Alle inzendingen

onmiddellijk snak ik naar mijn eigenheid, opgeslokt door oeverloos verdriet lieve vrienden die verliezen wat ik was en nu walgen door het huidige van mij, net als ik die afschuw van mijn eigen spiegelbeeld…

Ruim zes jaar lang al staat hier elke week Het snelsonnet dat ik voor u bedacht heb En ik ga door zolang ik nog de kracht heb Om stof te vinden die ik zo bespreek Maar om daarvoor nu A.I. in te zetten Dat laat ik liever over aan Rob Jetten…

Het voelt alsof ik ronddwaal Maar niet alsof ik verdwaal Soms vraag ik mezelf af Kom ik daar ooit vanaf? Wat heb ik nodig? Want alles vind ik overbodig Wat is het gevoel dat ik elke dag voel? Elke dag hetzelfde gevoel. Geen naam. Geen reden. Ik ben moe van zoeken naar een antwoord Maar toch blijf ik doorgaan met zoeken Ligt het aan mijn…

in mènne hof van mèn liefde geurt menigh schaawe roerloos, zwighende as de doot ôk mèn gepeins hangt in den mist . 'k bèn allèèn mit mèn zelven, doch schuw . . In horto dilectionis meae odorantur multae umbrae, immotae, mutae sicut mors; mens quoque mea in caligine suspensa est. . Mecum ipse sum, atque tamen pavidus.…

Zij wekt ons erfgoed andermaal tot leven en dat op Open Monumentendag ook al bestaat het twee millennia ik hoorde ergens wel de klepel luiden wist wel van Limes' castra en castella maar hoorde niet de klokken in Panoven slechts die van Pannerden tot Sevenaer…

Achter haar gesloten ogen Ziet zij caleidoscopische herinneringen Van wat zij was vergeten, Nu aan de vergetelheid onttrokken. Alleen de vraag die haar kwelt, Is of het herinneringen zijn, Dan wel louter fantasieën, Die bij haar willoos zijn gesteld. Die kwelling speelt haar parten, Weet zij mee geen raad, Geeft haar heel veel smarten…

Er draait een ventilator in de kamer vol speelgoed op de grond en op het bed waar hij niet in wil springt het kind opstandig schreeuwend met slaande bekkens Zijn broertje bedreigt papa de politieagent met een trommelstok Mannen met armdikke takken dreunen door de straten door licht en door donker Vol is de maat van hun zware schoenen…

Herfst doet in pracht en praal haar waardige intreden Tapijt gelig, rood, groen loopt comfortabel wijl het pasje charmant muziekjes resoneert Net de prachtige Grote Zilverreiger en de sierlijke Ijsvogel op foto bewonderd Als miniem zandkorreltje observeer ik dat grandioze heelal; wondermooi, tooi De gekunstelde ministers zouden zich maar weer…

buiten de eendenkooi leeft hij op de bonnefooi met de snavel op losse stukjes brood gericht hij heeft de epifysestimulatie niet nodig hij is al van nature verlicht kijk zijn hele mooie zwembaan in het kroos als een plotselinge windhoos een ware Picasso even later is hij een fiasco is hij door een Alfa Romeo overreden zijn krooskunst…

Kom mijn kind, de dag gaat ook. Zie haar afscheid wuift ze al ginder; In de tuin zijn bloem en vlinder Als de nachtlamp en haar rook. Kom mijn kind, de dag gaat ook. Stil, hij is de dag al voor, En hij sluimert, volgedronken, Moegedroomd en blindgeblonken, In oneindig niets teloor, Rustig bij mijn woorden door. Wonder, wat wordt…

Een jongen die zijn meisje kwijt raakt davert niet. En de wereld niet van zijn gedichten. En de nacht niet van zijn stap. Met zijn gazelle aan de hand staat hij terecht voor een twaalf meter hoge tafel waarop zij met haar nieuwe vriendje zit (die haar telkens zit te zoenen “straks” giechelt ze “eerst dit”) Ze kijkt hem vreemd ernstig…

Ik had het besluit genomen van naturistenzwemmen naar zwemmen voor beperkten dondagdag 10 september 13.30 het Marnix, de kleedkamer dan de weerspiegeling van mijn werkelijkheid mijn beperking door de beperking van mijn dochter Giulia 19 daar stond ze dan Flora van 19 met haar vader Toon van zelfs 83 de laatste hand aan de verschoning…

op dit kussen ga ik slapen dood, dood en dood en dood en dood en dood op dit kussen donzen kussen zijdezachte sloop…

U prijs ik om de liefde die alle zijn omringt; om dagen en om nachten en ’t lied dat in me zingt. U prijs ik om de sterren, de zon ook en de maan, de frisse groene bladeren die nu weer sterven gaan. U prijs ik om de vogels en heel hun mooi gefluit, de koeien en de schapen, de hond, de poes, de puit. U prijs ik om de mensen, de kinderen…

er is een stukje van me afgeknipt en nu loop ik lichter wel met een stok nog even, en ik vlieg naar de hemel als een ballonnetje zonder brief. doe eens wat voor een ander, zegt men maar de anderen zijn anders gebouwd, met andere bacteriestammen op hun huid en darmen maar applaus voor de mensen die het in zich hebben. een introvert is…

De oneindige ideeënstroom voor poëtische uitspattingen cirkelt rond boven Rotterdam en daalt soms neer. Ik ben ontvankelijk, beschikbaar en aanwezig wanneer nodig. Ik vang op, ik schrijf en deel mijn werk met de rest. Dat is hoe het zou moeten gaan. Ik schrijf een gedicht dat past als een warme jas, een wollen deken of de zomerzon van…

Normaal is elf een mooi getal Zoals negen omgekeerd zes zou zijn. Het was nooit het plan Maar het verdomd wel pijn. Along the watchtower. En alles komt later Nog eens terug Het gaat Zoals altijd. Veel te vlug.…

naam bij gezicht niet in een glansrol maar als zachte hand die me draagt als ik zelf vergeet te staan of vervaag met inkt in regen voor als het mocht dagen in de pauze tussen ademteugen als gelijkenis op vervulling van wensen voor wie ik niet zie maar ook nooit meer verlies…

Jij bent vertrokken om niet terug te keren zonder te weten waarheen weg van de woeste aarde Je hebt de bodem aangekeken de klappen een voor een doorstaan het Narrenschip nam jou mee naar het uitgestrekte onbekende Met liederen waterig tussen de tanden belletjes aan muts en jas: a sight to see mijn liefste koperen ko de bultrugwalvissen…

Zij bladert haar zomer door trachtend, van achter naar voor paginagroot waren sommige dagen en toch — heel wat lijnen gingen vervagen bladzijden zijn nagenoeg leeg gebleven er is zoveel tussen regels geschreven Zij bladert haar jaren door zoekend, van achter naar voor ze keert elk blad, elke zin in terugblik zie je van elk vervolg het…

Ik kan het me goed herinneren juist omdat het niet tot me doordrong en later zo zou blijven velen niet ik was bedrijfsadviseur bij de KvK werkte cliënten af en als Netwerker had ik in de namiddag een Rabo-bijeenkomst Ik woonde om de hoek van mijn werk even pauze thuis, even 15 uur tv kijken de toren van het WTC NY in de fik!! maar de…

Ik haal een oude term maar eens van stal En voeg aan Anthropie (kijk bij A.I.) Twee letters toe - ziedaar, Enanthropie! A.I. heeft zelfs geen kennis van dat al! Het woord betekent chaos, ordeloosheid Door mensenhand verziekte 'Aarde'loosheid...…

en honger en werkloze keukenmessen en haat als lava en boeings en gewapend beton en meer dan duizend graden en smeltend staal en verpletterd blusmateriaal en witgloeiende woede en vreugdeschoten en vliegdekschepen en destroyers en kruisraketten en luchtafweergeschut en rupsbanden en boeien en elektrische stoelen en zinken kisten…

Ginds is wortelen riskant Mest en regen zijn ongewis grond kan weggeschept worden en uitgeput raken en zijzelf uitgegraven of uitgerukt Hier is de vrije wereld Hard en onvruchtbaar Beton, staal en plastic, muren om kleine kamers en dichte deuren rollen prikkeldraad op de grenzen en een onbarmhartige bureaucratie Naast mij overleven armen…

Nood breekt wet, Laat woordloos onverlet, Geheimen blijven onontdekt, Maagden zijn nog onbevlekt, Volgende stap nog niet gezet, Waarheid blijft ongezegd, Geschillen onbeslecht, Krom wordt recht.…

Nazomerlicht valt over het vlakke landschap alles komt dichtbij De ochtend ligt stil in het licht dat door de bomen valt, en ik voel hoe alles zich nog eenmaal opent naar warmte, hoe het groen in mij dieper wordt terwijl zomer zachter ademt. De lucht draagt de geur van gras en aarde die de nacht nog vasthoudt, en elk geluid komt dichterbij…

een koperkleurige dag licht zo teer beroert de wind het lindeboom blad een laagje bladgoud partituur van een hymne schrijf in witte inkt wie draagt de hemel het wemelen van de dag de dansende lucht als schemering valt de dingen van overdag tussen de ceders het gesloten boek het zinderen van woorden vlinders achter glas…

wat kan ik nu nog schrijven als het oog van de nacht me niet toelaat om achter de schermen van zijn kijkers het duister te verheerlijken met de wensdroom van slaap schoonma’s geërfde klok tikt als een dolle langs de steigerhouten wand, het spaarlampje van de tv heeft meer weg van de duivel dan het embleem van wie dat klereding heeft gemaakt…

Wij zijn ons er niet bewust van dat wij de kleren van schapen dragen, want niemand vraagt ooit of wij dat wollige af zouden kunnen werpen. Alle zintuigen werken toch naar behoren, zoals iedereen van wolven verwachten zou, maar wij blijven hangen in herkauwen; de oprispingen door dat gras verrassen ons immer nog keer op keer…

nu smaakt de drank mij ook niet meer zijn de klanken van muziek veranderd noch zie ik dat poppen dansen kunnen deze gaan geen baltsende vlinders zijn boven kolkend lava van een toekomst waar kunstmatige ontreddering heerst voel ik de drang later nog verdwijnen elke noodzaak voor ritmisch bewegen toch droom ik over sluipende beestjes…