1006 resultaten.
Het stedelijk landschap
netgedicht
3.5 met 14 stemmen
1.128 Hoge bomen en bruine kroegen
haveloze zwervers die zwoegen
over oude straten en ronde pleinen
soms zelfs met betoverde konijnen
in groene parken en rode tuinen
waarboven grijze wolken bazuinen
grauwe stenen en stevig beton
een vrouw kijkt vanaf een zonnig balkon
naar oude kerken met nieuwe banken
en een tongval van religieuze klanken…
Weidse luchten
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
279 Longen voelen zilte lucht
langs oude lanen en wegen
in mystiek van wrange stilte
witte meeuwen in hun vlucht
zoekend naar de juiste winden
wat is er waar van de geruchten
het landschap gaat ten onder
of gebeurt er toch een wonder
groeien er spoedig nieuwe bomen
komt er bloei in de gehuchten
waar de stervelingen dromen
weidse luchten…
BURGEMEESTER WUITEWEG
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
949 bezadigde woningen
staan broederlijk en zelfbewust
naast huizen waarin vernuftig geld heerst
steeds stuwend daadkrachtig denkwerk zetelt
de grote voormalige boerderij
herboren als spijshuis De Wilgenhoeve
noodt met zijn warme wit-rode huid
de liefhebbers van gezellig smullen
knipoogt voortdurend fijntjes _ vriendelijk
naar het zorgzame woonoord…
in dit gedicht is gekomen een huis
gedicht
2.6 met 31 stemmen
7.506 uit veel mogelijkheden (herinnerde, bedachte, toevallige):
een huis
in portugal met vetgroen tegelwerk buiten
en een klinkende halve zin onvertaalbaar binnenin
niet veel!
dan tóch: dit huis met zijn groen tegelwerk en zijn zin,
dit stemmige groene huis,
het nodigt zichzelf hier uit.
--------------------------------------------------
Uit…
Waterfiets.....
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
580 Ik was
een waterfiets
balorig
in de plomp gereden
Ik voel me
nu 'versierd'
met de groene franje
uit het onderwaterrijk
Ik heb
-in 't slijk-
vissen gezien
kikkers, zelfs 'n schildpad
Ik ben nu
best tevreden
ik zag
'wat van de wereld'
een wereld onder water.…
Stadsbuurt
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
880 Er lopen donkere schaduwen
samen met haar door zonnige straten
ze kent de namen niet van de ganzen
die haar vergezellen in de arme stad
deze stadsbuurt geniet bekendheid
vanwege de kakelende kippen
de donkerbruine schapen
en het gebouw dat op een schip lijkt
vroeger was hier een bruine kroeg
met een telefooncel op de hoek
en kroketten…
Hoe herkenbaar is wees onzichtbaar
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
439 Er klonk steeds: wees onzichtbaar, hij herleeft de
wereld, woonoorden van toen die jullie amper kennen.
Weet in ook hem huist onbegrensde goedheid, besef
gelukkig zijn er elke dag wel onze dampende borden.…
Het stenen woud
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
1.535 Herfst in het woonoord. Triestigheid.
Statige huizen? Blokken steen.
We loeren door het glas.
De lucht is grijs. Peilloos laag.
Het behang verkleurt. Alles wordt somber.
Dromen achter glas. Breekbaar gewicht.
Meer niet. We bewaren ze braaf.
Dan de avond. Zwart.
Vretend aan de ramen. Het duister regeert.
Onder de grond. Stilte.…
GEBOORTEDORP
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.008 begrip geboortedorp is meer
dan geografische aanduiding
een tijdsbeeld abstract album
met foto’s geluiden die ik opving
een krakend bed diggelend glas
knappend illegaal brandend vuur
buurman driftig geheven vinger
stilte op trompet verbogen stuur
van gemoffelde fiets met blokken
rond pedalen schoensmeerdoosje
met helft van knijper en weckring…
Lange Voorhout
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
1.130 de laan der lanen parelt in de zon
de krokus heeft een paars tapijt geweven
Café de Posthoorn blijft de gulle bron
alwaar bezoekers aan hun glazen kleven
Hotel des Indes start een tweede leven
en kruipt voorzichtig uit een flets cocon
Den Haag is hier gewoon Den Haag gebleven
de baksteen blijkt veel sterker dan beton
Couperus kijkt, gebronsd…
Droomstad
poëzie
3.4 met 14 stemmen
2.720 De straten van Granada waar in 't donker
Gitaren gonzen en van 't lang gefluister
Van minnaars aan de traliën de duister
Nacht warm wordt, - gaan met graden naar 't geflonker
Van 't sterrenbeeld. En op de top wat wonk er
Rode lantaarn van het Alhambra? ruiste er
Wening uit rode muren? of wel, huisde er
Morenkoning nog eens en wat zo klonk…
Boorziek mensdom
gedicht
3.5 met 26 stemmen
7.555 Een huis moet rafelranden kunnen krijgen,
uit zijn hang- en sluitwerk slaan,
donker mompelen, siberisch jammeren,
moet zijn pannen kunnen losgooien als haar,
zich laten kastijden door de twijgen
van een berk. Zou daaraan dood moeten mogen gaan.
Hoe zacht zouden steden dan,
een droom van huizenspinsels.
Huizen zouden uit hun windsels
moeten…
Zeekoorts
poëzie
3.7 met 27 stemmen
4.313 Ik moet weer op zee gaan, een goed schip en in 't verschiet
Een ster om op aan te sturen, anders verlang ik niet.
Het rukken van 't wiel, 't gekraak van het hout, het zeil er tegen,
Als de dag aanbreekt over grauwe zee, door een mist van regen.
Want de roep van de rollende branding, brekende op de kust,
Dreunt diep in het land in mijn oren…
Altijd
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
1.345 In 't kantgerande silhouet
van geveltop en torenklokken
voel ik mij weer het kleine kind
aan oude Amsterdamse rokken
ik snuif de damp van grachtensloot
en vreemde etensgeuren
verdrink me in de knopendoos
van mensenras en kleuren
m'n voeten dwalen gretig rond
langs winkels en door stegen
in eindeloze drenteling
kom ik mijn vroeger tegen…
uitbundig samen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.187 in een cirkel van licht
dansen zij het leven
voetje voor voetje
op de ochtendkrant
en na de puzzel is er thee
zij blazen trompetten
beroeren de snaren
in de stilte tikt
de klok een eenzaam uur
en na het brood schatert de t.v.
over wild woest water
langs kroegen in de stad
met de rollator
uitbundig samen
in de aanleunwoning voor twee…
Huis bij de rivier
gedicht
2.6 met 26 stemmen
9.746 Kinderen mogen van hem spelen
op de begraafplaats naast zijn huis
of mogen daar stil zijn
en bloemen neerleggen op de graven
en mogen de volgende dag op school zeggen: 'Luister,
gisteren legde ik bloemen neer op het graf van je oma.'
Huis bij de rivier.
Vissen in de rivier.
---------------------------
uit: 'Alvast', 1998.…
DE BLAUWE STAD (3)
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
1.291 De zon overgiet het grootschalige gebied
van de Blauwe Stad met klaterend goud.
Glanzen doet het niet. De gekwetste bodem
slaakt zacht een jammerklacht. Omfloerst,
maar duidelijk hoorbaar voor hem of haar,
met beide benen op de dierbare dalgrond,
in bulten (te koop!) of lintvormig langgerekt
als dijk aangelegd, reeds groen uitslaand.
Het geboortehuis…
BOULEVARD
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
1.445 Hoe zelden toch is een gedicht gewijd
aan het toneel van veel verfrissingen
waar je op zeehelden van asfalt rijdt.
Door meeuwen en de branding begeleid,
geef je de zee mee je vergissingen,
zoals een golf die van de glooiing glijdt.
Bij helder weer zie je meer onderscheid
en neem je onbevreesd beslissingen.
Hoe komt het dat de dichter dit…
De vreemde geur van halletjes
gedicht
2.5 met 26 stemmen
9.018 De geur bij mensen thuis
die aan vroeger herinnert
Geurige halletjes
Die geur herken ik altijd weer
Die hangt in hun jas, in alles
En allen hebben die mensen
het een of ander voorwerp
dat daar al eeuwen hangt
Een barometer
Een souvenir uit Nederlands-Indië
Een hoedenstand of kapstok
tafeltje om tas en handschoenen
op te leggen
Paraplubak…
Martinitoren
poëzie
3.2 met 16 stemmen
2.590 Rondom zijn voet een rosse schijn,
Waardoor de regendruppels stoven
En zwaar en traag daarboven
Het zwart geheim
Der stijging in de donkerten verloren
Tot waar, een vuren knop,
De lichte top
Dreef op de hoge duisternis. –
Ontzaglijk in zijn vreemde luister is
Het wezen van de nachtelijke toren.…
Consciëntieplein
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
931 Het water ligt zo stil tussen de wallenkanten
de hoge boom, die met zijn kruin de sterren raakt
-de onderkant van het talud beslaand
met imposante stam in zwarte aarde-
begroet ik als een goede vriend
hij is er altijd, vast en zeker
en elke dag en nacht weer anders
nu kijkt hij peinzend naar de verte
een wachter op een aarden wal
bejaard…
Ooit sloeg een vuist op tafel
gedicht
3.3 met 21 stemmen
8.385 Ooit sloeg een vuist op tafel
van dit land en is blijven liggen:
een kasteel.
Hij woont nergens,
want er is hier niets anders:
er staan muren omheen,
maar het blijft nergens.
Het is ook geen wonen.
Het is niets meer willen
en dat hier doen.
Maar alles is te heftig in dit huis.
Wind blaast in de open haard,
vlammen blaffen als honden…
Lente
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
946 Geen groter harmonie dan
het afstemmen van mijn radio
op de zender die uizendt
via de ghetto-blaster
van de schilders die werken
aan de buitenkant van
het Samuel de Zeehof dat
twee armlengtes is verwijderd
van mijn gehoororgaan…
OP DE DOORLUCHTIGE ZEGE VAN GRONINGEN
poëzie
4.1 met 15 stemmen
6.057 Anno 1672
Alias inter caput extulit urbes
(Haar hoofd steek boven dat der andere steden uit)
O, Groningen, pilaar en hoofdstad van de Friezen!
Vanwaar begint men best t’ ontvouwen uwe lof?
Uw bouwheer Grunus moet u tot zijn wijk verkiezen,
Zo vroeg vóór Christus’ komste, en bouwde hier zijn bof;
Of liever, zo men zegt, de broer van…
Het huis herinnert zich mij.
gedicht
4.0 met 33 stemmen
13.374 Het huis herinnert zich mij.
Hier heb ik lopen geleerd.
In deze kamer begon
de aanloop die eindigde in
een ontzettende sprong.
Hier is de keuken ontdaan
van gestapelde vaat en gerei.
Bij deze kraan waste ik mij.
Stram van ouderdom staan
tafel en stoel in hun recht.
Mat en zeil zijn al lang
aan elkaar gehecht.
De trap naar de zolder…
dorp onder het zand
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
841 hier speelde ik op de dijk
madeliefjes plukken
de pinksterbloem bewonderen
en dan de dijk af rollen
naar onderen
hier speelde ik tikkertje
met de kinderen van de buren
leerde draaien met de tol
geen auto´s die er hinderden
en wat beleefden wij en lol
hier leerde ik schaatsen
op de dichtgevroren rivier
geen tijd die ons haastte…
Heimwee
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
1.138 Het dorp, de straat, het huis dat achterblijft
ik strijk dan in den vreemde neer
met neonlichten op het dak
al snel vermoeid en tergend zwak
jouw verre beeld volstaat niet meer
mijn geest verslapt, mijn stramme lijf verstijft
Geen borst, noch bil, noch been
raakt zacht mijn klamme huid
jouw adem speelt niet slapend om mijn hoofd
ik droom…
Nu of nooit
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
1.112 slaap glijdt van mijn gezicht
handen omvatten de koffiebeker
voeten voelen verwarmde plavuizen
zachte muziek dringt tot me door
het geluid van de wasmachine
zet ritme onder buitengeluiden
die geur, die geur van Guatemala
vermengd met versgeperst sap
van zongerijpte sinasappelen
maak me wakker, laat me dromen
ik wil in mijn schommelstoel…
Waar ik leef
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
1.377 Den Haag, kankerstad
Groen geparkt, zwarte kaden
Boom en mens sterven.…
Geen betere plek om het getier
gedicht
3.4 met 30 stemmen
10.953 Geen betere plek om het getier
van een oproerig geheugen te smoren
dan de keuken waar het licht
neutraal naar binnen valt en ieder
ding zich door een jarenlange
dagelijkse sleur hanteren laat
zonder oud zeer te wekken
zolang ik me maar niet herinner
hoe jij hier na die eerste nacht
gestaan hebt als een tussen
potten en pannen verdwaalde boom…