2623 resultaten.
just white
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
772 knisperloop door niemandsland
het uitgestrekte onbevlekte
ik schrijf mijzelf heel even
op een onbeschreven blad
strek mijn tong verlangend in de ruimte
waar vlokken brandend landend
tot versmelting komen
heerlijk onbeschrijfelijk lijf'lijk
ijs - ijs koud…
Niemand
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
504 Eens bloeide hun naam
met
de gloed van de periant
de kelk in smaragd
de bladen geweven goud
en het lied
dat zij zongen
boven de doornen
de rand
van de leegte
De duisternis boetseerde hen
In klei leefde de droom
Niemand herinnert zich nu
hun as
in de urnen van de tijd
Niemand…
reverso
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
464 er gaat een loutering door deze herfst
elke gedachte dwarrelt naar aardse sferen
eeuwen vergruizen in bos en laan
adem vult zich met zilveren stem
sprekend gelijkend met elk kleurig blad
en over water in lucht verscholen;
de plek in herinnering waar ik ben…
Het boek met de twee gouden sloten
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
515 och jij verdord blad
voortgestuwd door de storm
rollend over de straat
opgetild door de harde wind
je waait mijn brievenbus binnen
ik raap je op
je voelt hard en breekbaar aan
ik leg je in een boek
het boek met de twee gouden sloten
waar niemand wordt buitengesloten…
tabula rasa
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
514 echo's van schreeuwende
schorre stemmen
ijlen na in de straten
de fragiele vuist in
samengebalde angst weet
niet wat de andere doet
neem het onbeschreven
blad papier
open de vuisten
denk, fluister, schrijf,
schrijf op een schone lei
over jou en de anderen…
Zo fijn vertakt
netgedicht
3.3 met 10 stemmen
1.029 heb het blad
toch omgekeerd
las de nerven
in het sterven
van het groen
zo fijn vertakt
gaf jij voorjaar in
veelkleurig chlorofyl
groeide warm je ziel
in lange zomerdagen
nu wintert
slechts profiel
mag ik in het
lengen van de dagen
weer lente van je vragen…
Onvervreemdbaar
gedicht
4.7 met 7 stemmen
11.925 Dit wordt ons niet ontnomen: lezen
en ademloos het blad omslaan,
ver bij de dagelijksheid vandaan.
Die lezen mogen eenzaam wezen.
Zij waren het van jongs af aan.
Hen wenkt een wereld waar de groten,
de tijdelozen, voortbestaan.
Tot wie wij kleinen mogen gaan;
de enigen die ons nooit verstoten.…
SeiZoen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
622 een late rode klaproos
wiegt op de tonen van de wind
een paardenbloem wacht op
getuite lippen
buizerds kondigen zichzelf aan
cirkelend in de lucht
schreeuwen ze naar
hun prooi
een vlinder danst
samen met een blad dat
naar beneden dwarrelt
terwijl seizoenen elkaar kussen…
STILTE (3)
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
431 en het zal
weer stil zijn
geen blad zul
je horen vallen
geen regendruppel
uiteen horen knallen
geen eierschaal doorboord
horen worden door een kuiken
geen bloem zich horen ontluiken
het zal weer stil zijn
stiller nog dan het geluid
van groeiend gras
zoals het ooit eens was
voor je was
en alles kan
opnieuw beginnen…
Hymne aan de walnotenboom
gedicht
3.3 met 51 stemmen
16.167 Fladder weg, ruisende spoken.
Fladder weg, dertien plagen en pijnen.
Es Yggdrasil moet wel een walnotenboom zijn.
Helder zijn in voorjaar en zomer de bladeren.
Blijf met je licht.
-----------------------------------------------------
uit: In de Waterwingebieden (2000)…
stemming
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
640 vochtig warm web
er zullen kolkende luchten
met grijze wervelingen komen
bomen zullen buigen
onder het geweld
van de lentestorm
de kolkende luchten
worden straks doorkliefd
met helwitte bliksemaders
die blijven trillend
staan in de aarde
zwart en huiveringwekkend
rolt de donder dan rommelend
en knetterend door de grijze hemel
ruisende…
In the eye
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
694 dolgeslagen sloepje over
achter de dijk huilt gegroefde
huizenbaksteen bosjes nutteloos
witte mascara over het
bestofte bladerpad
de overschaduwde
jongen schept zijn pollen vol
houdt het omhoog ziet het licht
enkel in stukken vallen
noemt het water
toch bewoog niets
dan de zon en ’s nachts
roestte alles nog eens
vast
de metalig ruisende…
O klamme koude...
poëzie
2.8 met 9 stemmen
2.268 mijn gedachten,
als bloemen, dor voor ze in de zonne lachten,
doet nederbuigen onder 't lood der smerte,
- doet nederbuigen in wanhopig smachten,
zo droef, ach, o zo droef, tot haar verterte
de tred des wandlaars, onbewust hoe 't herte
toch pijnlijk krimpen kàn om al die klachten
verloren en niet eens dat lied gezongen,
vol liefde ruisend…
Fluisterend naar de zee
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
558 Wit besneeuwde bergen, waar hij zijn oorsprong vond,
klaterend, vol van zacht kristal de rotsen rond,
vol van levenslust ruisend, dromend,
tot een machtige rivier samenkomend.
Vredig tot rustige stroom verheven,
dan weer briesend door dooi omgeven,
vloeit hij langs de oevers van het dal,
rotsen omhelzend, polijstend na hun val.…
VISIOEN
poëzie
3.7 met 3 stemmen
2.234 Links het duin: er langs een rose rand
Rul doortrappeld, ondoorwaadbaar zand:
Rechts de zee: een altijd ruisend wonder.
En als eens Joannes, de verkonder
Jesu Christi, zie 'k een muur, een wand,
Opgebouwd door 's krijgsmans stalen hand,
Onder roff'len en kanongedonder.…
Depressie
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
706 Het leven is als een broeierige zomer, en de mo-
menten van koelte onder een ruisende boom zijn
zeldzaam geworden. Ik heb het weer te pakken,
dit bedrukte praten en denken, filosoferen terwijl
de wereld draait en het kan niet rond zijn maar
hoekig of op z'n minst als een zwarte kalebas.…
'Ik heb het Rood van ’t Joodse Bruidje lief’
gedicht
3.1 met 7 stemmen
5.805 …het broderietje kruip ik over, ‘t kuise
blozende vergood ik, schroomvol ruisende
de rode gewaden als bijna-dode wingerdbladen
om haar heen, een ruif is zij mijn haverkist,
mijn stoof van suikering, de kozende struise
een struikje broos, ik heb mijn hand op dit
broodje gelegd – de ruiker van haar konen
rozen, zij is het blote fruit aan mij geopend…
De overlevende
gedicht
2.3 met 39 stemmen
19.327 Bijna een bruid, boven de sponde waar
Sinds kort mijn moeder ook een toevlucht vond;
En ruisende hernieuw ik 't oud verbond
Met mijn diepst neergebogen treurgebaar.
Zo, treurend, zou ik willen sterven ook.
Maar hoe te sterven, zo ver boven hen?…
FRANSE BOERENDOCHTER
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
581 Ovenlucht en stemmen van dorpelingen
raken haar als geurige, vaag ruisende stoom.
Onder klokgelui knielt het meisje vroom
naast de schapen, geeft zich aan mijmeringen:
"Vet gras, goede kudden, hechte woningen:
meer dan ons toekomt, geeft Hij, die 'k minnend schroom."…
populieren
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
550 de populieren zenden
lange ruisende seinen
berichten over lijnen
die ik kan horen maar
de betekenis van de
ver geschreven muziek
moet me ontgaan
rijen hoge koren
over de hemelbaan
het zijn serene vissen
druipend groenwater klissen
zuchten spiralen naar houvast
dwalen opgeschoren hagen
tuinen van sierlijke pluimen
een bewegend…
O klamme koude
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.055 mijn gedachten,
als bloemen, dor voor ze in de zonne lachten,
doet nederbuigen onder 't lood der smerte,
- doet nederbuigen in wanhopig smachten,
zo droef, ach, o zo droef, tot haar verterte
de tred des wandlaars, onbewust hoe 't herte
toch pijnlijk krimpen kàn om al die klachten
verloren en niet eens dat lied gezongen,
vol liefde ruisend…
nachtzee
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
436 de zee kwam als een rimpelend vel
naar het strand toe glijden
mantels dekten momenten gedachten
sloegen over het talmen een lange golf
de zee vloeide uit de open ruimte van de hemel
zee veegde tijd aan
plooide die tot ruisende ogenblikken
geduldig uitlopend in dunne zomen
de zee kwam met diepe kalmte van overtolligheid
naar het strand toe…
Kustmarathon Zeeland
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
475 De eerste kilometers door het Schouwse bos
Hier loop je nog in colonne, kun je nog niet los
Eerst nog een beetje heiig, maar de zon breekt al snel door
Genieten van de ruisende zee, meeuwen schreeuwen in koor
Honden genieten van de zee op dierendag
Wat een voorrecht dat je hier wandelen mag
Het mulle zand is zwaar
Bordje 15 km, nog lang…
Gerard Reve
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
525 Dan keert hij schier het hoofd
naar ruisend drankgelag uit het dorpscafé,
sluipt voorbij
naar dodenakker
waar het graf van de jongen
al jaren terug is opgeruimd.
Deinend door zijn geschilderde woorden
rijst de zucht uit borst naar Hem en Zijn moeder.…
De overlevende
gedicht
3.0 met 1 stemmen
2.578 Bijna een bruid, boven de sponde waar
Sinds kort mijn moeder ook een toevlucht vond;
En ruisende hernieuw ik 't oud verbond
Met mijn diepst neergebogen treurgebaar.
Zo, treurend, zou ik willen sterven ook.
Maar hoe te sterven, zo ver boven hen?…
De overlevende
gedicht
3.6 met 7 stemmen
4.474 Bijna een bruid, boven de sponde waar
Sinds kort mijn moeder ook een toevlucht vond;
En ruisende hernieuw ik 't oud verbond
Met mijn diepst neergebogen treurgebaar.
Zo, treurend, zou ik willen sterven ook.
Maar hoe te sterven, zo ver boven hen?…
De twee gevangenen
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.087 Bij een schilderij van Willink
Sinds zij zich afsloot voor de roes van 't dansen
tart Stella Holland met versteende blik,
rechtop in 't strak fluweel, waaruit als kransen
de mouwen storten, ruisend snik op snik.
Het mausoleum wekt macabre trancen.
‘Juich niet voor muren, waar 'k mijn hart verstik!’…
ZANDWEG ADEMT
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
352 Hij schept een korte, wild spelende stond:
vaste stee en drang tot zwerven verbleken
tezamen op ruisende nevelgrond.…
De verganklijkheid
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.527 Dat doet verhevene gedachten,
(Terwijl haar naaste daalt in 't graf)
Ook deze zelve gang verwachten,
Want Adams blaad'ren vallen af.
De Wereld kan haar lievelingen,
Die met haar herts genegenheid,
Wel gaarn altijd aan haar hingen,
Niet langer houden als haar tijd.…
Portret
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
558 een mooie belijning
een ritme op een doek
je ogen meegaand
in elke beweging
je helemaal geven
bijna oogverblindend
een schittering zo mooi
vermengde kleuren samengesmolten
voor altijd vereeuwigd
portret van de liefde…