2104 resultaten.
Bij de plotse dood van Frans (mijn neef)
netgedicht
4.0 met 23 stemmen
2.054 Er is enkel de leegte, het duister,
het staren in de verte.
Wie spreekt over zin en betekenis,
wie voelt wat niet kan gevoeld worden?
De aarde draait door
en mensen houden vakantie
of treuren ook elders en ver van hier...
Gos toch, God toch, sta ons bij!…
In Exsilium
netgedicht
5.0 met 15 stemmen
707 Meestal is de lucht hier
gevuld met zinderend stof
behalve wanneer er een
westelijke zeewind waait
dan kan de verte
pijnlijk helder zijn
de zon schijnt hier
van kleur te veranderen
met het wisselen
van de jaargetijden
en de toevallige regen
ruikt naar mos en paddestoelen
ik wandel veel
door het rotsachtige bergland
me verbazend over…
Petekind
hartenkreet
2.0 met 18 stemmen
6.473 kerk
jij in je doopjurk
we wachtte tot de
ouderling van dienst
een seintje gaf
Ik heb je toegesproken
want ik voelde mij
zoveel ouder en dacht
dat ik je leren moest
het leven te omarmen
omdat het zo kort is
Je bent nu half zo jong
als ik toen was en
je bent een eind gekomen
Blijf maar gewoon
zoals je bent
dan kan ik uit de verte…
ontmoeting in spiegel
netgedicht
4.0 met 17 stemmen
818 onvoorwaardelijke
allesomvattende
onuitputtelijke
lieve liefde
hoe onvermoeibaar
heb ik je gezocht
noord en zuid
oost en west
in diepste diepten
en in verste verte
hemel en aarde heb ik bewogen
water en vuur
uitgeput en moedeloos
op mijn schreden
teruggekeerd
en thuis gekomen
poets ik mijn spiegel schoon
na zoveel lange…
Nog ontbloot van dood
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
644 gebroken was de brug
waarop jij had gelopen
wat stappen en een
armzwaai vonden we terug
de sporen nog
ontbloot van dood
haalden de overkant
in ringen aan je hand
ze wenkten blauw
maar in een hoofdomdraai
wees je de richting aan
waarin jij wilde gaan
wij zijn afgebogen
jouw verte werd een stip
de brug is nog gebroken
omdat die onze…
Deuntje
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
493 Ik fluister tegen de boom
dat mijn hart een dansje maakt
voor jou
ik neurie in de wind
het deuntje van je glans
ik draag in mijn borst
een kruidje van de dag
dat ik je klaarlicht
uit de verte komen zag
ik herkende heel je gloed
en schokte bij je blik
die mijn bestaan verlichtte
met de vlam van juist en vol
nu fluister ik naar…
Een storm van zand
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
603 Over de donkere velden in mijn geest
loopt een man met dichtgeknepen ogen
in een storm van zand
Zijn gezicht rood en verbrand
In de verte ziet hij het zoveelste licht
vijf zonnestralen op zijn gezicht
Ogen verblind door zand en felle straling
wat ontneemt hem zijn openbaring?
Verward vraagt hij zich af
hoe ben ik hier beland?…
Knotwilgen
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
744 Hier ademt alles rust en vrede
een vogel klinkt in de verte
het voelt als een late herfstgroet.…
Ver(lost)
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
863 al rennend en vliegend
kleurt mijn leven
in alle snelheid
dezelfde donkere cirkels
na iedere hoek komt
weer die identieke straat
als net tevoren
het zweet verdwaast
in de verte kleurt het groen
waaraan ik me vastklamp
doch blijkt het 'n doolhof
van dorre bladeren
waardoor mij niets anders rest
dan mijn eigen lot in handen te nemen…
Scheveningen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
902 In de nabije verte,
hoor een jongetje snikken,
Hij is zijn moeder even kwijt.
Dat kleine mannetje, dat ben ik.
Zestig jaren zijn nooit vergleden.
Ik zoek in mijn herinneringen,
en vind mijn moeder terug.
In het decor van zee en meeuwen.
Hier, vandaag, aan het strand,
van Scheveningen.…
Misschien
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
583 Omsloten door haar huis
maar verdwaald in zichzelf
pijnigt een vrouw
zich met een gestolen verwachting
Geen hoop
verloren is een toekomst
waarin zijzelf een plaats had
Nooit zal het dierbaar zijn
Licht kan zuiveren, filteren
net als de tijd
Maar hier kan licht van dag noch tijd
het Niets doen wijken
Ze sluit de ogen
en denkt in de verte…
Mongools voor mondharp
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
628 (Trio AYARKHAAN uit Jakoetië (Siberië))
de KHOMUS
In de verte hoor ik de tijd
Dichtbij tsjilpen hoorbaar vogels
Van heel veraf komt aangezet
op 't ritme van de mooiste klank
Van heel veraf komt aangezet
het geluid van de KHOMUS dat
het geritsel van berkenblad
met slechts twee tonen de wind snoert
Siberië, zomer 2001…
De berg weg
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
611 De kronkelige weg
die eindigt op de kam
verliest zich in de weidse verten
en stort zich naar benee
gelijk een waterval
met zeven haarspeldbochten
waarbij in elke bocht
het uitzicht minder wordt
of juist alleen de berg zich toont.…
Maanvriend
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
702 Over genegenheid weet ik door zomerse nachten
onder maanlicht van het muggenland bij het meer
alsof ik ergens in een verte een brief moet schrijven
plotseling een vreemdeling zonder adres op de oevers
in diepte van het ogenblik, in romantiek zo divers
onder wolken die als slagschepen regen bezorgen
op het hoofd van mijn personage in een droom…
Houding
netgedicht
4.7 met 7 stemmen
638 het silhouet van een boom
lijkt ijzig stil
alsof hij staat te wachten
op een lichtstreep uit het wolkendek
een klein glimpje lentewarmte
op zijn kale kroon
aan mijn werktafel
staar ik kouwelijk in de verte
diep in gedachten
zit ook ik te wachten
op het vroege jaargetij
van thuiskomende zwaluwen…
mijl op zeven
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
468 er ligt een lange weg te gaan
die honger met brood verbindt
langs stadslicht, hemelbogen
en schaduw, ter aarde geworpen
een kalf huilt als een geit
geen omtrek in de verte te zien
soms waait tederheid voorbij
op de tast, zoals dat hoort
de omstandigheden moeten hun
samenloop nog vinden
op afstand maar onafwendbaar
zoals hop en bier…
één van die dagen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
191 struinen over de kleidijken
en kijken naar het groeien
van het mos op de bunkers
horen hoe de polder zoemt
en gakt onder de zindering
van het boomloze zonlicht
de van hitte trillende verte
waarin de reeën verdwijnen
en die paar schepen per dag
ook daar al de zilverreigers
en vele zwierende zwanen
die dikwijls tranen trokken
kon ik…
Laatste tonen .....
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
1.353 Teder raak ik harde snaren
van onbespeeld verdriet,
zacht streelt de ondergaande
zon noten op verbleekt papier
het voorjaar walst licht nader
in de verte hoort zij klanken
van zwoel gezongen woorden,
langzaam groeit tijd door de
de dagen, op mijn naakte huid
speelt kippenvel met trillingen
van ooit bespeeld verlangen
het laatste…
Zonder sprookjes
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.089 Soms, zoals nu, denk ik mezelf
aan een avondmeer, golfslag
eenvoudig zonder sprookjes,
een wereld waarin nacht valt
met overgebleven lichten,
oranje, likkend aan het water
een auto in de verte en ik alleen
aan de oever onder de bomen
met gedachten die niets vinden
geen zinnen uit losse woorden
niets dan woorden die haar zoeken
in vergane…
Najaar
hartenkreet
4.0 met 10 stemmen
1.002 Wegen worden drassig
weilanden moerassig
de verte is nevelig
het leven oogt mistig
in de nadagen van het jaar.
Melancholie
speelt de melodie
die wij graag horen
en onze ziel bekoren.
Een dunne zonnestraal
komt heel theatraal
een bloem verwarmen.
Een blad dwaalt door de lucht
het lijkt op een geregisseerde vlucht.…
mank
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
1.095 stormgewassen zuiver ruikt het bos
een populier ligt neerslachtig dwars
over het voetbalveld geveld
moeder eend telt nog een keer
vandaag mist ze er drie
van de vijftien maar de vijver
maakt een draai waar ze zich
verstoppen kunnen boven water
onder de treurwilg buiten beeld
in de verte vindt een trein zijn
rails terug evenwijdig
er…
Gaan
poëzie
3.9 met 10 stemmen
2.463 Tussen de beken
langs het smalle wegje
stil in de regen
kom ik gegaan,
kom ik gelopen
en tijg naar de verten
tot waar de woning
in ’t naaldbos moet staan,
kom ik getreden
langs bloemen en grassen,
druipend van water
groen-blank in het licht,
kom ik getogen
al zeggend en zingend
’t zinrijke woord
van het beeldend…
De appelgaard
netgedicht
2.9 met 14 stemmen
2.575 Kijk af en toe nog even om
naar het kind dat in de verte staart
boven in die appelboom
temidden van de appelgaard
Kijk af en toe nog even om
naar die blije kinderhand
waarin een appel is gaan glimmen
als een grote diamant
Kijk af en toe nog even om
naar het kind dat vrolijk fluit
in zijn handje zeven appels
dans hij blij de weg vooruit…
Vlucht....
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
899 De eenzame vogel in mijn hand
rust al dagen uit
met gesloten ogen,
angst om te vliegen
Kijk, op wisselende hoogte
maken tien zwaluwen
een prachtige vlucht,
ze maken zomer
En boven het water
gaan de meeuwen paarsgewijs
op zoek naar lokkend zand
en golvende verten
Tijd om mijn blik te verleggen
van zachte zekerheid
en glanzende trouw…
10 seconden surreëel
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
920 Ik staar naar een flat in de verte, zie de wolken tussen
toppen van een zelfgebouwde stad
roze bergen imiteren op de kussens van hun tenen
voor een lieflijk silhouetje in een paarse wollen vlag
Ik draai naar de zon in mijn ogen, leg mijn
schouders op de koepel van een grote glazen lach
Diep daar beneden produceren / consumeren
de geprogrammeerde…
Zondagnacht
netgedicht
3.0 met 11 stemmen
1.023 Een nachtegaal zingt
groen minnend dansend,
wolken duisteren maan dromend
de weg terug zonder aarzeling
begonnen,
stille sterren
en alle daargelaten zaken van het hart
voel ik zo langzaam, vallen in de nacht,
van wuivende gebaren, en jij daar in de verte
weet van mijn dromen,
buigt in stilte naar het zand
dat wij ooit, zeldzaam, in…
Groen gras
hartenkreet
3.2 met 10 stemmen
1.040 Toen was het gras nog groener
groen zoals in het begin van de lente
met ochtenddauw en bloemen
bloeiend te zien tot in de verte
En als je in het midden staat
wachtend op de zonneschijn
tot de zon weer volop straalt
dan wordt het leven weer wat verfijnd
Vol goud en zilveren schittering
over het groene gras
kunnen alle leugens vergaan als…
koude tenen
netgedicht
4.5 met 15 stemmen
728 je stilt dagen van winter
en geeft me onwennige
kinderogen
bindt bitterheid
aan alle lege uren
nu dood sneeuwt
op koude voeten
de meisjesjurken, de lippen
gedragen, ongelezen
bij iedere gebroken vinger
en nu het donkere huis
de verte meet
zie ik door muren heen
de oude stenen in
mijn te kleine bouwdoos
jij kust me
maar maakt…
Wankel perspectief
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
575 gedwongen door de werkelijkheid
zoomde ik heel anders in
en veranderde daardoor
het mij vertrouwde vergezicht
zo kwam de einder in het zicht
maar ik zie niet scherper, nee
zonder contouren wijdser, grootser
als in het ijler lentegroen
alle obstakels zijn vervaagd
het voelt alsof er dieper diepte is
de verte deel van mij
de toekomst…
En zoogt mijn dromen
netgedicht
4.5 met 10 stemmen
515 niemand was
ik warm me
in onzekerheid
aan buien voor de zon
de jas aan bij gelegenheid
ik sla in
kwetsbaar zijn
mijn vleugels uit
en toon mijn lijf
wacht tot
niemand kijkt
als naakt verleidt
gaat open komen
mijn woorden
strelen langs je borst
je legt mij aan
en zoogt mijn dromen
ik drink
de toekomst in
met jou de verten…