1304 resultaten.
onder de essen
netgedicht
3.9 met 15 stemmen
655 luchtige dag
vol van blauwe weemoed
zachtkens glijdt zij daar
zonder dat ze hem ziet
blauwe waanzin
zomer vol witte hoop
glans maar raak, zon
blonde haren
onder de essen
laat zij gras vliegen
de witte handekes
vol van lente
lichtblauwe dag
een oude man in waanzin
zijn dag met haar
zonder dat ze hem ziet
de blauwe oogjes
vol…
iris in het MAS
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
583 de iris schaaft droog
van dorst en honger ontdaan
aan haar kelken kraag met
minder blad maar meer vertoon
leeft ze fier en wel
in haar aarden luchtbel
haar opzichtig oog gericht
op de mensen aan de stroom
ze is museumplant zonder nood
aan het Woord, elke blik
van een toevallige passant opnieuw
sterkt haar in haar zonnebloei
de weemoed…
Het moeten gaan
netgedicht
4.1 met 20 stemmen
1.632 de weemoed die de woorden wijdt
en sluiers legt over de dromen
omdat de tijd nog niet gekomen,
het afscheid niet genomen,
de leegte niet ten einde toe
doorvoeld is.
Het moeten gaan
en 't nog niet kunnen;
de warme kleuren nog te fel
de dagen vullen met hun gloed,
omdat het hout nog branden moet
en iedere adem leven doet.…
een witte lach als vergezicht
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
591 de ochtend huivert
fluistert dauw
herfst trekt draden
in het vroege licht
ze knispert met
bevroren vingers
in een witte lach
als vergezicht
klokken luiden
hun weemoedig tonen
gedachten dromen
in seizoenennostalgie
de wind is bezig
luchten op te schonen
bomen kleuren
in hun bladmagie
ik groet de zomer
in zijn vruchten
het rijpe…
Haar vroeger naakt
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
877 Wanneer de houten deuren wijken
op de tocht (op avonden van harde wind
en hoorbaar sissend water), is zij het steeds
die bleek & rechtop in de kussens
de kamer binnen komt -
ze zegt geen woord,
maar speelt haar weemoed in gegiechel
om een alledaags verleden (haar vroeger naakt,
ooit glad & harig van verlangen),
en laat zich gaan vanuit…
Waangelaat
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
431 Soms wuiven bomen nog in lentelach
ziet zij dromen achter de horizon
maar denkt zij weer, hoe ooit de dag
en de ellende van een jeugd begon
met stille trom gaat zij nu terug
intens treurig is haar waangelaat
en draagt zij krenten op haar rug
waar tijd nog steeds met weemoed gaat
drinkt zij als een volwassen poes
kleine slokjes…
Kleuren in hun bladmagie
netgedicht
4.3 met 11 stemmen
555 de ochtend fluistert
dauwend herfst
trekt draden
in het vroege licht
ze knispert met
bevroren vingers
een witte lach
als vergezicht
klokken luiden
weemoedig tonen
gedachten dromen
in nostalgie
de wind is bezig
luchten op te schonen
bomen kleuren
in hun bladmagie
ik zie de zomer
in zijn vruchten
het rijpe rood
de kleur van…
Pruimensaus
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
617 Stralend wit bloempje
Aan de kalme waterkant
Drinkt niet graag water
Arm zwetend hondje
Wacht op water van baasje
Loopt helemaal leeg
Lief klein vlindertje
Dartelt schoon zonder weemoed
Tot de regen komt
Wee vermoeid musje
Vliegt met korte vleugeltjes
Hijgend in het sneeuw
Lief dik konijntje
Wacht op een kom met zoet fruit
Konijn…
Heimwee
hartenkreet
3.7 met 9 stemmen
1.677 Met open ogen in het donker,
denkend aan de dag van morgen,
overvalt een vlaag van weemoed
aan een vroeger zonder zorgen.
Een groot gezin, zo druk, zo vol,
maar onvermoeibaar hecht.
Een liefdevolle moeder,
Bij haar kon je terecht!
"Ga slapen kind, ik ben er toch!…
Als er niets meer is...
netgedicht
4.7 met 19 stemmen
706 Hou mij vast
als er niets meer is
om van te houden
kom met mij praten,
drinken en zingen
in het huis
van weemoed
en verloren
herinneringen
laat de bloemen
lachen in hun vazen
gooi de glazen stuk
voor wat geluk
dansend door scherven
van dromen
langs de rand
van de afgrond
waar ik zo lang
alleen stond
voordat iemand
mij vond…
Een andere keer
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
742 Geen stem laat spreken met weemoed of koude woorden bedekt met een eenzame echo of hand
die een richting geeft of verlossen kan wat
de tijd laat stilstaan met
gedachten aan een bevrijdende dooi of boodschap die ik begrijp
wanneer ik terugkeer met een lente
die ook jij wilt omarmen
omdat je niet meer twijfelt aan de volgende keer
dat ik…
Met opgetrokken jurkjes
gedicht
1.8 met 271 stemmen
28.797 Later is er
de stille weemoed weer als ik, ver gezwommen
keer en zie de kust - thalatta, thalatta!…
Geven, geven!
poëzie
2.6 met 9 stemmen
1.153 Alle vrachten
rijzen in het hoogste want,
en de leegte legt een zachte
weemoed in de moede hand.
Geven, géven! Laat de huizen,
sluit de ramen, dek de haard:
de open heemlen zijn de sluizen
voor uw ongeduld'ge vaart.
'k Ben geleegd; ik ben verleden;
'k wórde dood: ik heb gevoed.…
de dag
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
821 de dagelijkse dingen
om te beginnen douchen
dan ontbijten
en op buienradar kijken
of ik droog zal blijven
trek meteen een regenpak aan
het beginnende licht
en de lanterenpalen die uitgaan
geen tijd voor weemoed of verlangen
want de dag is pas begonnen en meedogenloos
het zal weer gaan
zoals een dag nou eenmaal gaat…
Onkenbaar.
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
581 De dag verborgen in weemoed en soms
tranen die glinsteren in de zon.
Een gloed van binnen en gemengde gevoelens
als stug leer op zacht linnen.
De tijd zoekt een weg voor mij, maar
onbekend is iedere plek waar ik vertoef.
En alle dagen hebben zo hun verhaal.
Met een ritme als de golven van de Oceaan.…
Zwaar
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
495 De lucht is verzwaard
van weemoedig verlangen
naar de verlichte dagen
waar elke dood nog ver leek
keuzes luxe problemen waren
liefde lichtvoetig vanzelfsprekend
wensen zelfvervullende voorspellingen
Nachten van de lange twijfel
vullen nu diepe zwarte gaten
alleen de dromen zijn soms wit
met vederlichte beelden
die soms blijven hangen
maar…
Oud oogst wijsheid in respect
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
490 Een tijd die niet aan
De weemoed van de ouderdom lijdt.
Oud oogst wijsheid in respect,
Maar mist soms het geduld te
Gedogen wat nieuw zaait
En aandacht trekt. Nieuw trekt
Oude rimpels glad, waar geen
Ogen meten met de maatlat.…
ONVERGETEN
poëzie
3.5 met 2 stemmen
1.045 Als ik een knaapje zie, dat hem gelijkt,
Dan zie ik hem weer lachend voor mij staan,
In al zijn kinderlijke minlijkheid;
Dan welt vol weemoed in mijn oog een traan
En als het beeld, het droeve, van mij wijkt
voel 'k toch des doods onoverwinlijkheid.…
een streep licht
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
412 de horizon kleurt vaal
oranje in het licht van
de ondergaande zon
aan de hemel
verschijnt een donkere
dreigende wolk
we wachten op het
langverwachte kind
het vervlogen
weemoedige lied
de laatste adem in
het schaarse licht
kan eenzaamheid
zonder kloppen
binnenkomen
kan verdriet uitbotten
tot schoonheid in
de schaduw…
Wacht maar even
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
538 Niets klinkt en oogt vanzelfsprekend
het blad valt en leven dreunt
dit moment is niet meer en niet minder
dat wat je verstilde weemoed noemt.
Zoveel woorden en amper nog plaats
het regent weer in je ogen
© 16-11-2000…
Pechvogel
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
487 In een land waar eenzaamheid een vernedering was
omdat alles draaide om geld, bezit en mooie vrouwen
kwam ik de pechvogel tegen in mijn nachtmerrie
en ik genoot van de weemoed in zijn oogopslag
wetend dat ik zelf ook zoals die pechvogel was
niet geïnteresseerd in politiek en sportverslaggeving
te slim voor het dagelijkse klootjesvolk
dat niet…
Late herfst
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
782 ik kijk uit naar de weemoedigheid
van de late herfst
die straks staat te komen
die dan z’n geheime kwaliteiten
ten volle tentoonspreidt
het is de tijd voor ons eekhoorns
om dat te verzamelen
wat ons door de lange winter leidt
dat wat we dan gaan overzien
mijmerend bij het haardvuur
waarbij we nog even stilstaan
overdenken wat was wat…
Haiku 5#1
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
565 Versmolten dagen
Het jaar snelt voorbij
weemoedige uitlopers
waaien de uren om.
De achtste dag
Na zeven dagen
zei god de achtste dag
ik ben onzichtbaar.…
Licht, lucht, zachte vacht
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
671 September-
weemoedige klanken
in wijn gedrenkt.
Staande klok
staat al vierenhalf jaar
stil op half vijf.
De nacht is zo zacht
als de vacht van een eekhoorn
die zijn droom penseelt.…
Droefenis
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
378 Weemoed over tijden uit ver verleden,
Toen ik nog vol in ’t leven stond,
Geen gedacht had aan herinneringen,
Louter leefde in het hier en nu.
Had ik toen geweten wat ik nu weet,
Was voorbereid wat kome,
Mij behoedt voor dit immense leed.
Soms lukt ’t om weg te dromen
Naar tijden van weleer,
Niet belast met nog zal komen.…
Over woorden
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
480 Ik weet niet of er woorden bestaan
die het brute breken kunnen verklanken
de zwarte weemoed van het gaan…
Ouderdom
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
5 Totdat de vloed het moede wezen drijft
naar zilte stranden van het eigen gelaat;
en wat er van het spiegelbeeld beklijft
slechts naakte en onthechte weemoed staat.
Een droomloos en onwrikbaar samengaan,
gevangen in de ziel van een stilleven;
de rust van het volkomen stilbestaan,
aan de kosmos en het stof overgegeven.…
De laatste waan
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
30 In de luwte van zijn keuken,
waar de avond langzaam viel,
sprak hij zacht over de weemoed
dat ooit knaagde aan zijn ziel.
Maar het herfstig, grijs verdriet
heeft hij rustig afgezworen;
zonder spijt om wat verging,
of wat nimmer werd geboren.…
Dankbaarheid
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
260 Soms voel ik mij zo leeggehaald,
zo dor en droef
wanneer de blaadjes vallen.
toch is dit niet het einde van het verhaal
want straks komt lente weer opnieuw
met bloesems die de takken sieren.
Waarom toch kunnen we
niet elk seizoen gaan vieren
want steeds er is een reden
voor veel dankbaarheid,
al zien we ook niet elke dag
de blauwe luchten…
ik beleef jou
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
1.954 Als het eerste zonlicht
Mijn dromen verjaagt
Haar zachte stralen
dageraad maakt
Weet ik mijn dagen
Overspoeld door geluk
te beleven als roes
liefde in vervoering
jouw glimlach breekt zonlicht
als spiegelend kristal
brengt dromen tot leven
droefheid in verval
vult kleurloze dagen
droogt weemoedige tranen
laat mijn hart zingen…