7279 resultaten.
foto's lachen onschuld
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
686 ik heb je jeugd gezien
foto’s lachen onschuld
maar uit de achtergrond
lees ik je zorgen in die tijd
ik heb je nooit benijd
we gingen vaak naar zee
het water prikte in je ogen
je rende door de branding
dook met golven mee
uitdrijvend tot hun stranding
zon weerkaatste in je blik
een lichte veeg van schaduw
waar ik verbazing zag
keek…
Mister Right
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.787 thee in een boekencafé
Waar ik je begroet van achter mijn essay
Met mijn betoverende lach
Wens ik je een liefdevolle dag
Jij, de man keurig in het pak
Hemd gestreken, zwart wollen anorak
Bent het personage dat ik zoek
De hoofdpersoon van mijn nieuwe boek
Ik stel ons samen voor, jij en ik, getwee
Lopend hand in hand langs de helderblauwe zee…
Ommegang
netgedicht
3.6 met 13 stemmen
1.181 stilte viel
voor iets waarin hij steeds genadevol
een leven lang geloofde
hieven mensen nu het glas
om er te drinken van zijn bier
Het was Trappist - ja dat wist ieder
die het hier zich liet bekomen
rond het plein waar ook een molen stond
die draaide van plezier
met feestmuziek waarmee een kluizenaar
een zondagskind liet dromen
in een zee…
Jij...
hartenkreet
3.2 met 9 stemmen
1.763 Als Klaas Vaak maar slaapzand in mijn ogen zou sprenklen
Maar ja, ik lig toch eeuwig aan jou te denken,
Te denken aan jou,
Omdat ik zoveel van je hou,
En bij de wandeling op ’t strand
Aan de horizon,
Wilde jij mij kussen:
De brandweer kon mijn hart niet blussen,
Wij zetten stappen in het zand,
Wij liepen hand in hand,
Wij stapten de zee…
Met as vervuld ( haiku’s)
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
580 Vissen slaan stilte op
in blindering van de zee
sluiten mosselen de ogen.
Zij weent haar tranen
elders, ze haalt de netten op,
mazen ruim gemeten.
Dwarse wervelwind,
bladeren verdort, vergaan,
de liefde uitgeblazen.
Gesponnen draden
kleverig van angsten
en kortdurend verlangen.…
Naast het bed van de dichter
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
504 Dwalen, en niet verdwalen
dat vraag je nu aan mij
maar ik zal mijzelf herhalen
dat brengt waarheid dichterbij
zo spreekt zijn stem, zachtjes
een beetje bedeesd, in korte zinnen
klinken zijn woorden, en ik luister
aandachtig, niet langer verlegen
hij vraagt me naar de zee
ik vertel hem over de golven
het zonlicht en mijn burgerplicht
geen…
Gevoelens
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
535 Wachtend op avondstille verkoeling
van wind en brand langs randen van velden
en rusten langs zee op het gouden strand
niet meer voelend pijnen die zoeken verzachting
vlammen geblust en dalen geslecht
enkel witte zeilen over kabbelende golven
die ritme slaan tegen gestroomlijnde boeg
van schip dat zich laat stuwen door warme bries…
Liefde
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
726 laat wangen blozen
voeten dansen
tenen krullen
liefde is juist
zo heel veel meer
het geeft aantrekkingskracht
aan bijen hommels en vlinders
zie ze dartelen in de wind
op zoek naar honing
lokkend de bloem
liefde zo alles omvattend
ook de liefde van Moeder Aarde
voor de mens
haar kind
voor de boom
haar creatie
voor de zee…
Zeester
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
588 Ik hoor jou alsmaar roepen: Wij zijn
sterren in de zee! Maar jij bent het.
Tijdloze roeier in een oceaan van eenzaamheid,
walvis in Hollandse slootjes van bekrompenheid,
goede reus in een kwaadaardig poppenspel.…
Dromenvanger
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
601 sprookje van hem en haar
op een roze wolk ver over de horizon
daalt neer met een streling
op een door weer en wind
gelooide mannenwang
hij laveert op hoge golven
kapitein op eigen schip
al zoveel seizoenen lang
heel even
denkt hij terug
met wat weemoed in zijn ogen
aan het meisje van toen
dat zijn hart zo wist te bekoren
maar de zee…
Terug uit Londen
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
734 Waar is de rand en de afgrond
die de zee in waterval doet opgaan?
Dan het omroepbericht
dat man en vrouw stil doet staan
en weg doet kijken, naar de horizon
verscholen achter bussen, flats en kabels.
De trein komt over enkele minuten binnen op spoor 1.
De kermis van het leven.
Piccadilly circus.…
Maanlicht
poëzie
3.9 met 14 stemmen
3.626 Dreef door het zilver van de heemlen,
en bleekte weg in ‘t zilverscheemlen
Boven de zee van licht doorglommen,
Waar kleine slaaprige golfjes zwommen.…
Na de storm
gedicht
3.1 met 16 stemmen
12.670 Zand over het pad, ruwe sporen van water
waar zee door de duinen brak, planten afgerukt
en nog bloeiende, slap op het strand.
Eb en vloed zaaien weer nieuwe schelpen.
Nog nooit zoveel oesterschelpen, geribbeld
en wit. Elke vorm gestremd in zijn groei,
een tijdsbeeld van voorspoed en tegenslag.
De binnenkant glanzend, glad parelmoer.…
HOUVAST
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
720 Op de woeste zee van het leven
al uitkijkend en hopend zwemmen
moeizaam tegen waterbergen stijgen
daarbij steeds weer neervallen
tenslotte vertoont zich een hechte klip
geeft nieuwe moed en veilig oponthoud
de sterke rots is vol belofte
van trouw en sterke bescherming
stervend schuim spoelt tussen de blokken
baart behouden rust - lijdzaam…
De schemering dempt
netgedicht
2.6 met 11 stemmen
549 ik had zo, meen ik
willen inschepen onder een bladzijde
door de letters van je gedicht
hoe kan ik lieve woordjes vangen
aan dagzijde van onderdak op het kustgebied
in de schelp van je heupen
om mijn vingers rond je haven te sluiten
binnen gehoorafstand
ik wilde wat roepen 'binnen onze taal'
de zee klotst altijd voort in eindeloze deiningen…
Aambeeld van de poëzie
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
790 taal, waarop
hij alleen het onkruid wiedt,
gewassen woorden ontstaan in
trage groei, breekt inspiratie
open, gezaaid in onwelriekende
geuren van bemeste grond in
een bestaan dan komen literaire
knoppen geleidelijk tot bloei,
spottende maan met z’n bottende
streken schrijft bigamie in dicht
en morgenlicht, drijft de wereld
in een zee…
Tragicus
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
1.090 Vanuit mijn diepste innerlijk groeit gegarandeerd
nog eens de droom van de verbitterde cowboy, die
wegrijdt de wijngaarden in, een op hol geslagen
zeldzame eenhoorn, die verdrietig is, maar eens
zal ik drinken uit een helder-blauwe zee, want
niemand kent de teugelloze diepte van een hart
dat nergens vrede vindt.…
L'amour
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
514 Mysterieuze
oester, wonderlijk blij in
een zee van dromen.
Ik was een boos kind,
maar ik moest lief zijn, zoals
gekooide dieren.
Pure amethist
weerkaatsend door sterrenlicht
maar van binnenuit.
Ongenaakbare
ziel, waarom is het water
zo bang voor het vuur?…
Perpetuum
hartenkreet
2.2 met 9 stemmen
2.300 een twee en een drie
digitaal gezien
een elf
nog een jaar
met menig volle maan
dan ben ik daar
dan ben ik terug
terug naar mezelf
drie keer elf
dubbel drie
wie o wie
is nummer vier
aan tafel geschoven
nooit geweten
altijd bedrogen
door het toeval en het lot
hier
en daar
geen ruimte zonder tijd
geen tijd in deze ruimte
de zee…
Over verkilde wateren
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
578 het noodlottige te beseffen
spelen met hun geliefde speelgoed
buiten in de omgewoelde tuinvijver
waar in kinderlijke onschuld
het leven wordt nagebootst
onderwijl zingend over verwelkte
rozen en schepen die vergaan
En dan in werkelijkheid de ramp
die zich voltrekt op een afstand
van duizenden mijlen
waar mannen in een
immense zee…
Natte droom.
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
1.124 met de dingen die ik dacht
de lust naar schone vrouwen
in mijn slaap voortgebracht
ik droom van hete stonden
in het maanlicht aan het strand
dansend in de woeste golven
naakt door de zon verbrand
dit is mijn mooiste nacht
spelen met jouw lichaam
de wens waar ik naar smacht
zwemmend in het natte duister
boven de diepe, zwarte zee…
De maangodin
netgedicht
2.4 met 8 stemmen
1.065 de maan is een vrouw
verstopt in het cyclische
verdwijnen en verschijnen
in de schaduw van het licht
als maand van het leven
als vruchtbaarheid gegeven
je mooie ronde vorm
aan de donkere sterrenhemel
boven het ondermaans gewemel
het initieert de getijden
het bloed en de vloed
die de vrucht in de zee ontmoet
het weerspiegelt de zon…
Tijd
gedicht
3.5 met 60 stemmen
42.829 Ik zag de tremor van de zee,
zijn zwellen en weer haastig slinken,
zoals een grote keel kan drinken.
En dag en nacht van korte duur
vlammen en doven: flakkrend vuur.
- De wanhoop en welsprekendheid
in de gebaren van de dingen,
die anders star zijn, en hun dringen,
hun ademloze, wrede strijd ....…
Deemoed
hartenkreet
1.4 met 8 stemmen
762 daarna heel wat wijn achterover sloeg,
gedichten van Lucebert probeerde te begrijpen, mijn glas
kapotsloeg op een rotssteen, de kelner de zaak vergoedde,
mijn vriendschap met Rimbaud herenigde
door nog meer te drinken,
ineenstortte in mijn hotelkamer,
mijn eigen bloed dronk,
werd ik langzaam wijzer
en heb ik nadien alle liefdesleed in de zee…
De Lichten
poëzie
4.2 met 4 stemmen
1.208 Een leven ligt verbeeld in de enkele gedichten,
Die bij 't verstrijken van de jaren schaars ontstaan:
Zij liggen wijd verspreid, zoals de vuren aan
De kust, die land en zee gedeeltelijk verlichten.…
In verlegenheid
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
594 dwarrelt
Ik scharrel vol verwachting rond in je timide wateren
en strijk mijn hand over jouw zandkleurige dromen
van ziltige verlangens en schaapachtige wolken
We verdoen onze tijd met onuitgesproken liefde
in een storm van verlegenheid
waar blosjes de dag kleuren
Wanneer jouw lokroep de verte wijst
vloeien de gemoederen moeiteloos met de zee…
Terminaal
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
3.078 We weten het, we voelen het waarachtig aan,
horen de gierende rukwinden om ons heen,
zien het leven dat komt, de doden die gaan
zoals de zee stijgt en daalt in monotone regelmaat.…
Aan Godse ginder?
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
521 Ik zoek toegang door de deur van
nieuwe dromen, tevergeefs
want ik word niet aangenomen
waarna ik afdaal in spelonken
waar de zon en maan hun vingers
op hebben gelegd, stromen zilveren
vonken door het duister in geluidloos
licht van kindervleugels, illustraties
van gewichtloze gedichten, verschijnt
de kleur op de lippen van de zee…
Reservaat
gedicht
3.0 met 3 stemmen
4.642 Het was verboden, maar daar zaten wij, vrij
als de zee die schitterde in zonnegloed, een vol
gemoed van dat je zoiets zong zonder te weten
wat het duin nog meer was dan bescherming
van het achterland. En nu dezelfde haast:
de zeespiegel in stukken in de ochtendkrant
was verder van je bed dan nu je keek
voorbij de opgebolde horizon.…
Het laatste punt?
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
937 Uit mijn armen zwom je weg over de
onstuimige jaren van de zee, zwemmen
hoefde ik je niet te leren, waarmee je mij
mee kon laten uitdrijven. Nu jouw hand me
niet meer streelt, maakt dat mijn lichaam
vleugellam en bleef steken in het zand, in een
droom gevangen, die je niet meer met me deelt.…