1035 resultaten.
Parabel
gedicht
2.9 met 21 stemmen
10.355 De huiswei bood nog apppels aan
de ochtend van vertrek.
Ik raapte ze voor thuis en dacht:
Kijk, Mam, ik heb iets meegebracht.
Mijn koffertje was bijna leeg,
want tante hield de vuile was.
De appels rolden bonkend rond.
In de bus was ik beschaamd:
te vroeg ging ik naar huis.
Mijn koffertje lag in het rek.…
schepen van hout
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
483 zeilen rennen vol langs touwen
gehesen ontluikend op de wind
vleugels van ganzen die opstijgen
eenmaal de haven verlaten verdwijnt
het land met klaagzang van meeuwen
die boven het wijde zog zweven
na het vertrek niet rijker noch wijzer
de harten gebonden in de lijven van
schepen van hout en mannen van ijzer
het dek rijst op een golf de houten…
Hunebed Highway
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
565 Thans verlaten wij het warme bed
De luie stoel, de koffie klaargezet
Want aanstonds wacht een lange saaie rit
Door lage luchten waar veel vocht in zit
Vertrekkend uit de stad waar Hollands glorie
Destijds begon, in Alkmaar,
de victorie
Naar 't Light Verse festival van Nederland
Wogmeer, Verlaatsweg, Bobeldijkerweg
Linksaf naar Gors,…
tussen dozen en dromen
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
1.290 of boven bos
stemmen die nog onbekend
maar straks welkom zullen zijn
een emotionele achtbaan
langs verlangen en weemoed
van tranen en glimlachen
om alles dat was en alles dat komt
elke doos die wordt geopend straks
fluistert verhalen van gisteren
maar ook die van morgen
waarin nieuwe avonturen wachten
verhuizen is niet alleen vertrekken…
Toen wij daar zaten
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
311 Ik stelde me voor dat iemand je hand vasthield,
niet om te oordelen,
maar omdat niemand alleen zou moeten vertrekken.
En ik dacht aan al die fouten,
de lijst die steeds langer wordt,
hoe jij een spiegel werd
voor alles wat ik niet wilde zien.…
Schemer
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
321 Kraakt het ijs de verwachting zo al zacht
De Rivieren ver trekken op, overvloed als een vloek
overvloed als een zegen, te weinig of te veel regen
Waakt u, ontwaakt u, ontwaakt nu
voor de droogte.. voor een nat vertrek
vertrokken heen gegaan..…
Aandacht
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
319 We hebben het over vertrekken.
Een huurauto.
Noorden.
Rijden tot de tank leeg is.
Ik kijk naar je handen
wanneer je denkt dat ik niet kijk.
Ik denk aan je.
Ik wil je ook.
Ik zou voor jou vallen.
Ik zeg het niet altijd hardop.
Soms herhaal ik het
tegen het plafond.
Zestig keer schreef ik mijn naam
onder iets wat pijn deed.…
Niewe richting der blijheid
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
295 De stoel stond op
maar bleef dit keer staan
alsof vertrekken
zijn richting verloor
de theepot kookte zacht
twee kopjes zonder vraag
de damp bleef hangen
alsof iemand al wist
dat er gedeeld zou worden
een muur leunde terug
en gaf ruimte
niet leeg
maar wachtend
mijn schoenen vergaten
de deur
ze draaiden zich om
alsof blijven…
BLAUWE PERIODE
netgedicht
4.6 met 21 stemmen
584 ----------------------
------------------------------------
men moet opnieuw en steeds opnieuw
zich uitvinden, zich uiteindelijk vinden
als op de oude route
de wegen lichtelijk vastgelopen zijn
dus, vandaag sluit ik mijn blauwe
periode af en begin de gele
zet het grof vuil aan de straat
zeg eindelijk waar het op staat
schrijf een brief…
De trein naar nergens
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
905 De nevel zal hier nooit meer optrekken,
dus wordt het tijd voor mij om te gaan,
om koffers te pakken en om te vertrekken.
Ik zie de trein naar nergens al klaar staan ...…
jordaan bij de mussen af
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
719 als de laatste mus
is heen gegaan
uit de jordaan
zullen sperwers
weer vertrekken
sterven misschien
omdat horen en zien
van tsjilpers zal zijn vergaan
in die goeie ouwe
die goeie ouwe jordaan
waar gedanst werd
met de mussen
hippend pikkend
wie zal nog weten
van jordaners
innemend snikkend
honkvast als hun mussen
van samen delen
in…
Kramp
netgedicht
3.3 met 10 stemmen
1.701 word ik gif en verraad, een schorpioen
Kruipend, kwaad, verweven
Met het kluwen van jouw judaszoen
Mijn vingers tasten
Naar mos en mieren in de voegen
Het deurgat jankt om ongenode gasten
Ik speur naar een kier, ik moet zwoegen
In de klamme grot van lasten
Tussen wieg en graf lieg ik
En vingers strelen de deurlijst
Na het aarzelend vertrek…
Feest.
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
660 Ze kon haast niet wachten tot 't vertrek.
Ook was er 's ochtends een meneer gekomen,
dokter of zoiets, een vreemde naam.
Die had haar bij haar arm genomen,
haar pols gevoeld, dat vond ze raar.
En toen was daar die witte auto,
met mooie feestverlichting, wat een show.…
Het vaarwel.
poëzie
4.0 met 5 stemmen
1.397 De hope des weerziens, zij strekt op den plas
De zeeman tot poolster, tot roer en kompas:
Zij leeft in zijn ziel, sinds het uur van 't vertrek:
Zij kort hem de wachten op 't eenzame dek:
Zij straalt hem uit zee met den dageraad aan:
Zij doet hem haar stem in het windje verstaan:
Zij klingelt hem tegen bij 't kleppen der bel:
Het welkom…
Wanneer lijden teveel is.
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
530 Wanneer mijn hart garant staat
voor mijn gezondheid,
ben ik nog wel een poos op aarde,
zinloze tijd,
want de woeste strijd
die zich voltrekt in mijn lijf,
zou U moeten voelen dokter,
dus geef me mijn dosis
en doe het snel,
laat mij vertrekken
uit deze pijn-hel!…
Kleuren van het wilgeneiland
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
480 Daar achter die blauwe wolk
slaapt de hemelse zon,
Ik wil uit jou vertrekken
uit jouw ogen en uit jouw hart
en uit jouw zieke ziel.
Maar je vraagt me om een kwartje
het is 1981 in mijn kleine land
een kwartier later naast mijn grote hand.…
Voorbij de woorden
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
140 niet kunnen
bereiken
een brug van klanken,
zorgvuldig gelegd
tussen twee oevers
die zich nooit verplaatsen
wij noemen het verstaan
wanneer woorden
de overkant bereiken
maar soms komen zij aan
als iets anders,
een vogel wordt een schaduw
een hand wordt een gebaar
de stilte die bedoeld was als
nabijheid
wordt gelezen als vertrek…
Rembrandt cyclus 2: anno 1632 mijn vertrek uit mijn geboorteplaats Leiden
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
494 het is niet dat ik je veracht mijn stad
waar ik toch ook het daglicht zag
de stegen, molens, hogeschool
die mij lijdend, schetsen zag
ik wil verder, veel verder dan mijn ronde
neus kan zien, veel verder dan het licht
en heel misschien kan ik er ook mee spelen
in duisternis en schaduw van de grote stad
Leiden gegroet, laat mij niet lijden…
betrapt en wanhopig
hartenkreet
3.6 met 28 stemmen
2.788 het gewoon niet door
dat merkte ik later pas
het voelde gewoon goed
wacht, zo bedoel ik het niet
ik miste jou gewoon heel erg
ik snap niet dat je dat niet ziet
jij wilt toch dat ik mijn gevoelens niet verberg
oke, ik kan met haar sex hebben gehad
maar ik weet niks van die vlekken
achteraf had ik heel veel spijt
waarom moet ik dan nog vertrekken…
Bericht aan de reizigers
poëzie
3.7 met 162 stemmen
36.106 Groet minzaam de stationschefs achter hun groen hekken,
want zonder hun signaal zou nooit één trein vertrekken.
En als de trein niet voort wil, zeer ten detrimente
van uwe lust en hoop en zuurbetaalde centen,
Blijf kalm en open uw valies; put uit zijn voorraad
en ge ondervindt dat nooit een enkel uur te loor gaat.…
Het "Kabinet-Balkenende 1" ten val
hartenkreet
4.4 met 28 stemmen
1.317 het roer had dit zich niet voorgedaan
LPF, zou de oude politiek wel even opfrissen
Ze hadden zich niet meer in hun eigen capaciteiten kunnen vergissen
Met Pim aan het roer zou nu kabinet Fortuyn nog hebben gestaan
Ook Balkenende is niet zonder blaam
Hij had zijn kabinet eerder aan de rem moeten trekken
Misschien ook wel eerder LPF laten vertrekken…
Mijn Vriendin...
hartenkreet
4.1 met 32 stemmen
3.101 In het licht van de reizende zon
vertrek ik met mijn nieuwe vriendin.…
Markies Rutgers
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
713 Het lijkt wel eeuwen geleden,
maar wat had ik een schik en wat beminde
ik de jonge vrouwen, die zich in mijn
bijzijn omkleedden, terwijl ik een douche
nam in hetzelfde vertrek. Ik voelde hun
geesten om de hoek kijken, maar hun
lichamen bleven helaas achterwege.…
de laatste van het eiland
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
524 Beter is het om ook te vertrekken
maar beslissen is zo moeilijk
het groen houdt hem hier
de bomen, zijn moestuintje
en uiteraard het water
dat levende, oneindige
altijd bewegende water.
Iedere avond zit hij op zijn bankje
te wachten, waarop,
de slaap, de eeuwige slaap?
Het lijkt erop
of ook die is vertrokken
met de anderen mee.…
Vallen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
646 levenrijk
Nu even niet
Over je paniek spreken
Die vlamde harder
En zachter soms in je op
Dat weten we nu allemaal
Allemaal weten we dat nu
Eigenlijk blijft er dan nog
Eén ding over en dat is
Die Godverdomde liefde
Die als een lichtflits
In ons leven stond en staat
Vanaf nu vijfendertig jaar geleden
En die we ’s avonds laat
Voor je vertrek…
Antipode
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
763 "Hallo Beo" wauwelt Theo gedistingeerd
Doorheen het holklinkende vertrek
Repeterend in zijn ouderrol
"Hallo Beo...Hallo Beo"
Maar Gracula Religiosa
Wacht zich voor elke directe rede
Met dolkstootgrote bek
En een fanfaron van een vent
Lokt een bokkige olifant uit zijn tent
Die zijn slurf nogal laat roeren
En ragt diens wangvel nukkig…
voorbij sara
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
625 jaartje meer
tel jij voorbij sara
jouw knopen en rimpels
die altijd en steeds nog
in niets vermoeden doen
van de jaren die verstreken
al was het voorbij jaar
als het leven zelf
vol dagen en momenten
met prettige vrolijkheid
naast tijden van gemis
van afscheid ook en schrik
eerder en te vroeg
dan gedacht en verwacht
zag jij hem vertrekken…
La Vie en Rose
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
647 Ik zat op een studentenkamer
Verslond de filosoof met de hamer
Maar spannender vond ik films van Brando
En de duivelskunstenaar Armando
Ik woonde daar met een gek
En zoals in "On the Road" van Kerouac
Stelde hij voor dat we met ons beiden
Naar Turkije gingen rijden
Liftend zouden we vertrekken
Want we moesten op de kleintjes letten
Met…
aantekeningen bij de brief aan Omar K.
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
458 ‘We worden vóór ons komen niet gemist,
na ons vertrek zal het beslist niet anders zijn.’…
De vluchteling
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
320 En toen hij wegging zei hij, als om het moment nog wat te rekken,
dat hij nu binnenkort wel naar Damascus
zou vertrekken.
En toen was hij verdwenen met een korte groet.
Maar ook dat hield hij voor zich
En hij zocht nog steeds
naar warmte
ogen die hem zagen
zoals hij was.…