989 resultaten.
ik laat je gaan
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
1.056 het ontwijkt
die bevroren wens
je ogen staan flets ,
zien glazig langs me heen
een bespiegeling van
verleden in het heden
gebet in pijnlijke mist,
gebarsten krachten,
als versplinterd geboortelicht
uit een redeloze reden
je voeten
nog wel geaard
steunen zwevend
jouw gedachtenlijf:
gezwollen in verhulde
leegte en gedroogde
rimpels…
ik word oud
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
569 Als ik naar haar kijk,
dan zie ik perfect waar mijn toekomstige
valkuilen liggen
en waar ik ‘later’ dus rimpels ga krijgen.
Haar kraaienpootjes vind ik best charmant,
die heb ik zelf ook al jaren.
Die lachrimpels vind ik ook oké,
daaraan zie je dat je plezier hebt gekend
in ’t leven.…
De trommel
hartenkreet
4.2 met 8 stemmen
2.485 Ik maakte vrienden en verloor ze
in dezelfde rimpel van de tijd.…
Opgeslokt in vergetelheid...
hartenkreet
4.4 met 14 stemmen
1.441 Haar trouwe vierwieler staat gereed
Uitgerust met een kleine mand
Langzaam sluiten haar rimpelige handen
om de handvatten,laat zich rollen over de stoeprand
De eens zo sterke vrouw met benen als staal
heeft alle delen van de wereld door gelopen
Nu laat de "tand" des tijd haar de ouderdom ingaan
Moegestreden toch nog op een beter hopen
Af…
Lieske van Buiten
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
679 zoals ze daar zat te verherfsten
het zonneke gele blaadjes aanviel
om kleur te bekennen
gans het park in lichterlaaie volk
op de bankskes liet komeren
zei ze niks tegen zichzelf, friemelde
aan het koordje van haar sacoche
werd stillekes ouder, uur na uur
ge kunt vele knopen in u vingers
leggen zenne, handen rimpelen toch
anders dan een stilstaand…
Het liedje
hartenkreet
5.0 met 5 stemmen
911 ’s Nachts fluit ik mijn liedje
Ik kijk door het raam en volg de wind
De wind die mijn liedje wegdraagt
Mijn liedje over al het verdriet
’s Nachts fluit ik mijn liedje
Ik sta bij het meer en kniel
Ik kijk naar de rimpels in het water
Naar de zorgen die worden weggespoeld.
’s Nachts fluit ik mijn liedje
Ik luister naar de melodie
En soms…
In Memoriam Matris (Obiit 1.III.95)
gedicht
2.4 met 82 stemmen
33.188 .' Haar rimpels
betoveren haar glimlach, het verleden
staat op een kier. Heel even kijkt een meisje
naar een oud meisje in een hof van Eden.
-----------------------------------------
uit: 'Op de rand van de taal', 2001.…
Gevangen
netgedicht
2.6 met 34 stemmen
2.750 stonk
en een schouder die droevig droeg
waardoor jaren moeilijk leken
ook vertelde je van elke ochtend
vroeg uit de veren en duiven
opgedoft met kleurrijke ringen
van mannenkoren en samen zingen
van zaterdagochtend de lokroep
voor warme koffie met een velletje
ik ruik het shaggy, de grijze jas
de rookstoel en de brandgaatjes
zie rimpels…
mechanisch circus
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
539 Moet je zien
hoe hij een draad trekt
om de mensen heen
om de dingen
en wat fictieve waarden
recht zijn speeltuin in
hoe er buiten de lijnen
slechts halve waarheid
bestaat
en het wachten
op zijn grillen
om een steen te werpen
om te zien
of er een rimpeling ontstaat
met kleverige handen
weer gaat wikkelen
want het is nooit af
het…
Augustus
poëzie
3.5 met 10 stemmen
2.349 Leven, dat genoten had,
ging al dood in rimpelende bladen.
Grijze schaduw wankelt aan.
Vreugden willen rusten gaan.
----------------------------
uit: Tochten (1911)…
Verdwaald in tijd...
hartenkreet
4.2 met 12 stemmen
1.222 zij spreekt
Steeds herhalen zich de beelden in haar hoofd
uit een tijd dat zij midden in de wereld stond
De liefde en passie liet zij samensmelten als vuur
en haar vrouwzijn tot diep in haar ziel verstond
In een helder moment praat zij zacht
en ziet zij de wereld vanuit een ander licht
Voor heel even verschijnt er een glimlach
op haar rimpelig…
Meesterwerk
netgedicht
3.5 met 17 stemmen
1.697 Ik ben dat meisje van Vermeer
dat steeds flaneert langs etalages
volle lippen nog eens optrekt
die ik dagelijks masseer
mijn huidje is zo zacht als boter
rimpels zijn mijn onverlaten
botox vult er al mijn gaten
zodat ik niet craqueleer
Ik ben dat meisje van Vermeer
waarvan de mensen weleens lazen
lippen groot als Zeppelins
die ik zo gaarne…
Een nacht in de verzonken tuin
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
612 De weg terug
laat zich niet makkelijk vinden
in deze nacht
waarin we zilveren harten smeden
uit kleurloos licht
Er wordt geen haast gemaakt
om nieuwe gedaanten te wisselen
in de spiegeling van diepe wateren
Alles blijft bij het oude –zo lijkt het-
in jonge, maar bedachtzame ogen
De rimpeling der gedachten
is voelbaar voor de half…
Liefde
netgedicht
3.9 met 39 stemmen
1.792 zie ik liefde in je ogen
als tranen beter weten
voel ik warmte
indien schaduw rimpels kleurt
voel ik je diepe bestaan
wanneer woorden worden gemeten
en vertrouwen flinterdun geurt
ben ik doof
als jij je adem tot me richt
hoor ik dan een echo
die ik mezelf in ongeschreven
geluiden alsmaar toedicht
ik hou van schoonheid
die verwondering…
Vitterij.
poëzie
2.8 met 4 stemmen
1.472 Gij, gij vloekt de koude vitter,
Die, met al zijn geestgeschitter,
Hart noch ziel voor Dichtkunst heeft:
Die, ontrefbaar voor het schone,
In de rozen van Dione
Niet dan vlek en rimpels telt;
Dorens zoekt om aan te haken;
En haar geuren niet kan smaken,
Of van spijt en wrevel zwelt.…
Stille lenteavond
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
537 In de verte slaat een toren acht slagen
de zon zakt westelijk naar de horizon
kleurt de kim met rood zoals de dag begon
in schone licht van voorjaarstint gedragen
zachte bries die ’t water licht doet rimpelen
strijkt over de wuivende halmen van ’t riet
en wiegt zacht het nestje van een karekiet
aan overzij zie ik lammeren dartelen
uren zit…
In memoriam matris
gedicht
4.0 met 2 stemmen
5.103 .' Haar rimpels
betoveren haar glimlach, het verleden
staat op een kier. Heel even kijkt een meisje
naar een oude meisje in een hof van Eden.
-------------------------------------------
uit: 'Het geduld van de dingen', 1996.…
Onvoltooid?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
444 Avonden vallen weer in het slot
ernstig novemberlicht waaruit de
rimpels tuimelen, versobert in het
raamwerk van het laatste gebod en
lijken hierdoor nog wijzer dan wij al zijn.…
Vragen die geen vragen zijn
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
629 Wat een mooie zon vandaag,
de rimpelingen in het water, de vogels ver en dichtbij, de lente
die al openbarst in de tuinen en langs de paden waar niemand
loopt en zich toch doorzet, ondanks al ons dwaas vertoon.…
Kwelgeestig
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
459 Van dat wat bij mij binnenkomt
Het is alsof ik een gekookt eitje leg
Die ik losjes uit mijne hand pomp
Doorgaans zonder water op het hoofd
Dat hoort bij de arbeidende klasse
Die van vrijelijk denken wordt beroofd
En waar beleggers hun handen in onschuld wassen
Het zweet bij een dichter is uniek
Als het al zover komt, van binnenuit de rimpels…
de armen van mijn vader
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
645 de onderarmen;
het deel dat altijd in de zon
kwam en weer en wind, bruin en verweerd,
rozig haar er op, rimpels ruwheid
misschien, de stevige handen er aan
stugge handen
die niet meer plat op tafel kunnen liggen
de eeuwige bereidheid zich om gereedschap en
de koeienuiers te bekommeren
de stevige handen waarin je…
Zwarte feesten witten tijd
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
786 weer heeft de zon
zijn rood de sloot een
laatste rimpeling gegeven
de dag is dood
maar in de nacht
ontwaakt het tweede leven
de schaduwen van licht
gaan dan hun feesten geven
de maan schijnt zonder zicht
stilte jaagt de angsten aan
donker kruipt uit holen
vals sluipt onguur naderbij
witte ogen zijn partij
ze roeren zich en woelen…
Niet voor eeuwig
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
545 Veel belovend wordt begonnen aan wat
ons leven in schoonheid kleurt, maar
al spoedig rimpelen de feiten die om
de vergankelijkheid van een frisheid
treurt.
Eens bloesemt het leven een frisheid.
Kleurt het leven in appelwangen rood.
Lijkt het genieten geen tijd te nemen.
Plooit de zelfverzekerdheid onze ego
immer groot.…
De schietbeek
poëzie
4.0 met 2 stemmen
905 Hoe fronsen zich die gladde rozenvoeten
In 't rimpelend kristal.... O, laat mij beiden,
Om met een voetkus mijn vorstin te groeten!...
En 'k liet het linnen van haar voeten drinken
Het water, wenend om het wreed verscheiden,
En zag haar oog van frisse blijheid blinken. -…
in voortijdig sterven
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
576 ik heb je ogen
bekeken in het breken
van duister door
licht van de morgen
de vogels nog stil
jouw liefde nog slapend
onze kleine fee wakend
ik keek langs je wimpers
de lijn van je haren
je voorhoofd de ernst
in een rimpel de lach
die ontstaat uit de kuiltjes
in wangen je mond die
die lach heeft gevangen
een takje lag
stil op de grond…
de zwanen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
471 de zwanen
de trieste zwanen
vissen in rimpelingen
van grijs water
rank en licht
buigen ze
het verdriet
de grote zijden
vleugels ruisen
als een weerslag
van wat was
voorgoed
geborgen
in het water
evenwijdig de
stille zwaarden
onbeweegbaar
zonder gewicht
toch voornaam
peilloos roerend
en wiegen op
de donkere spiegel
zo…
In het waaien van de vroege kindertijd
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
462 bonken in haar borst
ook al weet zij dat Gij
bij haar zijt
aan weerszij der wereld
geplaatst
zij klimt naar boven
om op de rotsen te gaan staan
benee de
zee ‘t mulle zand
zij bijt met haar voortand
een wond in haar lip
gure wind
strooit zout in de mond
schemering donkert de lucht
sterren huivren in de wijde
rimpelige…
EEN HALVE EEUW
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
747 Een halve eeuw , dat lijkt een hele tijd
Maar vijf keer tien lijkt niet zo veel
Bewaar alleen het allerbeste deel
En niet de uren van angst en spijt
Verman, de beste jaren komen nog
Ervaring is met geen geld te koop
Laat uw energie de vrije loop
Want rimpels zijn slechts gezichtsbedrog
Plan en doe vooral je eigen ding
De lat moet echt niet…
BEJAARD
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
763 Kijk eens in de spiegel naar je kop,
rimpels, vlekjes, noem maar op.
Gelukkig ben je niet alleen,
zie maar al die oudjes om je heen.
Wel zie je de charme van het ouder zijn,
een rijpingsproces zoals bij goede wijn.
Plus heel wat levenservaring en verstand
en dat mag met GROTE DIKKE LETTERS in de krant.…
nachtwind
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
532 als een verlaten open zee golft
de nacht een koude rimpel op het dak
de maan speelt een lichte vlek
tegen de zware schoorsteen,
hoge steven in een donkere vloed
van pannen opgeheven.
bleke schijn zoekt ruimte op de kap
en zakt dan traag in golvende slagen
zonder omkeer gewichtloos strak
over het kort hellend vlak.…