966 resultaten.
vriendelijke vreugde
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
739 van de affectie
die heel de wereld jou rondom stralen laat
jij bent ons de dochter vrouw en vriendin
waar je op vertrouwen en bouwen kunt
jij bent lieve steun en eerlijke toeverlaat
de broodnodige lach en troostende traan
die ieder van ons in het leven nodig heeft
hoe mooi ook is daarom weer deze jaardag
die ons in jou de betekenis herkennen…
toekomst
netgedicht
4.1 met 13 stemmen
783 antigif
een gebeuren gastheer
te zijn social distancing indachtig
wordt men vanzelf mensenhater
het duren zal vrees ik
verworden het feesten
een orgie van lege stoelen
her en der moet men
zelf een paar glazen omstoten
de portretten
mondmaskers met plukken haar
aan de wand met naamplaatjes
ter duiding oma opa en de kinderen
te herkennen…
De Kracht van Woorden
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
309 Letters vinden elkaar,
worden woorden,
verstrengelen zich tot zinnen
waarin wij leren herkennen
wat wij zelf nog niet konden zeggen.
Zo ontstaat bezinning
zonder dat zij wordt afgedwongen.
Integere woorden kunnen helen.
Zij vragen geen gehoorzaamheid,
alleen aandacht.…
Wegkijkende ogen
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
231 Niet slechts de ander, niet slechts de tijd,
maar het vertrouwen
geen herkenning nabij.
Zo blijft soms, na het laatste woord,
een stilte die nog lange tijd voortspoort.
Geen afscheid dat een einde bracht,
maar wegkijkende ogen
in een blijvende nacht.…
Er is altijd wel een vrouw die zich aandient
hartenkreet
4.0 met 7 stemmen
1.329 Deze herkenning maakt
Me droevig en verdrietig
Waar is die ene echte
Waardevolle vrouw
Hoe kan ik haar hart terugwinnen?
Waar haal ik de kracht vandaan om voor haar te vechten?…
Marjolein
hartenkreet
4.3 met 67 stemmen
2.608 Tot haar doordringen kon ik niet
Misschien had ik meer kunnen doen
Maar ik stond ook alleen
Net zo bang als zij
Voor de koude wereld om me heen
Laatst kwam ik haar tegen
Het was vreemd haar weer te zien
Zoveel jaren later
En zoveel wijzer bovendien
Onze ogen vonden elkaar
Even keek ze naar mij
Een kort moment van herkenning…
Geknipt
netgedicht
4.5 met 23 stemmen
1.066 gedicht
Over de samenstromende massa
Met zweepslagen van gewicht
Geselt hij de massa naar het licht
De klok voor aandacht zwaar geluid
Zodat ieder voor zich zijn gedichten duidt
Hij weet soms ook zijn gedichten neer te leggen
Zodat elkeen er zijn mening over kan zeggen
Staat open voor het boeien van deez en geen
En voelt ook de gebrekkige herkenning…
in jullie haven
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
741 perkament
kleurde met idealen en vertrouwen
- doch het vaarwater vertroebelde toen het schip
lag aangemeerd in jullie haven – de loopplank
werd teruggeworpen op het dek
het gejubel verstomde toen jullie zagen
dat de bemanning gewone simpele zielen waren
en werden zelfs de bolders zwart geschilderd
met hier en daar een witte vlek als herkenning…
OPA 85 IN HET VERPLEEGTEHUIS
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
1.570 zie ik liever gaan dan komen
kijk uit de gesloten afdeling op heel mooie bomen
een gesprek kan ik al niet meer voeren
bij het eten is hulp en ik word aangekleed
er wordt heel veel tijd aan mij besteed
s´morgens dat wassen, dat doet me veel leed
dan komt er ook nog bezoek, dat wil ik niet
het is steeds weer of je ze de eerste keer ziet
herkennen…
ONDERGROND VAN LIEFDE
hartenkreet
3.9 met 8 stemmen
694 groot en ieders belevenis anders
jaren zijn we nu bij elkaar en praten veel
jij uit jouw optiek, ik uit de mijne
wat verschillen wij veel op allerlei gebied
wij uiten en gedragen ons geheel verschillend
op het oog zou je zeggen, ze beleven hetzelfde
in werkelijkheid leven we naast elkaar
met ieder een eigen identiteit
wij willen onszelf herkennen…
in lief en pijn kom je voorbij
netgedicht
4.8 met 20 stemmen
1.412 meedogenloos gespleten waarheid openbaart
hoor ik je rammen op de toetsen van je vleugel
waar rauw en hartverscheurend de klank in schreeuw ontaardt
en dan is er het diepe kreunen van genot
wanneer nog half in slaap jij onder witte lakens voldaan
mijn hand omvat - zo groot en groots in klein
en er is woordeloos gebaar van diep verstaan
herkennen…
Het kado van de kerstman
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.942 Ik ga dit jaar incognito dat is wel
even wennen, maar men mag mij dit jaar
niet herkennen.
Want dit jaar neem ik geen pakjes mee het
wordt een lege sok, dit jaar doe ik het
anders: ik zet de mensen voor het blok.
Ik zal ze kerstmis laten zien zodat ze
vergeten dat, zoals zij het vieren, niet
alleen gaat om het eten.…
ik draag geen zichtbaar schild
netgedicht
4.3 met 12 stemmen
710 slechts het wiegelied
van de boom die met zijn takken zachtjes
zielen beroert
en terwijl afgesloten vlokken het perron kerven voor de trein
ontsnapt de stroom aan de wachttoren
doorkruist en met grote honger
ik reis samen met zwarte assen
die uit de hoed van onschuld in grachten vallen,
lijfelijk gemeten, terwijl spinnen kruipen uit herkenning…
Hongerwinter ( anorexia nervosa )
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
908 Ik leerde het vuur van mijn ziel,
kennen, die ik altijd bleef herkennen.
Ik leerde, nieuwe tijden, de oude waren
aan het voorbij glijden.
En langs het ijs, de sneeuw en kou...
was er een nieuw jaar, waarin ik niet geloofde.
Het beloofde mij de Wereld.
En de Wereld werd me toevertrouwd.
Daarin had ik geloofd.…
Gedicht voor mijn vader
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.657 Ik leerde genieten van je aanwezigheid
Omdat ik die momenten zo weinig had
En ik was nooit zo goed geweest in herkennen van leugens
Als jij altijd maar de waarheid gesproken had
Jij leerde me hoe vertrouwen voelde
Op het moment dat je het mijne schaadde
En hoe je weer van intimiteit moet leren genieten
Nadat je door iemand bent verraden…
VOEL MIJN LIEFDE
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.002 naar gekeken
toen kwam er een einde aan mijn wens
ook een vader is een gewoon mens
behept met zijn fouten en falen
het examen vaderschap bestond niet,
was niet te halen
nu ben jij aan de beurt, kinderen groeien
nu komt de tijd, die bekend is, niet mee bemoeien
jij leerde de kids praten
nu moet ook jij zwijgen, dus praten laten
herkenning…
Zielepijn
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
657 Zelfs al komt de zon nooit meer op, dan
nog zal ik je weten te herkennen en diep
omarmen in het meest verschrikkelijke.…
Hun fijnste uur,
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
465 gerangschikt naar de akkoorden
van wederzijdse bereidwilligheid
streeft anderzijds naar herkenning
wat in ieder z’n eigen verleden vormt.
op dat idee stileert de zon zijn bouwstenen,
voor ieder mens die bakt naar eigen norm
model van door de tijd gebarsten voegen, de
specie in geaardheid als ieder zijn kleuren droeg.…
Het BEGIN van 2021
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
414 Jezelf in anderen herkennen.
Dieren als onze gelijken zien.
Eenzaamheid bestrijden.
Samen blijven leven.
Levenslang.
Eigenbelang en samenhang,
voeren nog een blinde strijd.
Veroorzaken samen lijden.
Boeddha leerde mensen zien.…
Siddhartha
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
543 expressie en volhardende
kunst verprutste ik het spel en saboteerde
ik mijn eigen gelegde wegen
ascetisch zoals Siddhartha zijn
handelingen naar een vervreemd iemand
op zichzelf onbeteugeld liet vieren was
het de tijd die hem het lijden
leerde begrijpen
zinsbegoochelingen waren als
een geregen rijgsnoer van deliria
doch met het herkennen…
In de schaduw van Erato
netgedicht
2.2 met 19 stemmen
1.203 Je stem zweeft over velden waar
minnaars elkaar herkennen, waar woorden geen
grenzen kennen en elke blik een vers wordt. Waar elk gebaar een
echo draagt van tijdloze klanken, en elke zucht zich nestelt in de ziel van wie luistert.…
Altijd verbonden
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
468 Ben jij een fluistering van iets
dat ooit was en verging, of een teken dat wacht op de ogen die jou herkennen?
Op een zekere dag was je een storm,
een onstuimig, laaiend vuur, een stervende zon die de
open hemel in vlammen hulde.…
De ommekeer
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
592 anders
dit had te maken met
lichaam met huid met je
je voelen en dat was
gewoon uitermate eng
stukjes van je hand lieten los
en bewogen van je af
en je kon ze ook niet
volgen want ze losten
al gaande op verdwenen
in totale defragmentatie
zonder sporen
angst was op de mismaakte
aangetast gezichten al niet
meer als menselijk
te herkennen…
Navond van de bouwmeester
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
229 Onder de tegels schuift het donker,
wortels vinden hem, herkennen hem,
nemen hem op zonder oordeel.
Zijn bloed wordt zachter,
vergeet zijn richting,
leert opnieuw te stijgen zonder hoogte.
Navond, navond,
luisterende avond,
de stad wordt weer een lichaam.…
Harmonie
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
226 Daarom doet harmonie je zo pijn,
ze bewijst dat verbondenheid mogelijk is
terwijl jij blijft leven
als losse delen
die elkaar nauwelijks herkennen.
Waar elke zuivere klank
je herinnert
aan wat in jou
nooit volledig samenvalt.…
De onvergetelijke ster
hartenkreet
2.2 met 14 stemmen
262 Ben jij een fluistering van iets
dat ooit was en verging, of een teken dat wacht op de ogen die jou herkennen?
Op een zekere dag was je een storm,
een onstuimig, laaiend vuur, een stervende zon die de
open hemel in vlammen hulde.…
Liefde In Eenzaamheid samen
hartenkreet
3.3 met 29 stemmen
2.020 Ik weet niet wat ik moet zeggen
ik weet niet hoe ik me gedragen moet
met jou hier zo bij me
m'n hart dat overvloeit
van geluk en herkenning
van wat mij dromen doet
maar het valt me moeilijk om te zeggen
want ik weet niet wat je voor me voelt
Ik ruik de geur van je haar nog
ik zie je ogen nog stralen als je lacht
met jou hier zo bij me…
lieve juliana
hartenkreet
4.7 met 59 stemmen
1.827 venster uw ster oplichten
U heeft u rust nu dan toch verdiend
En laat iedere Oranje zich verplichten
aan de manier waarop u uw land en volk heeft gediend
Nu trekken weer rijen dik mensen langs uw voeten,
Almachtig trots op dat wij u mochten kennen,
Zodat wij u nog een laatste maal mogen ontmoeten
En wellicht het “gewoon” blijven in ons zelf herkennen…
Griekenland vakantieland
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
543 We blijven van je houden,
van die oerblik van je mannen,
de wijze trekken van je oude beelden
herkennen we nog in hen.
En eerbiedigen we nog zeer
die enkele in zwart geklede vrouw,
immer in de rouw
vanwege die geweldig mooie mens.…
aarzelende dracht
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
715 De herkenning is als de blauwe zwaan,
geurloos drijft ze op de nostalgische onderstroom
en zuigt haar stuwend naar hogere vluchten.
Onze monden roeren traag en bedreven
de zuurstof doorheen de gesmolten lava,
om sterk en bindend ijzer te smeden.…