Alle inzendingen over ruisend blad

2623 resultaten.

Sorteren op:

just white

netgedicht
4.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 772
knisperloop door niemandsland het uitgestrekte onbevlekte ik schrijf mijzelf heel even op een onbeschreven blad strek mijn tong verlangend in de ruimte waar vlokken brandend landend tot versmelting komen heerlijk onbeschrijfelijk lijf'lijk ijs - ijs koud…

Niemand

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 504
Eens bloeide hun naam met de gloed van de periant de kelk in smaragd de bladen geweven goud en het lied dat zij zongen boven de doornen de rand van de leegte De duisternis boetseerde hen In klei leefde de droom Niemand herinnert zich nu hun as in de urnen van de tijd Niemand…

reverso

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 464
er gaat een loutering door deze herfst elke gedachte dwarrelt naar aardse sferen eeuwen vergruizen in bos en laan adem vult zich met zilveren stem sprekend gelijkend met elk kleurig blad en over water in lucht verscholen; de plek in herinnering waar ik ben…
Iniduo1 november 2020Lees meer >

Het boek met de twee gouden sloten

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 515
och jij verdord blad voortgestuwd door de storm rollend over de straat opgetild door de harde wind je waait mijn brievenbus binnen ik raap je op je voelt hard en breekbaar aan ik leg je in een boek het boek met de twee gouden sloten waar niemand wordt buitengesloten…

tabula rasa

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 514
echo's van schreeuwende schorre stemmen ijlen na in de straten de fragiele vuist in samengebalde angst weet niet wat de andere doet neem het onbeschreven blad papier open de vuisten denk, fluister, schrijf, schrijf op een schone lei over jou en de anderen…
J.Bakx28 oktober 2015Lees meer >

Zo fijn vertakt

netgedicht
3.3 met 10 stemmen aantal keer bekeken 1.029
heb het blad toch omgekeerd las de nerven in het sterven van het groen zo fijn vertakt gaf jij voorjaar in veelkleurig chlorofyl groeide warm je ziel in lange zomerdagen nu wintert slechts profiel mag ik in het lengen van de dagen weer lente van je vragen…
wil melker3 februari 2008Lees meer >

Onvervreemdbaar

gedicht
4.7 met 7 stemmen aantal keer bekeken 11.925
Dit wordt ons niet ontnomen: lezen en ademloos het blad omslaan, ver bij de dagelijksheid vandaan. Die lezen mogen eenzaam wezen. Zij waren het van jongs af aan. Hen wenkt een wereld waar de groten, de tijdelozen, voortbestaan. Tot wie wij kleinen mogen gaan; de enigen die ons nooit verstoten.…

SeiZoen

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 622
een late rode klaproos wiegt op de tonen van de wind een paardenbloem wacht op getuite lippen buizerds kondigen zichzelf aan cirkelend in de lucht schreeuwen ze naar hun prooi een vlinder danst samen met een blad dat naar beneden dwarrelt terwijl seizoenen elkaar kussen…
LadyLove19 augustus 2017Lees meer >

STILTE (3)

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 431
en het zal weer stil zijn geen blad zul je horen vallen geen regendruppel uiteen horen knallen geen eierschaal doorboord horen worden door een kuiken geen bloem zich horen ontluiken het zal weer stil zijn stiller nog dan het geluid van groeiend gras zoals het ooit eens was voor je was en alles kan opnieuw beginnen…
catrinus10 april 2019Lees meer >

Hymne aan de walnotenboom

gedicht
3.3 met 51 stemmen aantal keer bekeken 16.167
Fladder weg, ruisende spoken. Fladder weg, dertien plagen en pijnen. Es Yggdrasil moet wel een walnotenboom zijn. Helder zijn in voorjaar en zomer de bladeren. Blijf met je licht. ----------------------------------------------------- uit: In de Waterwingebieden (2000)…

stemming

netgedicht
4.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 640
vochtig warm web er zullen kolkende luchten met grijze wervelingen komen bomen zullen buigen onder het geweld van de lentestorm de kolkende luchten worden straks doorkliefd met helwitte bliksemaders die blijven trillend staan in de aarde zwart en huiveringwekkend rolt de donder dan rommelend en knetterend door de grijze hemel ruisende…

In the eye

netgedicht
1.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 694
dolgeslagen sloepje over achter de dijk huilt gegroefde huizenbaksteen bosjes nutteloos witte mascara over het bestofte bladerpad de overschaduwde jongen schept zijn pollen vol houdt het omhoog ziet het licht enkel in stukken vallen noemt het water toch bewoog niets dan de zon en ’s nachts roestte alles nog eens vast de metalig ruisende…

O klamme koude...

poëzie
2.8 met 9 stemmen aantal keer bekeken 2.268
mijn gedachten, als bloemen, dor voor ze in de zonne lachten, doet nederbuigen onder 't lood der smerte, - doet nederbuigen in wanhopig smachten, zo droef, ach, o zo droef, tot haar verterte de tred des wandlaars, onbewust hoe 't herte toch pijnlijk krimpen kàn om al die klachten verloren en niet eens dat lied gezongen, vol liefde ruisend…

Fluisterend naar de zee

netgedicht
3.1 met 8 stemmen aantal keer bekeken 558
Wit besneeuwde bergen, waar hij zijn oorsprong vond, klaterend, vol van zacht kristal de rotsen rond, vol van levenslust ruisend, dromend, tot een machtige rivier samenkomend. Vredig tot rustige stroom verheven, dan weer briesend door dooi omgeven, vloeit hij langs de oevers van het dal, rotsen omhelzend, polijstend na hun val.…
Jan A. Jansen21 februari 2009Lees meer >

VISIOEN

poëzie
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 2.234
Links het duin: er langs een rose rand Rul doortrappeld, ondoorwaadbaar zand: Rechts de zee: een altijd ruisend wonder. En als eens Joannes, de verkonder Jesu Christi, zie 'k een muur, een wand, Opgebouwd door 's krijgsmans stalen hand, Onder roff'len en kanongedonder.…

Depressie

netgedicht
3.7 met 9 stemmen aantal keer bekeken 706
Het leven is als een broeierige zomer, en de mo- menten van koelte onder een ruisende boom zijn zeldzaam geworden. Ik heb het weer te pakken, dit bedrukte praten en denken, filosoferen terwijl de wereld draait en het kan niet rond zijn maar hoekig of op z'n minst als een zwarte kalebas.…
c. paris1 augustus 2010Lees meer >

'Ik heb het Rood van ’t Joodse Bruidje lief’

gedicht
3.1 met 7 stemmen aantal keer bekeken 5.805
…het broderietje kruip ik over, ‘t kuise blozende vergood ik, schroomvol ruisende de rode gewaden als bijna-dode wingerdbladen om haar heen, een ruif is zij mijn haverkist, mijn stoof van suikering, de kozende struise een struikje broos, ik heb mijn hand op dit broodje gelegd – de ruiker van haar konen rozen, zij is het blote fruit aan mij geopend…

De overlevende

gedicht
2.3 met 39 stemmen aantal keer bekeken 19.327
Bijna een bruid, boven de sponde waar Sinds kort mijn moeder ook een toevlucht vond; En ruisende hernieuw ik 't oud verbond Met mijn diepst neergebogen treurgebaar. Zo, treurend, zou ik willen sterven ook. Maar hoe te sterven, zo ver boven hen?…

FRANSE BOERENDOCHTER

netgedicht
1.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 581
Ovenlucht en stemmen van dorpelingen raken haar als geurige, vaag ruisende stoom. Onder klokgelui knielt het meisje vroom naast de schapen, geeft zich aan mijmeringen: "Vet gras, goede kudden, hechte woningen: meer dan ons toekomt, geeft Hij, die 'k minnend schroom."…
Han Messie7 oktober 2011Lees meer >

populieren

hartenkreet
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 550
de populieren zenden lange ruisende seinen berichten over lijnen die ik kan horen maar de betekenis van de ver geschreven muziek moet me ontgaan rijen hoge koren over de hemelbaan het zijn serene vissen druipend groenwater klissen zuchten spiralen naar houvast dwalen opgeschoren hagen tuinen van sierlijke pluimen een bewegend…

O klamme koude

poëzie
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 1.055
mijn gedachten, als bloemen, dor voor ze in de zonne lachten, doet nederbuigen onder 't lood der smerte, - doet nederbuigen in wanhopig smachten, zo droef, ach, o zo droef, tot haar verterte de tred des wandlaars, onbewust hoe 't herte toch pijnlijk krimpen kàn om al die klachten verloren en niet eens dat lied gezongen, vol liefde ruisend…

nachtzee

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 436
de zee kwam als een rimpelend vel naar het strand toe glijden mantels dekten momenten gedachten sloegen over het talmen een lange golf de zee vloeide uit de open ruimte van de hemel zee veegde tijd aan plooide die tot ruisende ogenblikken geduldig uitlopend in dunne zomen de zee kwam met diepe kalmte van overtolligheid naar het strand toe…

Kustmarathon Zeeland

hartenkreet
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 475
De eerste kilometers door het Schouwse bos Hier loop je nog in colonne, kun je nog niet los Eerst nog een beetje heiig, maar de zon breekt al snel door Genieten van de ruisende zee, meeuwen schreeuwen in koor Honden genieten van de zee op dierendag Wat een voorrecht dat je hier wandelen mag Het mulle zand is zwaar Bordje 15 km, nog lang…

Gerard Reve

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 525
Dan keert hij schier het hoofd naar ruisend drankgelag uit het dorpscafé, sluipt voorbij naar dodenakker waar het graf van de jongen al jaren terug is opgeruimd. Deinend door zijn geschilderde woorden rijst de zucht uit borst naar Hem en Zijn moeder.…

De overlevende

gedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 2.578
Bijna een bruid, boven de sponde waar Sinds kort mijn moeder ook een toevlucht vond; En ruisende hernieuw ik 't oud verbond Met mijn diepst neergebogen treurgebaar. Zo, treurend, zou ik willen sterven ook. Maar hoe te sterven, zo ver boven hen?…
L.G.22 oktober 2017Lees meer >

De overlevende

gedicht
3.6 met 7 stemmen aantal keer bekeken 4.474
Bijna een bruid, boven de sponde waar Sinds kort mijn moeder ook een toevlucht vond; En ruisende hernieuw ik 't oud verbond Met mijn diepst neergebogen treurgebaar. Zo, treurend, zou ik willen sterven ook. Maar hoe te sterven, zo ver boven hen?…

De twee gevangenen

poëzie
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 1.087
Bij een schilderij van Willink Sinds zij zich afsloot voor de roes van 't dansen tart Stella Holland met versteende blik, rechtop in 't strak fluweel, waaruit als kransen de mouwen storten, ruisend snik op snik. Het mausoleum wekt macabre trancen. ‘Juich niet voor muren, waar 'k mijn hart verstik!’…

ZANDWEG ADEMT

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 352
Hij schept een korte, wild spelende stond: vaste stee en drang tot zwerven verbleken tezamen op ruisende nevelgrond.…
Han Messie6 augustus 2021Lees meer >

De verganklijkheid

poëzie
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.527
Dat doet verhevene gedachten, (Terwijl haar naaste daalt in 't graf) Ook deze zelve gang verwachten, Want Adams blaad'ren vallen af. De Wereld kan haar lievelingen, Die met haar herts genegenheid, Wel gaarn altijd aan haar hingen, Niet langer houden als haar tijd.…
Jan Luyken12 januari 2017Lees meer >

Portret

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 558
een mooie belijning een ritme op een doek je ogen meegaand in elke beweging je helemaal geven bijna oogverblindend een schittering zo mooi vermengde kleuren samengesmolten voor altijd vereeuwigd portret van de liefde…
Els Huurman20 februari 2013Lees meer >