1622 resultaten.
In puin zag hij de edelsteen
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
768 beweerde iedereen
het afval dat hij onderzocht
bleek van een bekende
hij zag haar jong en niet verwend
alsof iets haar, voor hem bestemde
ze leerden van elkaar de zon
de wind en ook verdriet waarderen
in het houden van vandaag
verlangden ze ook morgen te proberen
ze vereeuwigden gevoel
weefden uit een zoekend leven
een gezamenlijk besef…
Wachtend op
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
2.037 Kreeg ik van boven maar een teken,
een beetje hulp, wat meer besef,
dat men nog steeds in me gelooft,
dat het nooit anders is geweest.
Dan zat ik nu niet in zak en as,
te wachten op wat had moeten zijn,
naast een verschraald glas bier,
stilletjes voor me uit te dromen.
En ineens .. ineens geef ik gas,
schrijf ik over vreugde en wijn.…
Verlaten
hartenkreet
3.5 met 8 stemmen
1.289 Grote kille leegtes om me heen
Vandaag mijd ik de straat
In verloren toestand liggend hier
Een lijf tot niets in staat
Mijn tijd vertikt in eenzaamheid
Het bed kleeft aan de rug
Gestolen, weg, voorgoed voorbij
Mijn hart wil niet meer terug
Besef van pijn wordt deel van mij
Niet voor de laatste keer
Haalt voor de geest wat is gebeurd…
Incest
hartenkreet
3.9 met 22 stemmen
2.586 In stilte genomen
Niemand mocht erachter komen
Consequent gezwegen
En elke keer denkend het zal wel aan mij hebben gelegen
Stilte, schaamte, schuld bepaalden mijn bestaan
Treurig dat ik achteraf pas besef wat mij is aangedaan...…
Hortensia's
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
717 De warmte is nu echt verdwenen -
de avond lang, de luiken dicht,
de zon die vrolijk heeft geschenen
is voor een najaarslied gezwicht,
maar is de kleur vervloeid tot vrede,
ze blijft een winter lang bestaan
en bergt een nieuw besef van 't heden
waaruit weer toekomst kan ontstaan.…
Ramen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
716 Eenzaam schreidend,
vrij van lust,
z'n harnas is z'n huid
ijzeren construct,luchtdicht;
lede ogen-
En als hij met ontwapende blik,
als een kind
-de onverwoordde vraag-
op dat zwangere moment
de geliefden
aanschouwt:
de dag
de zonnestraal
voor de inwendige traan;
het besef,
de wil
te sterven
(als zodaning)
12.11.2002…
het poweetgewoel
netgedicht
1.9 met 11 stemmen
951 een steen zijn teen
met aanstoot zonder vertoon
van enig menselijk besef
de normen hier geuren
naar bederf, zo oud
er zijn in feite
geen woorden voor
dit verdient een klacht
met een uitspraak van kracht
vanaf de laatste letter
amper uitgestorven
een nieuwe dinosaurus rechtens
eender welke rechtse mening
de poweet, indachtig zijn eed…
Teveel voor mij
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
648 te diep zijn
sporen die de droom nalaat
die naast de werkelijkheid bestaat
diep is de afgrond
te waar is
een beloofd land voorgelogen
door profeten die zelf niet geloven
waar is de illusie
te goed zijn
getrouwe infantiele zielen
zij gaan hun weg in vrede
goed zijn hun oprechte daden
teveel wordt
het mij
te doordringend het besef…
Hocus Pocus
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
909 Even lekker rustig en alleen
ssssssssst, stil nu even
hocus pocus...ik verdween
Naar verre oorden zonder kabaal
hou es op,schei es uit
hocus pocus...weg allemaal
Rustig zonder al die mensen
even niet doen nu
hocus pocus...vervul al mijn wensen
Zonder klok of besef van tijd
schiet es op, loop es door
Hocus pocus...weg bedrijvigheid…
Berlijnse Muur
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
2.783 Het besef drong tot ons door
dat wat al jaren één was
is geworden als een 2-persoonsbed
met voor ieder een eigen matras
Jij was Oost en ik was West
een Wiedergutmachung ten spijt
het is onontkoombaar dat het eind
van de Anschluss is geworden tot een feit
We hebben elkaar gesproken en gezwegen
gezien, ontlopen, gemaild en gebeld
maar om…
de zomer droef voorbij
netgedicht
4.4 met 10 stemmen
1.363 gisteren heeft een beminnelijk mens
de wereld veel te vroeg verlaten
vandaag veeg ik de eerste bladeren
wat trager bij elkaar
in ‘t besef dat het leven breekbaar is
haar geheimen diep versluierd houdt
aan alle seizoenen onderhevig blijft
waarin vogels naar verre oorden
trekken, het kleurend blad verwaait
stilaan verweert
waarom…
bevroren ziel
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
589 gloeiend hoog
toch maar niet warm kan worden
een vraag die-in mijzelf gekeerd
en uit het lood geslagen
omhoog borrelt in sombere gedachten
waar onmiskenbare waarheid
te groot om te bevatten
zich nestelt in spelonken van mijn ziel
die het pulseren van het bloed
onachtzaam ruw verijdelt
in eenzaamheid bevriest
de vrede wreed verstoord
besef…
Smakelijk en lekker
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
840 eventjes maar
Maar daarin schuilt
net het gevaar
Want zo begint het
eventjes nippen,
eventjes likken
een klein hapje
een heel klein beetje,
toe
maar dan begint het
grote gebeuren,
je ben verkocht,
want het smaakt zo lekker,
ook nog naar meer,
doe je het voor de tweede,
derde en ongelooflijke vaak,
telkens weer…
met mate, met besef…
het journaal
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
1.301 om een minuut vóór achten
is nog veel onheil te verwachten
nadat het journaal is verstreken
is de rampspoed weer geweken
hoe vluchtig is ons besef
van ellende en verdriet
vluchtelingen ver weg
die je waarneemt maar niet ziet
hoe weinig zijn we echt verbonden
met die slachtoffers en gewonden
het continue oorlogsgeweld
heeft onze emoties…
De ommekeer
netgedicht
4.8 met 32 stemmen
819 hoe kon ik denken, dat haar adem
ons weer feilloos zou vinden,
mijn besef voorgoed zou veranderen..
jouw terugkeer
deed mij verder gaan,
deed mij weer wankelen.…
WAAR BEN IK?
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.158 herkennen, doe ik je nog
als ik bij je ben praat je over me
alsof ik al niet meer besta
soms tref ik mezelf ergens aan
mijn geest begint eindeloos te zwerven
mijn lichaam doet met iets mee
maar waar ik heenga besef ik niet
eens zal men me terugvinden
er verschenen biljetten aan de bomen
ben ik dan zoek?…
Terug naar af
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
640 De dagen van alles kunnen
Zijn vermoeiend, gaan voorbij
De tijd die ooit veel voorspoed bracht
Ebt je leeg als een getij
Het besef dat niets voor eeuwig is
Slaat toe in jou en plant haar zaad
Alles lijkt steeds sneller
Tot minder meer in staat
De kleuren van je haar
Je strakke gladde huid
Die mooie witte tanden
Verrimpelen…
- Mijn deel, mijn dansen -
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
655 alle nachten stelen gekarakteriseerd
haar beschouwingen in pirouette
terwijl het hart in stukken ligt
besef ik uiteindelijk het deel
van glijdende, naderende betekenis...…
het oog van de tijger
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
812 De rust en de kalmte die het ranke dier uitstraalt
en dan het besef dat die zeer binnenkort ruw
verstoord zal worden, is nog wel het ergst. En
zo gaat het ook in de mensenwereld min of meer,
alleen dan over een langere tijd, zegt mijn sombere
wereldbeeld, dat amper nog gelooft in bijstelling
van dit beeld.…
vrij
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
789 Ik voel me zo gevangen,
Tussen alles en iedereen
Voel ik dat ik nergens bij hoor,
Ben ik zo alleen
Balancerend op het randje
Voel ik me pas echt bevrijd
Hoef ik nergens aan te denken
Heb ik geen besef van tijd
Nergens hoef ik aan te denken
Voor me staat de dood, achter me het leven
Met niets dan stilte om me heen,
Ben ik bevrijd voor…
wat je toevoegt
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
854 maar zo weinig
ik ben je kwijt je leeft niet in me voort
als je dood bent ben je dood en elke hersenschim
daarna is wat het is en geen verder leven maar alsjeblieft
leef nog door in alles wat ik van je weet en zeg
maar oke, het is anders en mijn protesten zijn hulpeloos
dat je er nog bent zoals altijd zoals jij
nee, het is onzin ik besef…
Nu hier
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
624 Even wij samen, ons hart hier wat warmen
aan een besef dat breekt met eenzaamheid.
Laat maar komen, loos toch de stroom van spijt
om wat niet was, de dingen, uitgebleven,
De ruwe greep van 't onzeker leven,
van tijd die holt en korte metten maakt.
Wij kunnen hier elkaar dit nu geven,
een diep gevoel dat na aan eeuwig raakt.…
laat het los
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
2.135 Wees trots en
besef je goed dat je verder moet.
Koester diegenen in je leven die er echt toe doen.
Zonder hen
was ik nu niet wie ik ben,
Dan was ik verdwaald in onmacht,
hopeloos ver weg als sterren in de nacht.
Nooit zal er een dag voorbij gaan,
dat ik niet denk aan mijn familie,
Bedankt..…
Ik moest mijn lief
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
725 vertrokken
jouw geur mij nog omhelsde
Voeten vinden zonder aarzelen hun weg
Met jouw armen nog om mij heen
komt de nacht mij halen
warmte om mij heen
Ik moest mijn lief
Met mijn ogen dicht droom ik over morgen
jouw geur, jouw armen, jouw warmte
Met ogen open in het eenzame duister
luister ik hoe de minuten zich verbinden
tot uren en besef…
Eeuwig
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
719 De klok tikt dof
en ratelt zacht:
"dit is jouw uur,
dit is jouw nacht"
ook ik besef,
en neem mijn veer
de nieuwe dag
keert nimmer weer
met stramme hand
in flikk'rend licht
een laatste woord
het boek kan dicht.
en dan het Niets, buiten hoop...…
Beslist ongewoon
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
510 Hoe snel ethische
Grenzen vervagen,
Moreel besef dat
Nergens meer huist,
Zie ik het vaakst
In de bermen van
De Nederlandse
Wegen en paden:
Tot voor kort
Was het nog gewoon
Dat mijn herder
Bij elke stap
Die hij verzette
Op een wegwerp
Verpakking landde
Met bijhorend geluid -
Nu wij met een
Paar gelijkgestemden
Andermans…
Dinsdagmorgen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
1.215 dinsdagmorgen
een onuitwisbaar verdriet
Tot brakens toe heb
ik een torenhoog verlangen
naar de kleurrijke dagen hiervoor
Ik reik en reik maar kan niet vatten
Zonnestralen op mijn huid en haar
maken plaats voor tranen van ijs
Ik voel geen armen en benen meer
mijn hart is met een grove duw geplaagd
Stokstijf sta ik voor het raam
en besef…
getekend
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
448 ik wis nog niets van de dood, ondanks dat ik veel verloor
te groot is het besef
dit decennium gaf lef en schreef
geschiedenis
mijn worsteling blijft immer vol met missen
haken, in mijn opengesperd gemoed
ruimte leeft
het heeft me al gebracht
waar ik – nochtans - wezen wil
kil- en onverzettelijk stond tijd
in rauwe blokken stil
mokken…
Alvorens
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
718 voorportaal vertragen, of
desnoods verdoofde oren
door ringtonen verzwijgen
we zouden nog van landschap
wisselen, tussen korenvelden
noch urinewegen, daarna
dwalen langs prettige omgang
die we altijd hadden en die ons
ruimte gaf om vrij te bewegen
dan denk je, shit, ik moet nog
tanken, oranje lampje brandt
tot voorbij moordend besef…
heimwee in de kast
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
624 eens waren we goede kameraden
maar dat was al vele jaren geleden
we waren met zo weinig tevreden
ook sterk zelfstandig en vastberaden
we hielden van de gouden zon
maakten reisjes naar die landen
waar ik hoopte dat die zon, je ietsjes zou verbranden
omdat ik jou zo graag zag, zonder lelijke nachtjapon
hoe ik ook mijn hersenen belast
ik besef…