FLUISTER

Ik ben de vrouw die nooit thuiskwam
regenjas van tranen, Amsterdam ademt mij uit

drie kinderen gebaard, in de Schelde gegooid
ze zwemmen met mijn gezicht, roepen mama
water slikt het

de man zei: godin
pakte marmer dat bloedt
de camera zweeg, de bank deukte stil

ik kus pillen als minnaars
smaak naar melk die nooit kwam

ik snijd mezelf met een kam
uit de wond drijft een rivier van moeders
ze fluisteren door mijn keel:

blijf

zelfs als God langsliep en lachte
zelfs als de kinderen vergaten

ik blijf
een huis dat instort
maar ademt

nog nooit
zo kapot
zo heilig
zo fluisterend levend

leven

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

1.0 met 1 stemmen 12