7678 resultaten.
Zo nu en dan komt er een lichtstraal boren
poëzie
4.2 met 16 stemmen
6.175 Zo nu en dan komt er een lichtstraal boren
tot waar ik mijmer, in mijn droef gevang
dan kan ik eventjes de fijne zang
van een verdwaalde Vogel horen,
zo nu en dan…
Het venster is te hoog voor mijn bereiken,
zwak is de schemer, die er binnen dringt,
maar ‘t is somtijds of buiten iemand zingt
dat straks de wrede muren zullen wijken, -
zo nu…
Riène, zo was jij
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
1.432 Je grote broer
en misschien een verdwaalde zus,
maar zeker weten doe ik dat niet.
Nu heb je al je geliefden om je heen
en dit alles zonder pijn.
Houd ook voor mij een plaatsje vrij,
want als de tijd daar is
kom ik erbij.
Voor de liefdevolle vader van mijn zoons
en mijn moedige maar moe gestreden man.…
Afscheid van een Koningin
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
687 Woorden verwaaien, verdwaalde verhalen
slingeren in de wind, dansend over regenbogen
die vertellen over een heel bijzonder kind
die in de nacht verdween
zilvergrijze lokken, grote bruine kijkers
een ontwapende lach
zomaar is ze vertrokken, niemand weet waarheen
van jongs af aan tekende zij haar eigen pad
door een land vol fantasieën, nam daarin…
1 (2 of 3)
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
524 Duitsland
in de vroege avond de Rooms-katholieke Kerk
van het plaatsje Winterberg in Sauerland
Ik schreed met gevouwen handen,
het wijnwater ongeroerd latend,
naar het hoofdaltaar met links
manifest gesitueerd: 'Maria met haar kind'
Ik dacht voor zovele dierbaren,
levenden en doden,
een kaarsje te mogen ontsteken
maar slechts die ene verdwaalde…
Ambivalent?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
475 Uit het oerwoud van twijfel rijgt zich
aaneen in het collectieve zwijgen,
maskerade die meer leert over
de gedreven kwantitatieve
vervlakking van de werkelijkheid
waarin de wereld zich herkent,
die synthese als levende bewijs
dat de hersenen slechts een weefsel
is met uiteen lopende gedachten
waarin de consumptie is verdwaald,…
Tranen van wanen
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
724 vuur
wees zuinig
op de natuur
Opstand tegenstand
geen spoor geen woord
geen klinker gehoord
landschap op een oor
Mensen met macht
liegen als dieven
volg geen leiders
kies je eigen pad
Stille wateren
diepe wonden
wijde hemel
vol gedonder
Bomen vertakken
dijken verzakken
geesten verwaaien
dikke tranen
Geknakte bloemen
verdwaalde…
Het lichtje.
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
604 Ik zag een lichtje in de verte en dacht daar moet ik heen
Alsof dat ene lichtje alleen voor mij maar volop scheen
Ik was verdwaald, verloren de weg was eindeloos
Ik was alleen met mezelf, alleen en zo vreselijk hopeloos
Maar was ik wel alleen?…
Elementen van het weer
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
422 hoop
Schijnen op ons neer, de zon straalt, daardoor stralen wij
Een helderde lucht geen wolken aan de horizon, geen zorgen, verdriet of problemen: totale rust is waar je van geniet
Soms hebben we bewolking, donkere wolken verduisteren de zon er zijn problemen er is verdriet er is onrust die niemand ziet
Soms hebben we hebben mist, we zijn verdwaald…
de brug
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
641 van oer oud hout
draagt over ‘t vol gegroeide doornen dal
de gebroken brug, op palen ooit gebouwd,
al jaargetijden lang gestut van wal tot wal
verweerde bielzen vormden ooit een beukenboom
staande balken steunden de stalen reeks op stoom
door strakke samenwerking van natuur en mens
werd afstand overbruggen een te vervullen wens
‘k verdwaalde…
Dwaaltocht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
253 Oordeel nadert, sirene gilt,
Vluchtend op de fiets,
Verdwaald in plattegronden,
Zoek ik schuil in de stadse nacht.
Mijn ouders sluiten het slot,
Maria en Jozef in hun betekenissen,
Het dakterras vangt mijn roep om hulp,
Politie aan de poort van mijn verhaal.…
Binnen-in
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
264 Toen keerde ik om, niet naar de stad, niet naar de velden,
maar naar een deur die niemand ziet,
waarachter geen gerucht, geen oordeel en geen helden
het zwijgen breken — of misschien
slechts één verdwaalde vogel, die van verre kusten
zijn oude linde wedervindt,
en in mijn borst, waar stormen zonder einde rusten,
heel zacht zijn voorjaarslied…
Stenen vingers
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
553 Verdwaald, tastend in het donker,
vergeet ik dat steriele,
stomme beeld in te ruilen
voor de direkte zachtheid van jou,
huilend na m’n wazige staar
van onbegrip.
Triest kijk ik om
en zie je weer staan:
je gaat lopen door het hoge
vergeelde gras.
Jij, een silhouet naar de einder,
schemerend in de heilige mist.…
Wormen 5 fin
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
615 Hij fluisterde iets over ‘t bos en los,
toen in de dierentuin verdwaald
en zij iets over ingedaald
Hij kwam plots op een idee:
kom, ga je vannacht mee
naar ‘t bos van de Grebbenberg,
't is wel ver voor ons, maar niet zo erg.…
Wie We Werkelijk Zijn
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
298 Alle negatieve emotie is lijden; onmogelijk onszelf te bevrijden,
verdwaald als een acteur op het podium van zijn,
onderhevig aan status, hebzucht, jaloezie en pijn.
Van alles bevrijd, tot alles bereid, treed ik toe tot deze eeuwigheid.…
Hey Cow!
hartenkreet
4.0 met 9 stemmen
1.157 Geen weg uit te zien
Wijs mij dan naar het nergens
Beter dan terug.…
ORIENTATIE
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
1.141 bewust ontweek ik de gebaande wegen
het spoor van hen die me zijn voorgegaan
en toen kwam ik bij deze afgrond aan
ik deinsde terug en trok verschrikt mijn degen
over het dal had ooit een brug gelegen
ik wachtte tot de sterren en de maan
me richting gaven, maar ik moest voortaan
langs zelfgeknoopte touwen voortbewegen
ik hakte takken af,…
DE TERUGWEG
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
669 1
Waar wij de weg terug ook zochten,
overal stonden grijze brokken rots
op het pad.
Ander pogen liep dood aan de rand
van zwart water, een stap nog en
wij zouden daar voor altijd blijven.
Omtrekkend kwamen wij uiteindelijk
bij puinhellingen, woest en ledig;
afdalen had ons de benen gebroken.
Uren versleten in dwalen,
regen…
Doolhof
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
784 Het duurt al lang voor je gevoel;
je lijkt de weg kwijt maar je weet
nog wie je bent en hoe je heet…
Leegte, onbestemd zijn; dat is wat ik bedoel.
Je innerlijk is net een doolhof van emoties
die zorgen dat je automatisch
dat onbestemde gevoel ervaart
zoals een schip dat niet weet welke koers het vaart.
Hoewel je de koers in je hoofd al…
De zee van jouw woorden
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
632 heb in muren
je naam gekerfd
mijn mes geslepen
op bomen
het hart gesneden
met pijlen doorboord
godvergeten veel
van je gehouden
jij hebt me niet gehoord
mijn liefde werd stil
verdronk in de zee
van jouw woorden
mijn golven
sloegen stuk in de
drukte op strand
als los zand
liet jij mij
door de vingers glijden
naamloos op…
van de weg geraakt
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
697 ze weten zich ontheemd
iemand vergat de weg
terug te markeren...
regen maakt het bos grijs
en achter elke boom
een andere boom
vanwaar ze kwamen
dat willen ze niet weten
en het doel doet er niet toe
want wat is toekomst nog
wanneer je geen hand
voor ogen meer kunt zien…
Het tegenlicht
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
649 lig op veren
wolkjes
op een hoge wind
hoor toch
het huilen
van een eenzaam kind
zie het lopen
op vaal strand
verloren in veel zand
schreeuw over golven
voorbij het tij
verbaasd kijken zij allebei
het tegenlicht
ontdekt de zoon
de moeder vindt haar droom…
tsjernobyl
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
536 ze kwam van tussen berken
die beven gelopen met niet meer
dan het relaas van haar overleven
en ze doorstond het verhoor
dat ik aanbond kranig
voorwaar danig ontdaan
zei ik “wees blij dat je ademt”
er was een wolk
in haar lichaam
gekropen een tijd uit haar leven
gegrepen als koper
ik zag haar op de achttiende
etage staan ze gooide
klokken…
Dwaallicht
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
567 Zij dwaalde op onbetreden paden
en hoopte op betere tijden
Tijden die ooit waren
een tijd die nog moest komen
een tijd die is
Iets in haar ogen
zegt me
dat ze niet meer gelooft
dat er noch een begin is
noch een einde
Wat het precies is
durf ik niet te zeggen
Het is zoiets als: wanhoop…
XLIV - sint nicolaasga - 1931
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
709 verlaten zielen
dwalen door het rietland -
woorden ontregeld
de wandelende
tijd gemeten in jaren
drank en geschriften
ook bredero dood
voorbij voorbij voorgoed voorbij
een spook in zijn hemd
het hof van fado
een sluier over verdriet
portugese wijn
dennen in het bos
ongemerkt gaat de herfst
in winter over…
Het spoor bijster
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
449 hij doolt maar wat rond
het torretje tussen het riet
van de tuinstoel…
Esoterie vleugde vaag
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
425 esoterie vleugde vaag
ik had
de letters
opgeschreven
maar ik kon
woorden in
de zinnen niet
meer lezen
zij waren voor
mij wereldvreemd
keek om
mij heen maar
kon niets benoemen
met de ervaring
die wij deelden
iets dat tijd en
ook volume had er
was niets menselijks in
alles wat ik rondom zag
ik was mijn
entiteiten kwijt…
Een bankje
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
555 je stapte
onzekere passen
liep een vage
weg onder een
onbekende hemel
het voelde als
gewoon aan de
wandel alleen mensen
waren er niet geen
lachende gezichten
je miste de
zwaai en het
vriendelijk groeten
ook huizen hadden
een andere kleur
een bankje zou
fijn zijn om even
te rusten en dan
beleefd te vragen
waar we nu zijn…
Hallucinerende wereld
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
426 we dwaalden
gleden langzaam
van de wereld af
verloren stukjes
bewustzijn
er vielen gaten
in de trap die
we omhoog gingen
waar de stappen
zich vertilden
aan ons gewicht
het niet helderder
werd in de toch
steeds ijlere lucht
een vochtige kou
begon ons parten
te spelen want
zonder richting
verdwalen in een
niet aardse omgeving…
stadse dame
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
1.117 Het rumoer wil niet sterven, bomen worden gekaald
en het ongedierte krioelt verdwaald in de goten.
Het laat haar leden lachen met de kop van een naald,
maar zij, zij steekt de hand op naar nieuwe loten.
Het bange land hoedt zich voor de overname
beraamd in het hart van de levenslieve dame.…
herfstsprookje...
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
729 hij niet geweldig plezant
hield niet zo van dit overgangsklimaat
maar dan gebeurde er iets die avond
een storm brak los en was niet min
er was donder, de bliksem sloeg in
het bos vatte vuur, voor bomen niet gezond
alle dieren renden voor hun leven
paniek alom een ware marathon
maar Khee, de eekhoorn loste van het peloton
en verdwaalde…