1206 resultaten.
Zee
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
769 Toen God's voet haar betrad
was ze onbeschrijflijk glad
en plat, de zee.
Lieve Steenberghs…
Hoe kook je slakken zonder schelp
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
859 zoutvaatje
verstopt
ik loop afgesleten treden
blootsvoets, de blaren kapot
het zachte eelt moegestreden
wie legt mij uit
hoe blijft het schrift schoon
de handtekening standvastig
in trillende vingers
ik raap de peuken en verstrooi
as, in bloeiende weides
madelieven dauwtrappend
de geur van vers hooi
ik laat het me overkomen
rauw en glad…
villeneuve
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
876 in de hangaar met het harde licht
graait amos met de graaienden
en ziet dan in de drom de vrouw
zo droef en dromerig gebootst
door botticelli
de ogen druppels van de zee
hij loodst het winkelwagentje
langs haar lange haren
en schrikt van het dode kind
van celluloid tegen haar borst
en van de grote glad gesleten
donkerbruine…
levensavond
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
970 ik omhels je met de warmte
van een zachte zomeravond
strijk de rimpels glad die
de tijd tekende in je gezicht
de kleur van de herfst reeds
in je ogen te zien stemt droef
het wordt later en later en ik
zou de tijd willen stoppen nu
hulpeloos zie ik je bladeren
vallen en winter sluipt nader
kou zal je wortels bereiken in
de avond en je…
BIJ EEN ABSTRACTE COMPOSITIE MET ROOD, BLAUW EN GEEL van Piet Mondriaan
gedicht
3.5 met 45 stemmen
11.159 Geen mens nee zelfs geen boom
te zien, het groen voorbij, de wereld
weg gekeken, glad getrokken,
geschikt met een gesnoeid palet.
Windstil linnen, elk geruis gestold
in verf, de hang verradend naar dat
diepste evenwicht, de sluimerende
maat van alle dingen.…
oude wilgen
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
569 Na de regenbuien wordt
de zon weer warm
bewonderen de knotwilgen
hun jonge scheuten
en zij hun snottebellen
langs rijen groene sloten
er welt water uit de oude
holle lijven en schikken de
plooien glad laten de dag
zich tooien door het dak
vertellen hun noden in
veerkrachtige taaie loten
die de moede lichamen trekken
diep geworteld in…
Werelds streven
netgedicht
4.0 met 13 stemmen
801 slechts een dag
ze zijn product van falen, geven
heel veel tranen, soms een lach
een mooie wereld groeit niet even
bloeit niet met een stoot en slag
draagt geen wapens, trotse vlag
als teken van een opperstreven
legerlaarzen trappen plat
wat kans moet krijgen zich te rechten
eenheid laat zich niet forceren
weerstand strijk je duurzaam glad…
Zeerust
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
677 de zee glanst glad
geen golven vandaag
ligt de wind plat voorover
tot aan het strand daar
waar het water stukjes knabbelt
uit het land dat niet wil wijken
in de lucht valt rust te proeven
en eerbied wordt geplukt
met een open ziel die ziet
hoe de winterzon waakt
over haar ontelbare planeten
er wordt storm voorspeld
met huizenhoge golven…
Ochtendkreukels
netgedicht
4.1 met 16 stemmen
999 je ochtendkreukels zijn me lief
net als je zwoele morgenstem
die uitgelezen woordjes fluistert
naast mijn nog slaperige hoofd
met half ontloken ogen
zie ik lachrimpels groeien
die met vrolijke zijwegen
de kreukelzone vergroten
plagerig strijk ik ze glad
al duurt dat vaak maar even
zodra ik je een tel verlaat
trek jij weer in de plooi…
Dronken nachten
netgedicht
3.1 met 17 stemmen
1.877 , lacht
zich een stuk in de open winternacht
waar de leegte galmt met woorden
maar de vrieskou wreekt zich toch
niet als de vorst nog bloed laat stromen
en mijn grijze ziel de verloren dromen
bewaart en ik bij zinnen ben nog
waar stemmen éénparig klinken
zoals de glazen het soms doen
waar sterren enkel nog pinken
op dat gladde…
Ik plooi me naar je kreukels
netgedicht
4.4 met 9 stemmen
892 je ochtendkreukels zijn me lief
net als je zwoele morgenstem
die uitgeslapen woordjes fluistert
in mijn nog nachtgevulde hoofd
met half ontloken ogen
zie ik lachrimpels groeien
en met vrolijke zijwegen
de kreukelzone vergroten
plagerig strijk ik ze glad
al duurt dat vaak maar even
zodra ik je een tel verlaat
trek jij weer in de plooi…
wanneer alles dromen gaat
netgedicht
4.3 met 21 stemmen
1.258 laat me, mijn lief
laat me een gedicht voor jou maken
al is onze dood
onbegrijpelijk voor de beuken
en de bloemen
eenhuizig zonder stem, met schimmels
langs heuvels, glad en
grijs
ik klaag niet, mijn lief
om het mos dat aanspoelt door
regen
mij zacht kust in boomkruinen
als zouden vruchten nooit verdwenen
zijn
en de…
Het andere licht
netgedicht
3.9 met 18 stemmen
1.100 Bij het omslaan van de laatst te nemen bocht
Pagina opvolgend, ga ik de verlichte tunnel in
Waar samenkomen de verharde gladde wegen
Grof dwingend zegt het mij blind er in te racen
Het negeren mijn geleden wanordelijke drempels
Zodat ik willoos onmachtig voort dender
Schokkend omklem ik het bezwete stuurloze
Dan flits het voorbij,
einde…
Reciteren
poëzie
3.3 met 15 stemmen
4.313 Laat schone verzen glad van effen lippen vloeien,
Maar gil, noch galm, noch kwaak, noch bulder woest en luid;
Weerhoud uw arm en hand van haamren, zwaaien, roeien;
De molenwiekerij drukt geen verrukking uit.…
Dag Lenie
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
1.020 jaren strijken rimpels glad
het licht gedoofd
je aardse kleedje afgelegd
zorgen die bergen op wierpen
bleken moeiteloos overwonnen
terwijl ze wakkerden en traanden
op het levenspad
het antwoord
was immer "liefde"
het was vallen en opstaan
jouw scheepje deinde op de golven
naast jou je stuurman
die nu met lege handen
ook weer naast je…
NIEMANDSLAND
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
578 Ergens, wáár wilt u nu weten
- maar dat ben ik glad vergeten -
ligt het laatste niemandsland.…
Schaatsenrijden
gedicht
3.1 met 20 stemmen
7.461 Glad en wijd ligt het ijs
in een veeg wit en grijs
en de lucht, tastbre kou,
is gestolpt onder blauw.
En mijn schaats met een kras
als een schot onder glas
trekt een veervormig spoor
van mijn voet uit te loor.
Ik scheer scheef op het vlak
langs een donkerblauw wak.…
woud vol lange tenen
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
633 Groen licht betovert me
Feest voor de ogen
om rond te kijken
in dit woud
Gladde slangen
Dubbele tongen
Lilaroze heggen
Glinsterende stenen
Maar genieten doe ik niet
Elke pas berekend
ieder woord gewogen
op de gouden schaal
Ze kruipen langs mijn schenen
Dit niet doen dat niet zeggen
Wee o wee er niet op staan
Wie verlost mij…
Herfstig is mijn tijd
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
713 Mijn stam, eens rank en glad
is knoestig krom.
Het bos waarin ik groot geworden ben
dunt zich steeds verder uit,
mijn takken reiken nog omhoog
maar raken nauwelijks andere meer.
Wat schaduw geven doe ik nog
maar vruchten zoveel minder dan voorheen.…
Stilleven in juni
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
631 Glad gestreken ligt het gazon
op een zondag in de zomerzon
witte tuinstoelen onder een gele parasol
een schaal aardbeien en kersen op tafel
en een kruik met parelend water
blauw bloeien de verbena's en wit de abutilon
onder het vallend goud van een middagzon.…
Stom boek
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
477 verhaal
op een of andere manier
niet helemaal uitgelezen
nu vallen de pagina’s
door elkaar op de grond
er is geen touw aan vast te knopen
toch wil ik weten
in welk hoofdstuk het stond
het moraal van het verhaal
het moet wel fictie zijn
ik zoek het laatste blad
om het enigszins te begrijpen
het is verkreukeld
ik strijk het niet glad…
Eens...
hartenkreet
4.6 met 11 stemmen
686 laat ik een traan
morgen is alles anders
dan zal ik mijn mannetje staan
Soms voel ik een diepgaand spijt
voor wat ik niet heb gedaan
maar dat is allemaal voorbij
morgen zal ik mijn mannetje staan
Ik zal mijn masker afzetten
en spijkers met koppen slaan,
de stoute schoenen aantrekken
en voortaan mijn mannetje staan
Gebakken peren, gladde…
Isis ontsluierd
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
448 Isis ontsluierd, niet haar masker
van goud, maar echt, haar ziel
in mijn naakte lichaam
de energie van de wereld
kleedt mij van binnen uit
trekt knopen los, strijkt
inwendige bulten glad
vult deuken en scheuren
en draait de deksels los
van mijn wonden, likt ze
langzaam met liefde
weg tot dunne littekens
van verloren eenheid
met…
De biologische vijver
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
506 De vijver waarin ik gisteren viel,
omdat het bruggetje glad was,
deed de kikkervisjes schrikken.
Deed de dichter beseffen,
dat hij ooit als foetus,
een kikkervisje was.
Ik schrok en kroop aan land,
omdat ik heel lang geleden,
mijn kieuwen had verloren.
Geen koudbloedige kikker,
maar wijs geworden was.…
Om mij tot woning te zijn
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
282 In de keuken zet jij
water op, kopjes klaar
de ketel zingt, de thee geurt
en ik kijk wat rond, streel
het fluweel van de divan
denkend aan het gladde laken
op jouw bed, aan de zachtheid
van jouw matras en mijn lichaam
dat zich naakt als mijn hand
daarop uitstrekt
Als het dan maar niet zo is
dat jij verliefd op me wordt
en we ons gaan…
Magnolia
hartenkreet
1.4 met 5 stemmen
1.655 Zij, magnolia die een schaduw over me werpt
en de distels aan haar grillige wortels sterven.
Terwijl de kraaien landen
op de stangen van het sterfbed
lik ik haar suikerlippen
luister naar het gegons van genot
zie de klamme blozende bloem.
Stuipend lach ik me kapot.…
Blik op oneindig
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
1.537 klaringen
Zwervers in de donkere ruimte, uit de nok van mijn heelal
als vergeten kometen, pas zichtbaar bij de val
naar een ster die naast aantrekt zich verzet tegen dingen
Traag draait het ‘stof `lijke’ haar moeizame wendingen
Afgebogen door het fuseren van het lichtend vermanen
wordt oud vuil vergast te stralen in driftende banen
-daar “grillige…
bloot en onbeholpen
netgedicht
4.3 met 11 stemmen
5.030 van kattig schommelend naar
poeslief. van op vredige dekens spinnen
naar grillige muisjes op lentesla
je telt meermaals van tien tot
één; de nul een nieuwe eeuwigheid
als nieuwjaar doet het verse verlangen
zingen in bange euforie, krijsend of
van warmte weg een mens
wat kouder wordt
oud op nieuw verklaart de wereld jou
vogelvrij. je…
BOARNSTERHIM ADEMT
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
533 Ochtendnevel rijst uit boerensloten
strekt witte grillige vingers uit
belust om al zoekend te grijpen
de verijlde zwevende dampen
omvatten met zonneglans verblijd
het gaarne bezochte dorp Grou
strijken vluchtig langs strenge muren
waarachter papieren en kunstwerken
verhalen van de geschiedenis
der beminde Friese grond
begeven zich tussen…
Winter warmte...
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
758 Buiten zo grillig ijzig koud
overladen in een wit tapijt,
verwarmt door jou mijn hart,
ware liefde ik was het kwijt.
Lente ontspringt zacht in mij
wanneer jij naar mij glimlacht,
diepe intense gevoelens ontluiken,
ik heb er vele jaren op gewacht.…