7279 resultaten.
DE DAG STOND STRALENDE
poëzie
3.0 met 4 stemmen
1.245 De dag stond stralende, gesponnen klank,
De hemel lag, schedel van God, vol wonderen,
De zee zette zich om, en goot zich uit,
En joeg zich op, en stond, en bolderde.
Het was al vreugd', een mild geraas ging uit
Van golven, die de castagnetten sloegen,
Van wolken, die het zijd gewaad verschoven,
Van onzichtbare strijkers door het Ruim.…
TOEN BLIES UW ADEM,
poëzie
3.2 met 4 stemmen
1.722 Toen blies uw adem, en de zee sloeg stijf,
En open stond de donkre muil der aarde
En slikte het alom gepantserd lijf,
Des jagers die uw adem achtervaarde.
O Heer wie blonk als gij in strijdbaarheid,
O Heer wie ging als gij door de aonen
Gij zwevende, die voor ons heeft bereid
De uittocht door het land der Faraonen.…
DE VAAK SCHENKT LEVENSDURF
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
441 klamme vrees voor morgen
wanneer tartend papier zwaait
de verlopen blokker
-reeds bewustzijn verliezend-
ziet een spitse heuveltop
waaar oranje kroonbladen
van een diepe kalebasbloem
zich krullend samentrekken
plots openspringend iets baren:
een zachtblauw elfje
zij roept de zoele nacht op
zweeft bij lokkende maneschijn
over een vredige zee…
wortel schieten
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
692 En toch op een gegeven moment uit de
hoge hoed, en als een konijn de zinnen
springend van hot naar her, alles werd
levendig en aangeraakt door de lippen
van een warmbloedige vrouw die ook
nog eens kon zingen als een nachtegaal,
niet cerebraal maar bruisend en bewe-
gelijk als de zee, de eb en vloed, als een
zeehond zo soepel en vrolijk…
GOEDE VERSLAVING
hartenkreet
0.0 met 1 stemmen
1.406 Een wilde hummel
verblijft tijdens warme dagen
vlakbij de zee
ervaart vluchtige lusten
al rondwentelend duiken
in zwaar brullend scheerzeep
waarmee reuzen uit verhalen
hun stoppelbaard doen schuimen
en
over hoog helmgras springen
terwijl luchtige duinrozen
zacht wuivend lokken
"blijf even snuivend bij ons staan
klim op de zandtop voor…
DE VOGEL
gedicht
2.8 met 13 stemmen
6.159 De maan draait langzaam aan de open hemel
Gelijk een gouden scheepje over zee;
De sterren in hun eeuwenoud gewemel
Drijven als kleine waterlelies mee.
Dan vliegt gij soms door 't open venster binnen
Gelijk een vogel die vergaat van dorst;
Ik voel uw voetjes tripplen door het linnen;
Snel drinkt gij aan de vijver van mijn borst.…
nacht vol wensen
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
584 hoe teer is uw bloesemblad
zo zacht deinende doorheen een lentebries
ragfijne schoonheid
naakt leunend tegen volmaaktheid aan
smeulend mij smeltend
dat uw vergelijkbaar bent met de zee
het ruisen van kabbelende golfjes
zo wiegend uw vlezige vlinder heupen
u deed mij stranden in de branding
de ooit zo gevreesde nacht schuimend beminnen…
Zoals astronauten zagen
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
2.015 Buiten spelen tussen sterren
op gedroomde witte stenen
waar de aarde niet van hier was
maar een stipje van de maan
een blauwe fee in zwart fluweel
die zilverlichtend werd beschenen
zoals astronauten zagen
lichtjes dansend op hun tenen
In een zee die niet van hier was
zoveel mijlen hier vandaan
en kon verstillen als je wou
zo aan de rand…
SONNET
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
624 VLEES, op menig duffe deur heb ik geklopt,
Liep menig middernachtelijk paadje uit,
Zocht langs de vloer, heb tegen muren aangeschopt,
Drukte in blinde hoop op de verlichte vensterruit,
Maar steeds vergeefs, hoewel wanneer de maan
Vol aan de hemel stond op volle zee,
Kwam er een wijsje uit mijn lijf vandaan
Gespeeld door Schoonheid in het staminee…
Wat de meeuwen van ons zagen
netgedicht
3.8 met 11 stemmen
1.605 het vuur ons voor geweest
te groots om water te doen branden
zo is lucht ons voor geweest
om weer uit water op te staan
Zo zijn wij schitterlicht geworden
uit wat zand tussen ons tenen
om te kijken naar de duinen
als twee korreltjes zo klein
zo is het leven ons geworden
vlug als afgesleten stenen
rollen wij vanwaar we kwamen
waar de zee…
DE VOGEL
gedicht
1.7 met 6 stemmen
13.381 De maan draait langzaam aan de open hemel
Gelijk een gouden scheepje over zee;
De sterren in hun eeuwenoud gewemel
Drijven als kleine waterlelies mee.
Dan vliegt gij soms door 't open venster binnen
Gelijk een vogel die vergaat van dorst;
Ik voel uw voetjes tripplen door het linnen;
Snel drinkt gij aan de vijver van mijn borst.…
Het ruisen van verloren namen
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
779 als hun zachte huilen van het gebed
in een ontembare zee ontaardt?…
Op de vleugels van de vrijheid
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
632 zonder teugels “
Ongedwongen speelt de zuchtende wind
met zijn adem over land en water
heen en weer terug
Hij streelt zijn fluister
over bos en heuvelrug en later
langs de wangen van menig dartel harten kind
Een zachte bries ontsteekt het vreugdevuur
dat stoeit met zijn vlammende schaduw
onnavolgbaar en onvermoeid
Als de zee…
Wieren en blauwe algen,
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
549 Er was
een tijd dat ik de zee verstond,
dat de golven wisten waar ze voor
stonden, ze redetwisten konden rij
naar rij, die oude tijd is voorbij,
het stuifwater roept nieuwe vragen
op uit het diepe van de gedachten.…
De dood
poëzie
3.4 met 11 stemmen
5.491 Gelijk een man, die van verlangen gloeit,
om bij zijn vriend te zijn,
Die op het land, aan de andre zij des meirs,
zijn stille woonplaats heeft;
op ‘t zien der zee, die hevig bruist en woedt,
Een koude sidd’ring voelt;
zijn angstig oog ziet starend op het schip,
dat sling’rend rijst en daalt;
De stormwind giert en snort door ‘t hoge tuig
en…
NEERSLAG VAN EEN LEVEN
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
609 Rasker
Haar huis- een
Rechtopstaande mantelschelp
Een raam met uitzicht op zee
Hier vertoeft ze het liefst
Moeder af, schrijfster
Hier staat de mens op
Die stierf bij het ter wereld
Komen van haar dochter
Vijf jaar later, het huis met
Slingers, ballonnen, de jarige
Stil en wit in haar bedje
Maar net levend onder het ijs
Vandaan…
Griekse vrijbuiter
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
762 (voor Eddi Napoli)
Bijna iedere nacht zie ik je weer opkomen
en steeds ben ik dermate onder de indruk
dat ik mijn vreugde met je wil delen
je lange paardestaart zwiept heen en weer
als de golven van de Middellandse Zee
terwijl je zangstem mij betovert en
verruimt, sluimerende delen in mijn ziel
losmaken, zoals de kundalinislang die jij…
GROEIENDE EINDER
netgedicht
2.8 met 12 stemmen
1.606 Traag verzinkt het lied uit de smidse, wenkt
de baas, die steeds voortloopt door schemerbos,
verder komt dan ooit, aan de zee staat, en denkt:
't Wijde ruisen vol zwervende purperblos,
dat hetgeen mijn hand baart overal brengt,
houdt mij honkvast als een oude ploegos.…
Huiswaarts
netgedicht
3.6 met 14 stemmen
491 stille en holle klanken
uit je smal getrokken mond
vervagen vergrijzen kleuren wit
traag valt het licht deze dagen doodsbleek
ik keek langs de lijnen van je gezicht
die eerder zacht en soepel waren
nu hard en je schone handen je schouders
spelen niet meer met de wind of het lentegroene gras
het ademen staakt mijn hart verhongert
de zee…
Illusies
poëzie
4.0 met 4 stemmen
2.564 Droom weer, droom nog, droom over zee en land,
droom los u uit de dag en droom nog even
een glimp van schoonheid in de droom hergeven.
----------------------------------------------
uit: 55 variaties op een bekend thema (1937)…
De zwijgende maan
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
535 In de stilte van de wakende gedachten
die zoeken
naar een belofte voor een volgende reis
en een nieuwe droom over een tijdloze verhaal
dat ooit begon
met de verlossende hoop
en een zee van volgende ogen
die geduldig wachten op sprekende beelden
van hun zwijgende maan.…
In woord en gedachte ( R. )
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
921 In woord en gedachte
zal jij je daarom verliezen
in jouw diepe, onrustige
wateren ... los van mijn zee.
In woord en gedachte blijf ik
me desalniettemin verbonden
om jou, met jou
voelen ... ergens goed voor je bedoelen.
In woord en gedachte
houd ik van je.
In woord en gedachte
verlang ik naar jou
smacht ik om je te kennen.…
Wat ik op de vloedlijn vond..
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
515 Dat was de tijd dat ik de zee verstond,
dat de golven konden redetwisten rij
naar rij , stuivende koppen sloten een
nieuw verbond uit de diepten van mijn
hart, tot verspringend tij dit verslond.…
lentesprongetjes
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
803 zie je, ik hou van je
ik leg een vers neer
van Gorter en wens luidop
het minnekozen
*
'n golfje op mijn wang
waai me zonder schroom
naar de ruimte van de zee
opdat ik kan zien
*
aan de rand
in een vuistvol licht
richt een vlinder zijn vleugels
net boven de dood
*
vaas
voor het vensterglas
gevoelt een roos de lente
en…
Craquelé-slib
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
474 Bovenop een hoge berg
bivakkeerde ik als sneeuw
Langzaam maar zeker stroomde ik
als water op weg naar de zee
In grote hoeveelheden
door lange, diepe bedding
slijt en rond ik vele stenen
water van armen slok ik op
Craquelé-slib als in kunst
nadat water in massa verdween
door laagte getrokken, op weg
Immer.…
Gecultiveerde parels
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
532 Zij dingen naar de hand in een
volgende vallei en naar de verste
uithoeken van de zee, zich van
geen verandering bewust, zonder
aanstoot op gevaar van opkomend
tij, danst door het warme zand
dat streelt en haar wakker kust.…
De kleuren van de avond.
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
560 Het zachte ruisen van de zee.
De stilte op de achtergrond.
Het late krijsen van een meeuw.
Het zijn de geuren van de avond.
De kamperfoelie, de jasmijn.
Het pas gemaaid gazon.
En we drinken rode wijn.
Het is het vallen van de avond.
Zitten onder de appelboom.
De nog voelbaar warme grond
maakt de avond loom.…
Wat ik op de vloedlijn vond
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
452 Een tijd dat ik de zee verstond,
dat de golven redetwistten voor
ze werden verslonden, rij na rij
stuifwater roept rollende vragen
op uit de schaduw van gedachten
maar die holle tijd is voorbij.…
Wees niet de schroom'ge...
poëzie
4.7 met 3 stemmen
1.182 En weder teder in uw deinend over-peinzen
van ons geschéiden wee,
zal ons veréende droom misschien ten einder deinzen
der zélfde vrede-zee.
Want, kwam nog, wijlend in uw kommrend oog gegleden
de schaduw van mijn vróeger lied, -
draag ík dan, rústig, 't lévend leed van ons verleden
niet, niet?...
- - Wees niet de schroom'ge...…
Oor
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
545 door de goden zelf gezonden
Ik fluister ertegen, dichtbij mijn mond
Lieve dingetjes, ik verzin ze terstond
Haar reactie is begrijpend liefdevol en zwijgend
Sereen naar het bovenaardse neigend
Verlicht toen het lot haar aan mij verbond
Ik heb een schelp gevonden
Direct om haar parelmoeren vinger gewonden
Wanneer bij mijn oor hoor ik de zee…