1130 resultaten.
De Maan droeg haar huid
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
16 vlinder streek neer op
haar hoofd
en noemde haar een naam die
niemand had geloofd
in haar ogen zwommen vissen door
de tijd
hun vinnen droegen tekens van een
vroegere werkelijkheid
een oceaan vloeide langzaam door
haar heen
terwijl de maan haar aankeek
zonderling alleen
haar huid werd dunner in het
ochtendlicht
een vreemde gloed…
Avondgoud
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
7 En wanneer morgen het eerste
ochtendlicht weer opstaat, blijft ergens diep
vanbinnen deze gloed bewaard, een zachte herinnering
aan hoe de dag zich neerlegde, in vrede met alles wat was en nog komt.…
De Zaterdag Avond
poëzie
3.0 met 23 stemmen
7.381 Verkwikkend
Is 't scheemrig avonduur;
De vloer is rood, en 't koper
Blinkt in de gloed van 't vuur.
't Zal morgen Zondag wezen:
De dag der rust is zacht
Voor hem, die heel de weke
In 't werk heeft doorgebracht.
't Is rustig in de velden,
En vrede is in 't gemoed,
Dat, sterk door 't rein geweten,
De rust niet vrezen moet.…
" Handdoek in de ring ? "
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
593 Onthult de schaamte in het licht van overmorgen
te lopen in een rechtvaardig zwaard, wat aftekent
in de gloed van de naderende dageraad?
Kleurt zich op de grens van baardtooi
het schaamrood op gelaat en kaken, voor
diegenen die krampachtig hun bezit bewaken?…
Breek op
poëzie
4.1 met 7 stemmen
2.753 ga heen en weiger te staan
voor de bloedraad van een gericht
waarin gij uw jeugd hebt verteerd,
uw gloed en uw heerlijkheid.…
Ontmoeting in het donker
poëzie
3.6 met 19 stemmen
6.562 Vaag, geheimzinnig en groots
gaat de avond over in nacht -
alle grens en gloed wordt gedoofd
en het donker regent als as.…
LIEFSTE
hartenkreet
4.1 met 10 stemmen
1.620 die zelfs het eeuwige overstraalt
met de gloed van duizenden sterren,
die in onbestuurde val de wereld verlichten,
waar jij en ik
van werkelijkheid tot droom
naast elkaar verblijven in de ruimte van de tijd
waar de klokwijzers de maatstaf zijn van verderleven
in gegronde harmonie en oorspronkelijkheid
jij en ik
tot
ik en jij…
Het eerste gouden blad
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
48 misschien lag daar onder het
bladerdak,
dat verloren blad, die eerste
echte gloed
verborgen, immers daar klonk het gouden gefluister,
vind het oorspronkelijke terug,
uit het duister.…
december bloez
hartenkreet
1.0 met 2 stemmen
611 of van jongelui
die in overmoed
tegen de pui,
verlicht door een gloed,
de oude geesten verjagen
van de vergane dagen.…
Nederige herfst,
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
1.085 Om strakjes weer te ontwaken,
in lente zonnestralen gloed,
nieuw leven zal zich ontluiken,
nieuwe keuzes met volle moed.
(De herfst, periode van bezinning
tijd om dingen los te laten,
ware nostalgie van de herfstsfeer.)
illustratie : Bert Waber…
de gedachte
poëzie
3.3 met 3 stemmen
1.138 Geen dageraad zal blijde uw blinde ruit berijzen;
geen zonne die, van vrede-wijdende' avond-gloed,
de moede wingerd om uw drempel blij door-bloedt;
en zelfs geen vriend staakt aan uw open deur zijn reize...
- De hele dag is rein waar gíj zijn wentlen doopt.…
ALLEN
poëzie
4.0 met 2 stemmen
931 Neen, ik voel de gloed in allen.…
De bladeren
poëzie
4.2 met 4 stemmen
2.096 Maar nauw gevoelt het bladervolk,
het slappe, natbetraande,
Verloren volk de warmte van
de gouden zonnegroet,
Of knisperend en knetterend
begint het doodgewaande
Te leven en te krullen in
den koesterende gloed.…
Zwijgen in de ovt
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
505 hervertelling van ons lot
Waar Jupiter de oppergod
diens Saturnalia ten hemel
spreidt met donderend geweld
en bliksems schicht uit het gewelf
Achter een horizon van tijd
keert Iris van haar regenboog
als Dionysos' bosverrassing
waar zijn hospikken nooit zwijgen
Met vader tijd als gunfactor
voor engelen in Maerlants wereld
verschijnt een gloed…
Voor altijd
netgedicht
2.5 met 82 stemmen
5.550 Soms praat ik zacht in een lege
kamer, alsof mijn stem jou nog steeds kan
bereiken, alsof jij ergens bent waar stilte nog antwoorden
draagt, en ik je herken in geur, in schaduw, in de gloed die blijft hangen.…
Tikje ouderwets
netgedicht
4.2 met 29 stemmen
312 ouderwets
in kleding en zich
onder de mensen
begevend gedateerd
uit vroeger tijd
zo ook hun
opvattingen en
de commentaren
die zij gaven over
het landschap der
poëzie dat zij
aantroffen met
tal voorschriften
en eisen
niet het pad van
gekleurde oogst in
de nog volle zon
van een geweldig
opbrengst die
narijpte in de
warme gloed…
Herfstkleuren
netgedicht
1.4 met 9 stemmen
279 Ik voel hoe haar warmte
zich mengt met mijn bloed, een stille
gloed die langs mijn aders stroomt. Het raakt iets ouds,
iets onuitgesproken zachts, dat zich opent ondanks de broosheid van bestaan.…
Wolkentapijt
netgedicht
2.2 met 8 stemmen
125 De warmte blijft onder dit weefsel hangen als een
lichte gloed die mijn aandacht verzacht en mij lichter laat ademen.
Tussen de vele vlokjes
glanst een helderheid die ruimte laat.
De hemel vertraagt tot een kalme ademhaling
waarin elke gedachte milder wordt en zonder haast voorbijdrijft.…
Waar stilte kleur krijgt
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
519 Haar vleugels bewaren een
gloed die pas zichtbaar wordt wanneer
ze zich langzaam beweegt, alsof natuur de mooiste
kleuren alleen prijsgeeft aan wie zonder haast durft te kijken.…
Zomerbloemen
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
260 Aan het einde van de dag
waar schaduw en kleur elkaar zacht raken,
blijft een trilling achter in het veld dat langzaam sluit
en draagt elke bloem een gloed die nog even in mijn aandacht blijft.…
de vijf sterren van hoop
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
248 Ster 2
De nacht wordt helder door haar gloed,
ze fluistert zacht: "Het komt wel goed."
Door donkere wolken wijst zij de weg,
als een vriend die zegt wat je nog niet zegt.
Ster 3
Vijf sterren dansen in de lucht,
vrij als vogels in hun vlucht.
Ze stralen samen, groot en klein,
en laten zien hoe mooi vriendschap kan zijn.…
Zwanenzang
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
76 Alleen de tederheid van wat ooit heeft geleefd,
en een verre gloed die de slapen nog heel even verwarmt.…
De reflectie van het licht
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
1.044 De orde die daarboven eeuwig blinkt,
is nu een gloed die in de ziel verzinkt.
Dus spreek o mens, getuig van wat je zag,
de nacht wijkt langzaam voor een nieuwe dag.
De kosmos heelde wat er was verscheurd,
zie hoe de aarde nu weer open kleurt.…
De Milde Keizer
hartenkreet
2.2 met 5 stemmen
1.160 Bij zonsopgang reikt de slaaf naar de gloed van zijn huid
en wekt hem…fluistert een sprookje
over een ander rijk, de belofte van een bruid.…
De uiverkorene
netgedicht
4.3 met 34 stemmen
704 zijn geest reist mee in de wind
richting een iglo kilometers verder
waar zijn broer bloedig gewond
door de beet van een ijsbeer ligt te sterven
van kleins af aan was hij anders dan de rest
werd opgeleid als heelmeester
maakt nu zieken genezend
hun pijnen steeds weer opnemend
kruipend in hun ziel bevechtend hun koorts
ontneemt hij hun gloed…
Buiten
poëzie
4.2 met 6 stemmen
1.858 En sla 'k, zo liggend, dan mijn oog
Naar 't helderblaauw van 's hemels boog,
Om 't koestrend zonlicht in te drinken,
Dan is 't, of in die zee van gloed
Mijn ziel wil zinken en verzinken,
Tot ze in de Hemel landen moet.…
Bruisend zwalpt
poëzie
4.2 met 4 stemmen
1.019 Gans in gloed staat 't heelal,
Doodsgebrul, angstgeschal,
Klinkt overal!
De zon alleen, die hemelsalamander
Vonkelt tevreên op mijn vreeslijke val.
Uilgekras, slanggesis mij begroet,
't Spuwt naar mij, al wat kruipt, al wat wroet:
En de nietige mensen verwensen mijn pogen.
Brak ik stout slavernij
'Sla hem dood!'…
Koesteren
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
467 Ongekende regels, vrije verzen,
of een samenhangend geheel van klanken in
kleuren, zodat je elke keer weer ontwaakt met een klinkend
gedicht — terwijl echte gevoelens groeien en de gloed van mijn hart blijft branden.…
Het bewegende duister
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
474 Er draven massa’s merries door de nacht
hun hoeven overstemmen lijkwitte kelken
welke de akkers bedekken onder rode gloed
van de huidig blijvende oorzaak
het is alsof de paarden spreken: wij bewaken
het gebeente van de rustende gestorvenen
want onder de drukte heerst het meest stille
der stilte
witte kelken vangen het geluid van ons draven…
Zomer.
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
584 De zomer moet nog breken,
in volle gloed, in gulpen. We moeten onze huiden branden
in de middagzon, dringend drinken, ons bezatten
in het rode avondvallen. Onze strijdliederen moeten
nog rollen over het stof van nevelwegen vol valse noten.
In oktober mag het sneeuwen.…