1853 resultaten.
Een gouden traan
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
1.561 Want in die vaas,
op de houten kast,
zwemt mijn goudvis
met een lach …
van het zout
in het water
heeft die enkel
nog wat last.…
park
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
534 een langgerekte vijver plooit
zich minzaam in het park
te midden van oeroude bomen
trots op hun massieve kracht
een houten brugje spant zich ingetogen
door het heimwee en wat oude dromen
tot rust en milde troost gekomen
vindt in de spiegeling wat mededogen
wat eenden glijden schadeloos onderdoor
geen vogel vliegt nog op daarvoor
twee eksters…
buurtbezoek
gedicht
2.6 met 62 stemmen
58.017 zijn familie en wij buren
ineens allemaal tegelijk
op bezoek in zijn kamer
de spullen onder ons
verdeeld. alleen de brief
in het linkervakje
van de zelfgemaakte
groene, houten kast
durven we
weg te gooien
noch te posten
of te lezen
een week later
loop ik
onder het erfstuk,
zijn paraplu
door zijn regen…
een façade
netgedicht
3.9 met 15 stemmen
581 mijn vingers glijden zacht
over orgeltoetsen
speel in gedachten met
vragende borsten
die bij iedere toon
aanzwellen;
naar nog meer
aanraking dorsten
mijn tenen strelen
de houten pedalen
alsof zij jouw voeten
willen zoeken
en jou op mijn
liefde willen verhalen
mijn lijf speelt
een onvoltooide serenade
gezeten op een kussen
zo…
onderweg naar novgorod
netgedicht
4.2 met 34 stemmen
2.379 de ijzeren hamer
beslecht het laatste lot
en daalt als donderslag
bij herhaling neer
op de dodenkamer;
zes houten planken
bekleed met een blauw vod
zij omsluiten
het vertrokken leven
een man met verleden
nu door spijkers
in het donker gedreven
de priester zingt doorheen
de mist van wierook
over ons laatste oordeel
dat zuigt aan ons…
tegelzand
netgedicht
3.8 met 27 stemmen
957 september zesenveertig
in dit huis gaf je mij
jouw zegen
een leven lang en gelukkig
om te herhalen
ik herinner me het tellen
en de tegels, de kamers die wij nodig
hadden
genoeg om tot de tijd te fluisteren
- nog later dan nu –
dat zij niet bestond
niet hier
niet op de houten vloer
in het zonlicht
cirkelrond…
Minziek
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
558 Jij nam me mee
die eerste keer
aan houten hand
invoelend de natuur
versmalde jij mijn ratio
naar pril gevoel en grijze lente
en zij, met haar kromme bewegingen
een beetje vochtig in haar trillingen
bracht me weer thuis, bij het haardvuur
waar haar gevoelens de bovennatuur hadden
en samen in deze onvoorspelde liefde
hadden wij…
doordraven
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
756 de taal kraakt als een houten vloer
ik loop er voorzichtig overheen
en probeer... maar val er doorheen.
houtrot dus, slechte constructie
een vergissing in houdbaarheid.
Ik had het moeten onderhouden,
nu lig ik beneden op mijn gat
in de woonkamer.…
Dodenakkers
netgedicht
4.4 met 14 stemmen
1.001 spreeuwen ratelbekken in hoge populieren
die zomer sneeuwen op kriskras gelegde stenen
er groeien braamstruiken
langs de vervallen muur, gestapeld op de schei
van gezegende en ongewijde aarde
hoe schril het contrast tussen klokken die afscheid luiden
en 't stille graven in de nacht
het dodenhuis waar men voor altijd heten zal
of dat kleine houten…
buurtbezoek
gedicht
2.5 met 53 stemmen
14.611 zijn familie en wij buren
ineens allemaal tegelijk
op bezoek in zijn kamer
de spullen onder ons
verdeeld. alleen de brief
in het linkervakje
van de zelfgemaakte
groene, houten kast
durven we
weg te gooien
noch te posten
of te lezen
een week later
loop ik
onder het erfstuk,
zijn paraplu.…
waard
hartenkreet
2.8 met 4 stemmen
794 De dagen hier zijn
als een feest
wat nooit stopt
geen rot hout
alleen maar gezond zijn
de woorden spelen
in het rond
zoals de lach van goud
zoals de dag die eindigt
en opnieuw begint
met dauwdruppels aan het gras
vers opnieuw geboren
hoor lief
je kunt het horen
zon lach nog een keer naar mij
zoals een speelplaats klinkt
als een schommel…
Herinnering aan vader (II)
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
880 Ik meng hun geur met die van smeulend hout
dat in oranje en rood de kamer doet ontgloeden.
Zo was ik kind...
Zo at ik appels, de knieën opgetrokken voor het vuur,
terwijl mijn vader 'Warum weinst du' zong...…
Zaagselsporen… (2)
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
809 Houten speelratels
kleppen kinderdromen
tot madeliefjes.
“ Wie een kind door het duister stuurt
staat in eigen schaduw “
G.B.Shaw
Http:/www.Pamapoems.nl…
Scherenkust
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
612 Cultuur
Religieus karakter
Jagen voor eten
Overleef
Steen en bot
Als materiaal
Dat de buit binnenhaalt
Millennia na-
dien leven
Wij als zij
+ + + + + + +
Uit houten planken
Van leien dak voorzien
Stijl. Opgetrokken
Stavkirke
Ringebu
Alta - Finnmark (Noorwegen, 2000)…
IJSSELMEER
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
501 Hoog en droog
op houten jukken
ligt aan de voet
van d'oude zeedijk
Markerwaard -
in vergeten drift -
Ijsselmeer , onbegrensde onderstroom
van Midslander schippers
hun onvergeten droom
van brekende zeeën
vliegend schuim
de mast teneêr
nog brandt het licht
in roekeloos weer
geen teken van leven
in kolkende golven
nu later lig jij daar…
Ambachtelijk
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
648 Een ambachtelijk
bakkerijtje
een terrasje
twee tafeltjes
zes stoelen
een houten bank
een regenton
geraniums alom
een zondagmiddag
de laatste van september
nog volop zon
een koppeltje
een jonge hond
hij een twintiger
groot en blond
zij kust hem
zij kust hem
op zijn mond
de liefde te groot
de wereld te klein
de kus verheft hen
de…
Teddyberen ( Senryu’s)
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
625 Houten speelratels
kleppende kinderdromen
witte seringen.
Zaagselsporen uit
teddyberen van de tijd,
doodgeknuffeld.
Schooljongen met tas,
droomde dat hij kroonprins was,
toen hij Shakespeare las.
Kinderarbeid
stelt mij steeds dezelfde vraag,
het antwoord blijft vaag.…
Emotieloos
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
722 Bijna wezenloos omdat hij verkoos,
te sterven, kijkt zij voor zich uit,
niet te bevatten, dat hij,
die nooit sprak over de dood,
nu stil met gevouwen handen daar,
in die houten kist ligt.
Bijna harteloos, omdat hij vergat,
dat er meer mensen mee geraakt werden,
dan hij ooit kon overzien.…
VERLANGEN....
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
730 Langszij
liggen ze
vast liggen ze
met knoop en mastworp
Zeil en tuig
in het vooronder
de bibbers
in 't hout
Het is te hopen
dat de scheepjes
niet los raken,op drift
door opstekende wind
'Mijn kind
hierin wil ik je
wiegen
in mijn bootje'
Maar wacht
een goed seizoen
waarin de zon
aan kracht gewonnen
Een briesje
in de…
Vader wacht
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
457 Al het vleselijk tastbare
van hem die eens mijn vader was,
bevindt zich nu te midden
van andere geruimde doden,
in het tochtig duister en koude vocht
van een knekelput,
een stinkend krocht
bedekt met houten planken.
Hoop had hij weer op te staan,
om samen met zijn Heer
de overwinning op de dood te vieren.…
Uitgestaren?
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
545 kille wind huisvest tussen haren
van ongeschoren vel en geblazen blaren
zijn de ogen, starend naar het weinige
aan alles hier ontbreekt ’t geinige
er liggen slechts restjes op de hoogste tak
de veren gebonden in een knapzak
bovenin het vertakte hout
gemaakt uit het ambacht aloud
en nu loopt de Koude Turk
van de getto tot aan…
In de verf gezet
gedicht
3.5 met 2 stemmen
3.390 De mooie dode in een lijst
van hout. De scherpe vouwen in
zijn broek en hals, het oude haar
dat met een spray verstevigd is,
de rouge op de boerenwangen,
de lipstick – wat een stervende
al niet te wachten staat. Hij is
vakkundig in de verf gezet,
de zwaar geretoucheerde minnaar
en roze etalagepop,
liggend op je tv.…
De dichter
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
502 ziet hij als een schone levenstaak
Er zijn altijd wel verzen in de maak
Of hij nu pretentieus is of bescheiden
Naar zelfinzicht wil hij de lezer leiden
Hij stelt verzwegen zaken aan de kaak
De dichter, hij wil grenzen overschrijden
Hij kan niet anders dan maren verspreiden
Wat dat aangaat ligt er een wereld braak
Zij pen is zogezegd een houten…
Verwintert naar lente
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
518 ik wist nog
de wuivende takken
waar bladergroen
de wind volop ving
nu jagen vlagen
fluitend door kaal hout
striemt regen tegen
basten als zegen
want ook leven
verwintert naar lente
kant en klaar wachten
knoppen op zon en voorjaar
nog heel even
is ons plechtig beloofd
met valentijn zullen de
eerste bloemen verschijnen
wil melker…
NotreDame
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
537 Onze dame
Onze Grand dame
in de greep van vlammen
die om zich heen grijpen
als een dolle
verzot zijn op droog hout
Onze dame
Onze Grand Dame
lijkt niet te blussen
daar de vuurzee
nietsontziend
om zich heen slaat
Onze dame
Onze Grand Dame
kijkt machteloos toe
evenals de Parijzenaren
waarbij een gat
wordt geslagen in het hart
van…
Strand
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
403 Mijn hart klopt,
werkt (als
hout in de tijd),
droomt....…
portret
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
498 het huis is groter dan mijn
schedeldak
de vloeren piepen en kraken,
alles lijkt aangeraakt
schemer daalt op de tast in
het trappenhuis
stof dempt hier de stemmen,
de tijd lijkt geel en ijlt na in
rammelende,
zware houten spiegelkasten
met geraas dat smoort in
late doofheid
er hangt nog etenslucht
boven de afgeruimde tafel…
Vergane Glorie
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
553 Nu rest verweerde steen
en rottend hout.
De kachel brandt niet meer,
het voelt hier koud.
De neergaande zon,
kleurt de lucht in alle tinten rood.
In de verte krast een kraai.
Hier woont niemand meer.
Hier gaat niemand meer dood.…
nacht
gedicht
4.0 met 3 stemmen
1.449 mij in zich op
nog
zie ik
in de vage gloed
van buiten
aldoor brandend
neonlicht
bladlappen buigen
wil ik dat hier beweging is
hoor onheilspellend engelenhoofdjes ritselen vleugelvruchten
vallen
ontvallen
roteren boven de sloot
draaien om hun as geruisloos
en ik wil met hen zinken
nerven doen ontstaan
zoals in oud gegroeid hout…
De schaal
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
484 De schaal wiebelt
hypnotiserend licht
en donker op en neer
Tikjes van mijn nagel
De rand omlaag drukken
en langzaam de ronde volgen
Golven weerkaatsen de zon
Schommelend licht
Wiebelschaal
Met een stok sla ik trilstroom
in het brons, de houten tafel
en van mijn vinger naar mijn…