inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 10.001):

Zonnebloempjes Rénaissance

Zonnebloempjes Rénaissance




Verdroogd en uitgeblust; het kopje hangt,
ze lijkt zó klein en zó intens fragiel.
In dorheid geslagen, een eenzame ziel,
die enkel een beetje stralen verlangt.

Dan hoort z’ in de verte een heerlijk geluid,
het ritme van de regen zingt haar wijs.
Ze kijkt , ziet het spectrum door luchtig grijs
en kruipt voorzichtig haar schulpje uit.

Ze geniet van de stralende zon in haar hart;
pittig vruchtdragende kern van haar wezen;
de goudgele glans reflecteert in haar blaadren,

ze voelt weer het kloppende bloed in haar aadren;
haar kopje rechtop, door de liefde genezen,
verkwikkend, verlicht... het noodlot getart.



Rena

Schrijver: Rena, 28 jun. 2008


Geplaatst in de categorie: overig

5,0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 146

Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)