1569 resultaten.
Zon boven zee
netgedicht
2.5 met 13 stemmen
992 Onmogelijk zijn aangezicht
te zien
Oogverblindend licht
behalve aan de randen
van zijn dag
Zijn spiegelbeeld
flonkerend in zee
versplinterd, uiteen gerafeld
in duizend glitterstukjes
Zijn blik slechts te weerstaan
getemperd door wimpers
Hunkerend naar warmte,
zoekend zijn bron,
te fel, te wit,
te veel voor mijn ogen -
geloken om…
het woord
netgedicht
4.3 met 17 stemmen
1.066 er is nooit een toekomst geweest voor ons
zelfs het heden is langzaam verdwenen
in een restant van zwarte dons
tanden van tijd hebben zomers opengereten
en, in de bron, het bruidsnest ontwricht
het enige dat vleugels kon bewegen
en nu ik zwijg, huil om het ontsluierd gezicht;
wij vluchten van dit ongemeubileerd leven,
verwekt schijn het…
wachten
netgedicht
3.7 met 17 stemmen
635 kamer, afgesloten
van daglicht
soms, lijf aan lijf,
bij elke gedachte dat zichzelf een huid geeft
groeit het dwars
bezwijkt onder het onzichtbare gewicht
"tijd is niet waar, dat weet jij ook
en stilte luistert niet naar zichzelf"
het beeld zwijgt even, laat huilen
zoekt een andere plek
ver voor mij
“wanneer ik je vind als bron…
Venus.
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
655 op een liefdeswolk laat ik mij drijven
tussen de gouden stralen van de zon
je glinsterende draden omzeilen
die de liefde uit jouw haren ontspon
je naakte lichaam verleiden
in het fluisteren van de maan
mijn schroom laten verglijden
in de bron van mijn bestaan
ik wil met je blijven draaien
om de planeet met jouw naam
het hete vuur zal…
Het eiland
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
773 Leven op een eiland
Stil en verlaten
Omgeven door golven
Tranend nat
Door isolatie
Niets in de gaten
Alleen met je medicijn
Pil van bittere smart
Als ineens op
Een zondagmorgen
Het zon dag licht
Aan jou laat zien
Voel jij je verbonden
Helen de wonden
De bron geeft
Het vergezicht bovendien
Langzaam aan
Begin je te beseffen
Komt…
rijmrecept
hartenkreet
2.0 met 8 stemmen
1.167 voorbereiding: 30 minuten
bereiding: 5
plaatsing; direct
Bron: het boek van sinterklaas. ;-))…
de zee roept
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
442 die onuitputtelijke bron
voedde mij vanaf mijn eerste ademtocht
menig schip is daar vergaan
een verraderlijke plek
zo verloren in de oceaan,
het magnetische middelpunt
die zee voedt mij
die zee leeft mij
de zee ben ik
en jij…
Steentijd
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
474 Al meer dan vijftig jaren
gaf hij lucht en schaduw
aan ieder die dat wenste
nu vond men hem te lastig
te veel zonlicht wegnemen
altijd maar bladeren vegen
een bron van vogelpoep
echt te veel in de weg staan
zijn stam en takken
verdwenen als voer
voor een gulzige open haard
in de kale tegeltuin
staan nu op zijn plek
twee plastic…
Vannacht*
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
1.905 Nog kijk ik naar de bron die twijfels voedt
over Uw goedheid, als U onverwacht
de kloof die ons scheidde, dicht met almacht:
een ster is het die mij U loven doet.
Ik zie licht, een stal. Een zwoegende vrouw
baart Uw zoon, in al zijn vorstelijkheid,
op wie ik in mijn doen en laten bouw.…
Vader-Moeder-God
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
637 Toch zijn we moedig en zoeken
steeds opnieuw het leidsel van Ariadne,
stralend Licht tegemoet van Achnaton- Ra,
Vader-Zon, die schitterende bron.
We vullen en omhullen ons met de pracht,
nectar en honing na de queeste, beloning bij
de thuiskomst in het veilig nest, een warm cocon
van zacht-omhullende armen, lieve Moeder-God.…
eenzaam woud
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
913 van de borsten
deze dagen die verdriet verslonden
kanonnen vuurden op ons ritme
ik herinner mij de eerste stenen
een omhelzing in lantaarnlicht
dat jij in de hoek van de tuin
een viool bespeelde, tranensnaren
of je de grijze toren reeds kende
die verrijst in een eenzaam woud
zijn fundamenten in het hart bouwt
zijn stenen zoekt bij de bron…
Ontmoeting.
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
564 Dag
blijft dag en kleuren houden de warmte
van de bron. We zullen dragen wat nu is :
een puzzel met veel lagen. We openen
de raampjes en stapelen de filmpjes.
Blokkendoos van kinderen die droomden.…
Oeboentoe
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
424 Om van
alle rijkdom met elkaar te willen
delen; als een bron van naastenliefde
zonder spijt.
'Oeboentoe': spreekt aartsbisschop
Desmond Tutu van een wereldse tweedeling
die niet strookt met een eens Zuid-Afrikaanse
realiteit; om volgens 'oeboentoe' in harmonie
samen te leven; en een mens te willen zijn aan
de ander toegewijd.…
Mars
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
753 Misschien een plaatselijke pint te drinken
als ze bier hebben natuurlijk,
Want dat kletst toch een stuk gezelliger
dan bij een glaasje water uit eigen bron.…
Onvoorspelbaar?
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
569 bloot te staan aan stroomloze
barrières, de kiezels van de tijd
zich stroomopwaarts bewegen
tot aan de bron waar ze
werden gevormd, telkens
verlegd, een onbekende
nevel sluipt door de
vingers van de ondeelbare dageraad
met onvoorspelbare mozaïeken
plooit zich in een menselijke maat
zijn gedachten ongrijpbaar
voor alle statistieken…
Pelgrim, je ging op pad
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
540 Waar je gaat Na denken
zonder Vooruit te denken
waar dankbaarheid ontspringt
als een bron zuiver water
de weg vindt, vind jij het pad.
Je laat alles achter, maar
door alle liefs, het dierbare
je ziel, onzichtbaar verbonden
raak je niets kwijt.…
Iemand stelt de vraag 2
gedicht
5.0 met 1 stemmen
6.841 Verzet begint niet met grote woorden
maar met kleine daden
zoals de storm met zacht geritsel in de tuin
of de kat die de kolder in z'n kop krijgt
zoals brede rivieren
met een kleine bron
verscholen in het woud
zoals een vuurzee
met dezelfde lucifer
die de sigaret aansteekt
zoals liefde met een blik
iets dat je opvalt in een stem…
Over-leven
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
413 In het smeulend licht
van ondergaande zon
komt energie tot leven
zich lavend aan de Bron
Voorbij de dag geleefd
zoekend naar bestaan
stil verschijnt de nacht
het moment om te gaan
Kruipend, vliegend, aanwezig
baant het zich een pad
op weg naar overleven
gevaren zijn er zat
Nuttig lieflijk leven
door de mens vertrapt
niet op…
De Heer is mijn licht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
560 De Heer is trouw, de bron van alle goed
Hij is mijn helper die mij nooit verlaat
Ook wanneer het soms wat moeilijk gaat
Geeft Hij mij kracht en nieuwe moed.
( Naar aanleiding van Psalm 27)…
Odeon
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
612 heen
Ik kijk als dichter en zie
in de rondte
Dat, zover ogen reiken, horizonten
Verkrimpen tot een ziggurat ineen
Die metamorfoseerde in een heuvel
Waar ooit een Muzenberg lag, iets te hoog
En de Hippókrenè staat nog steeds droog
Door overdaad aan wereldlijk gekeuvel
Weet iemand nog de weg naar Helicon
Naar Pegasus, de opgedroogde bron…
Het Groene Hart
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
452 Hier wonen kalme creaturen
Door zomers bladgroen toegewuifd
Een wolk die voor het zonlicht schuift
Verdonkert kort de heggenmuren
Roestkleurig, brons, de buitenmensen
Bewegingloos of sloom op dreef
Op plompeblad, zie hoe ik zweef
Beweert een meeuw, al zijn er grenzen
De paarden van het dorp, zij draven
Al komen zij geen stap vooruit…
Afslag naar de hel
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
450 Dit is de weg naar de hel
Op jouw reis door dorre armoe
van de woestijn naar de bron
ben je verdwaald, je sloeg af
naar de hel'…
Lege fles
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
581 vergankelijkheid
vergeten in het dagelijkse nieuws
door deze worsteling met eeuwige dorst
mijn baard groeit harder dan mijn salaris
er zitten bladluizen in de frisse avondsalade
ik laat de moed vooralsnog niet zinken
in de badkuip vol met geurig badschuim
je bent de lente, vrolijk en ondeugend
in mijn gezonken dronken hart
je bent de bron…
Roodkapje
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
515 in de bermen van de begaande paden
waar de kantjes al vanaf gelopen zijn
vind je de mooiste bloemen
net wat verderop bij die heldere bron
vind je de mooiste narcissen
ze liep in het bos
met een roos en een kruik
witte mistslierten dreven in het struweel
een verre echo klonk
gegrom
de tanden waren wit als eierschalen
het speeksel kwijlde…
Stille wateren
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
229 De oppervlakte niet bereid te
breken
Hoe prangend er ook door mij werd gekeken
Het steeg totdat het bijna overliep
Ver in mijn hoofd was dat er iemand riep
Wat is er jongen blijf niet langer steken
In wat intuïtief al is geweken
Breek met je godvergeten horlepiep
Het water brak mijn beeld verdween uit zicht
Ik heb dan van de koele bron…
Wie zit er in de toren?
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
830 na palmpasen
en psalmenwalmen
het galmen van het brons
uit de elektrische era
in de lompe klokkentoren
van de kerk der schijnheilige
bevlekkende bezoedelaars
op steenworpafstand
dus vlakbij zeg maar
is reeds sinds ruim twee jaar
gode-zij-dank
op onze knietjes
niet meer te horen
het ja en a-men
als gevolg der hermetisch
dichtgemetselde…
Tevergeefs
hartenkreet
2.3 met 29 stemmen
1.633 staan
Al ben ik mezelf niet
Ik denk, bezwijk , verloren door je glimlach
Geboren, getogen in m’n gedachtengebied
Ik wil, ik kan, maar mag niet van wie
Wie heeft het recht mij jou te verbieden
Ik zou als ik mocht maar jij hebt de macht
Jouw wil zal en moet geschieden
Verdomme gedaan ik kan’t niet meer aan
Geduld is geen onuitputtelijke bron…
Zolang er rozen bloeien
netgedicht
2.4 met 11 stemmen
1.637 Stel, dat mijn huid briljanten bracht
m'n dagen brons verwerven
en mijn hart platina wacht
mijn sporen rijkdom erven...
En stel, dat een ieder mij verkoos
ook dan is voor jou mijn rode roos…
poëtische stad
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
1.259 de scheve huisjes aan het Hoge Zand
die voor geen slopershamer wilden wijken
de parken met de eeuwenoude eiken
een schone slaapster op het stille strand
de lommerrijke lanen voor de rijken
de krijtstreep van een dienaar van het land
het meisje met een ijsje in haar hand
dat in Madurodam loopt rond te kijken
Couperus die in brons te wachten…
Tover
netgedicht
5.0 met 8 stemmen
997 teder voelen
van een dromer
je geeft me
nachten
in feeënblauw
ademt
mijn adem
in wolkendauw
je spreekt me
over verloren
tover
en ruikers
vol rozen
over het nevellied
in de wind
waar je een zucht
van woorden
en mijn glimlach
vindt
ik nader je
in mijn gedicht
waar je met me
danst door
schaduw en licht
in een bron…