was hij gelijk gezind.

Toen leefde de cel op een drukke stroom
van berichten over liefde, over wat er werd geleden
en wat men zo al meer van elkaar vernam.

Nu droomt de cel daar zijn eeuwige droom
vol heimwee naar een vervlogen verleden,
de dode stemmen, de kiestoon die niet meer kwam.

20 september 2025

... Met het gedicht De Vecht van Frans Bastiaanse heb ik en bijzondere band. Ik moest het in vier HBS voor de klas uit het hoofd voordragen, wat best spannnend was. Misschien is De Telefooncel wel een hommage aan Frans Bastiaanse (1868-1947), ooit leraar Nederlands in Hilversum. In beide gedichten speelt hetzelfde thema nostalgie en vergankelijkheid. En eveneens niet gekoppeld aan een persoon maar aan een gepersonifieerd object, respectievelijk een verlaten landhuis en een uit de tijd zijnde telefooncel. Ook rijmpatroon en rijmtype zijn hetzelfde. Tevens zijn de eindrijmen gelijkluidend. ...

Schrijver: August Agasi, 23 november 2025