1227 resultaten.
Vrede...nog zo ver weg...
hartenkreet
4.1 met 32 stemmen
4.536 De kerstdagen zijn in aantocht
Het licht dat vrede zal brengen
Vele kaarsen worden ontstoken
om de wereld met warmte te vermengen
Toch lijkt de vrede elk jaar verder weg
en in een schouwspel van bloed op te lossen
De wereld is door terreur haar glans verloren
Langzaam dooft het licht over de groene bossen
Niemand weet hoe lang deze strijd…
De wind en de liefde
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
524 Zacht zucht de fluister van de wind
over moeder aarde
het stormt niet
maar een warme glans
van liefde
bouwt bruggen en kastelen
vriendschap
straalt van noord oost naar zuid west
ze vangt het op met beide handen
haar voeten dansen vrede
ze wil dat verder dan over de horizon
fluisteren tot waar
nu nog de bomen kaal van tak
in de wortels…
Opklaring
poëzie
3.0 met 10 stemmen
2.885 Glad is de lucht als zilverhelle plaat,
Waarover vlokkig grijs geschilderd werd,
Met glans van licht uit eindeloze vert,
Dat door de ruimte spelemeien gaat.
’t Vonkt door de droppels aan het rijs, dat staat
Als stut op ’t tuinbed, staat bij boon en ert;
Vonkt door de druppels aan ’t gewei van ’t hert,
Vonkt door de droppels aan het schaap,…
Schitterende starre
poëzie
2.2 met 12 stemmen
2.854 Ik zag een starre schittren,
Maar ’t was niet aan de trans;
’t Was in twee dierbre ogen,
Een starretje vol glans.
’t Betoverde en bezielde
Mijn hart, mijn geest, mijn jeugd,
’t Spreidde in mijn blijde woning
Gods licht en vrede en vreugd.…
De zilvermeeuw
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
729 Deze vuilnis verteert ie niet,
nee alles verliest zijn glans
met deze rampspoed.
Maar hij legt zich er niet bij neer
en vliegt verder in gedachten
almaar hoger en hoger..
Al wat nog rest
is een opstaande veer
inktzwart gedoopt,
zijn laatste zucht
telt niet meer.…
Zonnebloempjes Rénaissance
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
534 Ze geniet van de stralende zon in haar hart;
pittig vruchtdragende kern van haar wezen;
de goudgele glans reflecteert in haar blaadren,
ze voelt weer het kloppende bloed in haar aadren;
haar kopje rechtop, door de liefde genezen,
verkwikkend, verlicht... het noodlot getart.
Rena…
Luchtkasteel
netgedicht
4.1 met 18 stemmen
2.089 de dagen
op de allerhoogste deel
met mijn vlindernet vol vragen
en mijn hemels gekrakeel
konden zij mijn zucht verdragen
was geen wervelwind teveel
Speels verdroomde ik verhalen
die ik speelde -één voor één
hoog daarboven voor de sterren
en de wolken om mij heen
die mij wenkend al van verre
ver voordat de zon verscheen
met hun zachte glans…
Mens
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
697 tegenstanders zomaar in de kaart
Loopt in een val met beide ogen open
Denkt: och het loopt waarschijnlijk niet zo’n vaart
Kan tegen beter weten blijven hopen
Is al met al nogal beklagenswaard
Laat desalniettemin die hoop niet varen
Gelooft in nieuwe ronde nieuwe kans
Behoudt de neiging om te navelstaren
Doorstaat een nieuwe tegenslag met glans…
Verlossen
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
521 Ik had de taal in beide handen
sprak niet over bemantelen
en naar vraagtekens werd nooit gezocht
toentertijd hadden jassen geen knopen meer
een touw werd gestrikt en strak getrokken,
ruimte was er in overvloed, daar wel
oude aardappels, vervoerd op gammel ijzer
gaven doffe hongerogen weer heel even
een zachte glans van gevuld zijn
ik…
Eerlijkheid
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
733 wandelend langs het strand
mijn hand in de jouwe
mijn hoofd op je schouder
honesty....herinneringen
aan dromen
weer even luisterend
naar ons lied
dat zoveel jaren lang
bij ons hoorde
tot we beiden
niet meer eerlijk waren
maar zoiets lieve, ja zoiets
realiseer je je pas
na zo veel jaar
ik herinner me nog jouw lach
de warme glans…
Voorbij
hartenkreet
4.5 met 57 stemmen
3.768 Of slechts een deel van mij
zo bekend en toch zo vreemd
schreeuwt mijn hart stil als breekt
de glans van mijn ogen en herleeft mijn hart
aan scherven -dood- en toch vol smart…
Het veenkoloniaal volkslied
poëzie
4.3 met 6 stemmen
3.358 Hunne namen blinken
Met ondoofb're glans
En wij vlechten juichend
hun een heidekrans.…
DE MEEUW
poëzie
3.8 met 6 stemmen
2.919 Dat duiken in het zilte leed,
Dat klimmen in een feest van glans,
De blanke veedren van mijn kleed,
Waarin ik tijg ten levensdans,
En volgt mijn vleugelslag beneê
De steilte van zijn veilge troon,
Tussen de hemel en de zee,
Terwijl hij mompelt: zie, hoe schoon!…
ACHTER DE WOLKEN
poëzie
4.4 met 5 stemmen
1.661 Maar zie, daar laat Seléne de ogen even
Weer weiden langs de wolkenlijnen,
Doch om weer even haastig te verdwijnen :
Zij mijdt de blik van wie op aarde leven:
Zó, schuw voor 't schijnsel van uw eigen glans,
Omhult ook gij u met een nevelkrans,
Wanneer ik even in uw oog mocht staren...…
haar betovering
netgedicht
3.8 met 20 stemmen
662 gescheiden doch onafscheidelijk
en opnieuw
in adem, een bloem over fluisterhuid
zoals het optillen
wanneer het wenen
wensen golft, een spreken wordt
en troost bewogen leeft
in een glimlach, waar vlinders
stormen willen buigen
wit en rood, vrij geweten
ogen zijn
langs iedere binnenkant
zacht in betovering en het strooien
als glans…
Geinspireerd door de Heilige kerkvader Augustinus
netgedicht
4.9 met 8 stemmen
611 Ik zie
omhoog
vanuit mijn raam
en ondervraag de maan
hoe zij de
duisternis
van nacht met
haar glans verdrijft
Ik huiver
en zie het
ontelbare
heer der sterren
en vragen
dwarrelen
door mijn hoofd
Ik zie
omhoog
vanuit mijn raam
en ondervraag de zon
Voel de
warme straling
die volstaat
voor het zaaien
van de dag die…
JANUARI
poëzie
3.3 met 14 stemmen
2.189 Richt uw oog
Naar 't klein vertrek daar ginds, bestraald
Door zachte glans, die van omhoog
Rooskleurig door de venst'ren daalt.
Nieuwsgierig staat een kinderpaar
Dicht bij de wieg; ze tillen 't kleed
En zien op 't wicht, dat, - wonderbaar! -
Bij hen in huis zijn intree deed.…
Het leven in vraag stellen
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
748 Er kwamen geen woorden
Geen gefluister, geen geschreeuw
De ogen waren hun glans kwijt,
Ze werden geteisterd door tranen
De glimlach was gaan liggen
Zonder troost
Verdronken in troosteloosheid
Verzonken in hard ijs.
Versteend en wazig
Afgeschermd in gedachten
Waarom moest het zo ver komen
Waar zijn de mooie dromen.…
Heelheid
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
520 Heelheid
Helemaal hier te leven, aards en vol met glans,
ontwrichting weinig beleden geeft scheuren in mijn hand.
Gesloten is mijn wereld zo lang dat duurt,
echter diep van binnen breekt een muur...
Zichtbaarheid is niet de maat; liefde is een naam!
Door ontwrichting heen schijnt een licht, warm en zacht.…
Decembermaand
hartenkreet
2.0 met 4 stemmen
1.811 Je draagt warmte, licht en blijheid
Maar ook droefheid en alleen-zijn met je mee
Je draagt regen, ijzel en striemende stormen
Maar ook een eerste afdruk in versgevallen sneeuw
Je draagt de uit de grond gestampte kerstboom
Maar ook het nieuwgeboren Christuskind
Je draagt het juk van een consumptiemaatschappij
Maar ook de glans in blije kinderogen…
A. Hitlers Psicholoog onthult:
gedicht
5.0 met 2 stemmen
3.174 De bajonetten van glimmend taal op de tanden
met glans gecamoufleerd besluipt ieder mens
elke andere mens voortdurend verdenkend.
Slechts in de stormloop der liefde soms,
verovert hij pijnloos gebied en woont er kortstondig.
------------------------------
uit: Schreeuwlandschap…
De zon
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.377 Ik de vergouder van der aarde aanschijn,
Die lachen tover op haar lieve trekken,
Die mij weerspiegeld weet in blanke maanschijn;
Ik reis de wereld om in zegepraal,
'k Weet leven alom, alom glans te wekken,
Breng licht en blijheid met mijn helle straal.…
Kliniek
poëzie
4.0 met 1 stemmen
3.059 Vlucht dan dat ene ook, zo grif geboden,
Schuchter aanvaard - slinkt dan voorgoed haar glans,
als zonk van 't laatste rood de laatste vaan?
Moet ook dat éne - eerst in schroom gemeden
en toen gedeeld en fluisterend beleden -
Met het verwonnen leven ondergaan?
Klinkt weer, ontroostbaar diep, verlangens roep?…
Als de avond is gevallen
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.568 en haar rode gloed
aan de horizon achterlaat
verliest de onzichtbare wind haar kracht
en het groene kleed van de bomen
roerloos laat hangen
als bevroren watervallen
vogels nog zingen
vertederend zacht
en ons nog een moment tot luisteren dwingen
dan wordt het stil en sereen en
trekt de nacht haar zwarte kleed
over de aarde heen
alle glans…
een andere kijk op kerstmis...
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
658 eens op de schaduwkant gelet
van wat de kerst ons ook kan brengen
het kaarsvet dik op het dressoir
de klit in 't krullend engelenhaar
een kerststal hangend op half zeven
en in 't stro geen greintje leven
een dennenboom in vuur en vlam
de herder en het schaap zijn lam
stilaan lijkt elke glans nu henen
de kerstman op z'n laatste benen…
Schilderkunst.
poëzie
4.5 met 6 stemmen
1.789 O Lente, buig uw hooft, bekranst met schone bloemen,
Als gij de Schilderkunst ziet pralen of hoort noemen:
Uw kleuren, met de dauw des dageraads belaên,
Bezwijken voor de gloed der zomerzonneraên,
Daar in het tegendeel de glans der schilderverven
Onsterflijk is van aard, en alles hoedt voor sterven.…
Aan de Hermes van Praxiteles
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.107 Zoals een man na jaren wedervindt
Oudtere relikie, zijn jonge beeld:
Onder de blonde val van vlossen weeld'
Dat zuiver oog dat God in moeder mint, -
Zo door het floers der eeuwen, dat haar blindt,
En 't wee der wereld, dat haar u verheelt,
Zovaak glimp van geluk de schemer deelt,
Groet ziel van ver u, als die man dat kind:
O ziel, o glans…
Stormluchten
hartenkreet
4.8 met 4 stemmen
447 luchten doen mij zuchten
Ik houd mij vast aan wat mij is beloofd
En weet met geheel mijn ziel en 't verstand
Geen ervan vindt hier hun plaats
Deze boze krachten tegen mij gekant
Zij moeten in het kruis vergaan met haast
Met in mijn ziel het zalig licht
En 't oog geheel en al op God gericht
Schrijf ik op deze zondag dit gedicht
Met glans…
PIJN EN VERHEFFING
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
385 Het hout der verschrikking is vol warme glans.
Heel de wereld ontvangt de gouden gloed,
mag haar eren met vrolijke zang en dans.
Eeuwig reist deze liefderijke groet
verder, geef de kwaadaardigste ziel kans
zich te geven aan Christus' verzoenend bloed.…
Moeilijke jaren
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
693 Vannacht ben ik op jouw eiland gestrand
te laat en na veel slapeloze nachten
moet ik me overgeven of overgéven
wat waren het moeilijke jaren
het ach en wee was niet van de lucht
soms dacht ik, ik sta er alleen voor
maar jij liet een wonder gebeuren
door de glans van jouw lieve ogen
werd ik die bijzondere postzegel,
die jij aan jouw…