757 resultaten.
Tussen de regels van het lichaam
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
126 Niemand schreef hun vermoeidheid op.
Niemand zag de nachten
dat ze niet konden slapen,
Niemand voelde de rug die knapte
onder wat gedragen moest.
Het lichaam was gereedschap.
Je gebruikte het tot het brak,
en dan pas, heel soms,
mocht het stil zijn.
Ik draag hun klei nog onder mijn nagels.…
Zwanenzang
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
76 Laat de bladeren maar vallen in het slijk,
alsof het vermoeide sterren zijn die hun glans verloren.
Luister liever naar het holle hout, waarin het verval
zijn monotone lied zingt zonder valse hoop.
Er schuilt een vreemde waardigheid in dit einde.
Geen drama, geen verzet.…
hartenkreet
3.3 met 9 stemmen
1.023 teder en zo fijn
Een trui onhandig omgeslagen
Trieste ogen vervuld met pijn
De rust van de natuur zo mooi en zacht
Het gefluister van de wind in mijn oren
Gevlucht uit de drukte van de stad
Waar ik even niet meer bij wil horen
Weet niet waar de paden mij brengen
Het is hier zo stil, prachtig en oneindig groot
Mos veert mee onder mijn vermoeide…
Tederheid, leg nu uw hoofd
poëzie
4.2 met 13 stemmen
4.687 hij stond op en liep naar het raam;
van walging vervuld en vermoeid,
zag hij neer in het pompende hart
van de zwarte getekende stad. -
toen klonk er geluid op de trap,
een stap jong en rank als het licht;
voor de schemer van dit gezicht
week de duisternis van het vertrek.…
Zonder jou
hartenkreet
3.4 met 16 stemmen
3.324 Ik zie dat je sterft,
iedere dag een beetje
met je vermoeide ogen,
kijk je afwezig om je heen.
De pijn is van je gezicht lezen,
soms verschijnt er zomaar een glimlach.
De mooie vrouw van weleer
is veranderd in een hulpeloos wezen,
dat wacht op het moment
dat de dood haar zal komen halen.…
Herfst, voor Ceciel
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
643 De laatste appels
vallen van de oude boom
haar knoesten takken
moe van de vruchten
die ze droeg
zuchten voldaan alvast
wat bladeren weg
vermoeid van deze
lange hete zomer
voelt ze lomer en lomer
haar krachten in
de aarde gaan en
sluit zich alvast af
voor blaad'ren
die ze nu laat gaan
het gras wordt nog
voor `t laatst gemaaid…
De rozenkrans
hartenkreet
4.5 met 16 stemmen
1.669 als ze opstaat
En naar een vervaagde foto reikt aan de wand
Jaren zijn vervlogen zoals de schimmen op die plaat
En de rozenkrans glijdt door haar hand
Ze mijmert over haar leven uit een ver verleden
Hoe ze samen de perenboom hadden geplant
Reeds jong overleden, haar lief, jaren geleden
En de rozenkrans glijdt door haar hand
Pijnlijk vermoeid…
Tante Trui
netgedicht
2.9 met 10 stemmen
959 flakkeren de kaarsen
opgelucht dat de rituelen voorbij zijn
beseft niemand dat tante 't ook zo voelt
niemand wéét wat tante voelt en denkt
Ze lacht dwars door tranen van inspanning
begrijpt de reactie van de kinderen
ziet en herkent de blikken tussen ouderen
denkt, een uurtje nog en dan naar huis
zonder clowneske adrenaline is ze een
vermoeide…
Depressieve Buien
hartenkreet
3.7 met 9 stemmen
1.340 De vermoeide haringman sluit zijn kraam
een dronken vent, wankelend heen en terug
zoekt vergeefse steun voor zijn slappe benen
Een oude fiets hangt troosteloos en verroest
met één wiel vastgeklemd aan de oude brug
bleek lantaarn licht wint aan kracht door schemer
‘n Druipende zwarte hond met een blafhoest
pist over mijn molières, schurft op zijn…
Zomertooi
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
553 libellen
ook op het donsveren kleedje van opvliegende vogels
in felle kleuren
in het mos is het een drukte van belang
kevertjes en bosmieren draven rond
nijverige volkjes
het hele bos ademt vol geluiden
vol geritsel
zij zit daar maar
het was warm
verkoelend is de schaduw
ze weet elders is een kabbelend beekje
daar zal ze even met haar vermoeide…
valse papieren
hartenkreet
1.0 met 5 stemmen
1.023 vermoeid was ik dat weet ik nog goed
een vrouw , oh ik verlangde soms zo
naar een schoot om mijn hoofd in te
leggen. ik voelde mijn valse papieren
ze zouden me veilig naar de andere kant
van de grens moeten brengen…weer een
andere naam, weer een ander land… ik ?
ik had een vrouw niets te bieden.…
Ze heeft genoeg aan zichzelf.
netgedicht
2.2 met 8 stemmen
648 Ze kust zichzelf
naar d'ochtendopening,
laat de dag echoën
in een stil kloppend
vermoeid hart,
littekens van een verleden leef-tijd.
Het dagboek van haar zijn
ligt als braille
gegraveerd op haar gelaat.
Het is voor haar een levenskunst
van te flirten met de tijd.…
Twee liedekens.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
6.906 Dolend in velden en dreven naar lust
Vindt de vermoeide van 't leven de rust
En de vrede.
II. Avond.
Avond die glanst op de hei;
Avond die dauwt in de wei;
Dromende zwaatlen de bomen -
Avond in mei!
Meidoren balsemt den wind,
Die om het lieflijke kind
Dartelt en lokken verspartelt,
Of hij haar mint!…
Le monde à l'envers
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
555 Het Oosten neemt het voortouw en probeert
het vermoeide christelijke Westen te omhelzen.
Bizar is dit geheel en verstild uitbundig,
even vreemd als een zandloper
die zuiver harmonische patronen uitstrooit,
het begin van een zandsculptuur.
Een slinger van zand, een heen en weer,
een regelmaat en één regel in de maat.…
Aan mijn wandelvriendin
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.149 Hoe tussen gras, en je schoot, vermoeidheid,
je altijd alert, zorgend, zoekend
vertrouwend genoot en hoe we dankbaar
aan het eind grinnikten,
blij met een bus, een bord en een bed.
Morgen een lichtere tocht,
die steeds zwaarder en langer bleek.…
Wanneer de draaiorgels slapen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
449 De grachten bogen naar binnen
als vermoeid met veel herinnering
onder de bruggen die traag bleven staan.
De dag was duidelijk met hun lot begaan
en liet ze traag in hun oud bestaan.
In de ramen kierden gordijnen open
als maar half gelede ogen.
Het gerucht van mijn stap klonk als
verstoord tegen de gevels op.…
Een oase van rust
netgedicht
2.1 met 11 stemmen
534 Daar leg ik mijn rugzak van
herinneringen neer, en voel hoe de aarde mijn vermoeide hart wiegt.
Een schouder zoeken die
mijn broze ziel omarmt, waar de tranen
mogen rusten, zonder oordeel. Plek waar pijn niet schrikt,
maar gedragen wordt, tot de stilte liefde wordt en wonden zachtjes sluiten.…
remontada
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
300 Mijn tong verdraait het woord,
namelijk: long, langdurend;
lodderig komt de taal
dralend overeind,
vermoeid turend en laf,
bekaf van de Helikon gerold.…
Streekverhaal
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
784 Vermoeid en dorstig werd ze, daar
d'r wandeling heel lang was.
Ze ging een dranktent in, alwaar
een knalfeest aan de gang was.
Van drank in deze tent heeft zij
slechts korte tijd genoten.
Het knalfeest werd een schietpartij.
Er vielen vele schoten.…
Anatolia
netgedicht
4.3 met 11 stemmen
1.204 bestookte zij Feodosia
Mamoesja’s en kinderen gedood
Oprukkende nazies tanks oost Crimea
Sofjet’s Partizaan bestreden fel immer
Leerden wij het beleg Stalingrad maar
Deze veldslagen hoorden wij nimmer
Gevordert werd bevolking vier jaren
Polen en Duisland werken onbeloond
Grauw grijs als is hier de tijd stilgezet
Zie Anatolia’s zijn vermoeide…
Het licht bijeen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
10 Het gras draagt nog de nacht,
de bomen staan te wachten,
en tussen hun vermoeide takken
komt de zon je tegemoet.
Er is zoveel dat niemand ziet:
wat je hebt gedragen,
wie je mist,
hoe je soms blijft zorgen
terwijl je zelf
wat zachtheid nodig hebt.
Ga maar even zitten.
Laat de wereld zonder jou
een ogenblik bewegen.…
Gezelligheid
hartenkreet
3.9 met 15 stemmen
2.180 ieder haar kennen
zij is de joker in het droevig spel
Weer moet zij dan ervaren
de smaad en hoon van hen
die handen die haar betasten
zoekend de schoonheid van weleer
het is tijd om op te stappen
waar is nu toch die heer
Schuifelend langs de huizen
in een ijzige kou wind en weer
de benen kunnen niet dragen
even rusten de ogen dicht
vermoeid…
myn mûle
netgedicht
4.3 met 10 stemmen
605 dochs ik sparje myn wurden net
ik get myn wurden ut
yn floed fan poëzij
ik leafje myn tael
lit my mar yn myn wêzen
ik romje stil in plak foar myn fers
myn finzen yn frije geast
yn rykdom boppe alle gewin
vertaling :
mijn mond
mijn mond in liefde steeds op jacht
in moeilijkheid van leven
in vermoeidheid…
Speelgoed van mijn kinderjaren
poëzie
3.6 met 7 stemmen
2.070 'k Heb een wereld voor mijn spelen,
En vermoeid van spel en lust,
Of van mensen die krakelen,
Ook een Hemel voor mijn rust.…
God lof, wij gaan het Paasfeest vieren
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
518 verlaten,
vervuilde lucht is om U heen,
de ademtocht van wie U haten,
waar 't priemend oog U gadeslaat
bent U de troost van hulpelozen
in 't woord dat U hen horen laat
tussen het snerend woord der bozen
waar jaloezie en razernij
zich fel en luidkeels openbaren,
daar spreekt U openlijk en vrij
met hoeren en met tollenaren,
door de vermoeidheid…
LEVEN
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.004 Tot we eindlijk, duizendwerven,
Bedrogen en misleid,
Vermoeid zijn van het zwerven
Om niets dan ijdelheid.
Dan slaan wij 't oog naar boven,
En zien der heemlen pracht,
Vertrouwen en geloven,
Dat dáár het heil ons wacht.
Dan bidden we om genade,
Ons zelven niet genoeg. -
De dwaze doet dit spade;
De wijze doet het vroeg.…
Voorbij Lelystad
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
610 Net zo goed als met mijn diepdonkere,
slecht verwerkte trauma's, dacht ik
intriest, dodelijk vermoeid.
Het onterechte schaamrood leek mijn
uiterst kwetsbare ziel alsnog te
verpulveren, dood te trappen.
De nazi's gaan altijd vrijuit, lijkt
het GodoGodoGod wel.…
De boze man zie hem gaan
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
422 Een veelheid van benen en vermoeide voeten.
De stad in de ochtend kent geen genade
voor wat tussen zijn straatstenen leeft
en straks voor zijn nieuwsgierigheid moet boeten.
De boze man zie hem gaan.
De stad, zijn skyline en zijn grenzen.
Vogels vliegen om de wolkenkrabbers van de stad.
Zij kunnen zich haast geen grotere vrijheid wensen.…
De ochtend na het Songfestival, mijn vrije wereldse gedachten
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
463 Ons land 'the Netherlands' heeft verloren
in ieder geval niet gewonnen
een 12e plaats voor Claude
ons Amsterdam heeft echt verloren
in mijn perceptie in mijn optiek
de meest vieze plaats van ons Koninkrijk
ik wandelde met Labrador Mika buiten
nog vermoeid van Oostenrijk binnen
de meest onvriendelijkste epilepsieaanval ooit
ik zag een…
Berg op bestelling
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
441 Vermoeid zal deze god niet raken
van rationele schoonheid en orde,
de kunsten; causaal zijn de muzen
uit een verleden, het nu,
en de toekomst waar zinnen
onbepaald zullen volgen.
Het pad naar de bron is vaak begaan
met het lot van de rappe hunkeraars;
vertraagde voetstappen verraden
de gang van eeuwige twijfelaars.…