1296 resultaten.
DIE MISKYKMENSE ( Taal: AFRIKAANS )
gedicht
3.3 met 3 stemmen
3.908 Soos meerkatte hul mae
warm staan na die son
teen ’n rots in die woestyn,
so staan of lê hul op hoeke,
so staan of lê hul op kroegstoepe,
so bedel hul op straat. Langs die spoorlyn.
Geen land ter wêreld spring hul vry,
van gelykes tot die ongelykes.
Wanneer julle deur jul spogbuurte ry
dink tog ook aan hulle, julle, stink- rykes.…
Gelukkig gedicht
gedicht
3.6 met 20 stemmen
14.327 En nu met de zwaluwen, die ze
sinds ze terug zijn nazwemt tot achter de zon
is ze wanneer ze haar klittenvacht buiten hangt en
denkt dat ik niet kijk een vrouw uit dat dorp,
glad als een rots in zee, ze worden niet ouder,
verbazend dunne benen, zware enkels.
-----------------------------------
uit: Tirade nr. 420, 2007.…
Wijkplaatsen voor de ziel
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
904 We drammen en dreunen maar, rennen ons rot
tot we plots moeten stilvallen, door ziekte of
ongeluk, door alles wat we menen dat zonder
ons niet kan, of zeker niet zo goed.
Onze ziel heeft dorst, ons verlangen
altijd veel groter dan welke invulling
ook maar kan proberen die dorst te lessen.
Hoe moet dat dan?…
zand straalt de eonen terug
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
869 je proeft de hete lucht
gespreid aard je de rots
je geest verlaat de tijd
in rimpelloze vlucht
zand straalt de eonen
terug, de wind waait
vroeger in een lange zucht
geurt naar eerdere bewoners
emoties in gepleisterd wit
het leven hardt en stikt
in de natuur, door bevingen
spuit bloed tegen de muur
ploegen met een steen
groeien…
Scheiding
hartenkreet
4.1 met 22 stemmen
3.969 Zo plotseling stort jouw wereld in,
eerst een solide rots,
nu een kaartenhuis.
Je leven is geworden tot een tweestrijd,
een paar dagen hier
en een weekje daar.
Ouders, die ieder hun eigen weg gaan.
Terug naar vroeger?
kon dat maar....
Het pad wat je in deze tijd bewandelt
is niet duidelijk,
best wel vaag.…
Een Feuerzauber, toen.
poëzie
3.3 met 21 stemmen
2.845 . –
De felle hemel leek Brünhilde’s Rots,
En ‘k wist: ‘k zou waden, ik, haar held, haar trots,
Door bliksemvlammen, kreeg ‘k Brünhilde weer.…
Mijn vader
hartenkreet
4.7 met 23 stemmen
3.018 met me ging wandelen
Als ik in het ziekenhuis lag, elke avond op bezoek kwam
Mijn vader die elke avond een verhaaltje vertelde
Zodat ik zonder problemen naar bed ging
Mijn vader die ondanks zijn moeilijke verleden
Zo zijn best voor me deed
Nooit zijn eigen verdriet liet zien
Altijd klaar stond voor mij dag en nacht
Mijn vader die zich rot…
Als ik sterven moet !
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
755 Wilt u voor hen de “Vaste Rots”zijn?
Heer, als mijn laatste stonde slaat
Wil mij dan nabij zijn in die laatste uren
Dat angst en pijn niet te lang zullen duren
Ik vertrouw op U, dat U mij niet verlaat.…
Berekenend
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
898 Mijn oprechtheid doen beschamen
Mijn sceptisch zijn weer voedt
Ik ben gekwetst en niet zo´n beetje
Je blijft verlangen
Dat mensen zijn zoals je hoopt
Het doet zeer te constateren
Dat het telkens anders loopt
Je sluit een deur
Blindeert een raam
Gooit de toegang in het slot
Verdrukt de pijn, vergeet een naam
En voelt je lange tijd nog rot…
Platvloers
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
496 Iedere avond probeer ik met gedachten
het monster van Loch Ness naar Gouda
te transporteren, want die kaaskarren
met tandenloze nepboertjes en wulpse
kaasprinsessen op glimlachstand gezet,
een beetje Gouwenaar schaamt zich rot.
Ik heb een primeur.…
VERLOREN MIJN .. IK
hartenkreet
4.1 met 14 stemmen
687 Je stelt geen vragen hoe of wat
dan, je op een ochtend wakker wordt
je bent wat kwijt
je zoekt je rot, overal,'n scherpe blik
in elke hoek en denkt dan, stik
waar is nou toch verdomme
mijn eigen...Ik.…
De goot
netgedicht
3.9 met 21 stemmen
696 naar vanille
ze lacht als ik mijn deksel open doe
zes tenen heb ik nog en zeven tanden
professor zeiden ze – ze waren bang
ik krab hun eieren uit mijn opperlijf
het Danio-vlootje blijft eeuwig leeg
volle aula’s zogen mijn woorden
maar de oude kerstboom brak
een kindvader de avond vóór de Sint
en gaarne zien (5 x, liefst meer)
het deken rot…
NEBO
poëzie
3.0 met 8 stemmen
1.924 Had ik, als hij, die de uitverkoornen Gods
Ten leven leidde, een grootse taak volbracht,
In stille vrede stierf ik op mijn rots.
Doch doelloos moet ik lijden en mijn klacht
Kaatst, onverhoord, de kale bergkruin weer...
En, de ogen dicht, stort ik in d'afgrond neer.…
VAN HUIS WEGLOPEN
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.141 of ik word bespied
omdat alles wat ik zeg, wordt nagevlooid
Geen rotzooi op je kamer maken, hoor ik
ik ben evenwel toch diegene die erin leeft
Als mama komt acteert ze slecht: Stoor ik
en ja, dan knik ik eenvoudig heel beleefd
Ik ben ‘t beu altijd ‘t gezeur aan te horen
ze zijn het werkelijk nimmer eens met mij
Was ik maar niet bij die rot…
Schaduwwoord
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
484 waarvan de rotte appels niet willen
vallen, wortelend in een mand van nooit
gekiemende verzen is het moeilijk keren
in een vastgeroest tijdssyndroom.
het laatste afscheid vooral moet
blijven daar waar het nu is
eens zal ik hem toch ontmoeten
om mijn laatste streken af te leren.…
Poetry-slam
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
816 Ik zit hier weer te wachten op haar
eindelijk is ze daar en klaar
we stuiven er vandoor, nergens heen
en fuiven in de nacht heel gemeen
zoals bacteriën, virussen en consoorten
die we op muziek niet hoorden
we slaan ze lam, rot en dood
moeten ijlend vluchten op een boot
witte strepen maken golvende krassen
water is nu eenmaal om te wassen…
Herfst
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.057 De vliegzwam gloeit als een bloedvlek in 't bos
en 't bos ruikt als een lijk;
mijn voeten gaan over 't mollig mos
als over week, rot vlees...
En ik denk aan Jezus-Christus, mijn God,
die stierf op een dood hout uit 't bos,
o, Jezus-Christus!...…
Wees stil
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
480 Laten we stil zijn voor God de Heer
Op Hem mogen we vertrouwen
Onze rots, waarop we bouwen
Zijn goedheid keert steeds weer.
Laten we stil zijn voor God de Heer
Want Hij is onze burcht en toeverlaat
Hij blijft regeren met wijs beraad
En is ons nabij, keer op keer.…
Wees stil
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
556 Laten we stil zijn voor God de Heer
Op Hem mogen we vertrouwen
Onze rots, waarop we bouwen
Zijn goedheid keert steeds weer.
Laten we stil zijn voor God de Heer
Want Hij is onze burcht en toeverlaat
Hij blijft regeren met wijs beraad
En is ons nabij, keer op keer.…
hier sta ik
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
604 hier sta ik dan
een oude eik
wiens takken ooit
jong en groen nog
zich verstrengelden
met een appelboom
uit de wortels
van die omhelzing
entten zich de loten
die schuilend eerst
groter groeiend later
uit onze schaduw traden
zo is vol het leven
in het kleine woud
dat wij samen waren
tot rot op zekere dag
ziek en dodelijk
mij…
Een vage vrouw.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
748 duidelijk, nooit open
altijd omgaf ze zich met mist
ze was een vage vrouw
toen er iemand kwam die zei ik hou van jou
vond zij dit eerst wel prachtig
en genoten zij zeer godallemachtig
van zon en zee en strand
en van het liefdesspel zo heerlijk en zo fijn
op 't strand en duin zo met z'n twee
Maar het vage kwam heel plots
en nam haar, heel rot…
Gelukkig gedicht
gedicht
3.3 met 9 stemmen
4.986 En nu met de zwaluwen, die ze
sinds ze terug zijn nazwemt tot achter de zon
is ze wanneer ze haar klittenvacht buiten hangt en
denkt dat ik niet kijk een vrouw uit dat dorp,
glad als een rots in zee, ze worden niet ouder,
verbazend dunne benen, zware enkels.
--------------------------------
uit: 'Tirade', nr 420, 2007.…
poetsen in de kou
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
564 toch om te zoenen
mevrouw, weet dat ik ondanks de kou
ontzettend veel van u hou
maar ik sta hier druk de trap te poetsen
en heb effe geen tijd om naar u toe te roetsjen
mevrouw, het komt me voor
zoals ik dat wel vaker hoor
uw schoonheid kan een ieder echt bekoren
maar ik, ik heb mij nog niet geschoren
mevrouw, tot slot, ik schaam mij rot…
Ontheemde kinderen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
385 vuren
doorkruist de rode bloemen ‘t landlicht van buren
wat komt als trouwsel naar mij toe
dorens uit voeten het satijn aan doe
het dwalen langs distelhellingen moe
naar ‘t vredige landschap room van de koe
haar zwervende naam in de bries van een bruid
‘t land intens en zacht als ‘t licht binnenvalt
tijdloos hemelblauw boven de rots…
Het innerlijk oog?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
431 In een vermorst land tasten
reizigers in het duister, ze
wassen hun handen in een
grijze zon en dekken hun
vermoeide sporen toe,
papieren grenzen rotten in
het raamwerk van tevredenheid
en overvloed en blijven stromen
hangen een onwrikbaar taboe,
het ontneemt de intrinsieke
ruimte van ziel en geest, het
autonome recht van mobiliteit…
Het nationale hitteplan
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
508 Het Nationale hitteplan is van kracht
Houd je maar koest en houd je maar koel
Lekker niks doen in een luie stoel
In de schaduw en uit de zon
Met je voeten in een waterton
Alsof wij allemaal niet weten:
Een mens gaat bij deze hitte zweten
En wat je dan zou moeten doen
Maar vooral ook wat je niet moet doen
En elders lachen ze zich weer rot…
aankomst
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
514 de stad was al krom
en er zat rot en roet alom
en vieze molm in het gebinte
en er zat rat in de groene verf
en in de voegen vergif
en er droop goedkope droomslijm
en namaakdras af van het zomer- en
winterterras.…
Onderweg
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
553 Ik rende en sprong me rot over andermans pad
Was me nooit bewust van het effect dat dat had
Maar nu sta ik stilletjes hier, de helderheid valt uit mijn mond
Al die bewegingen, maar zo stil dat ik stond
Nu dat ik dat dan zag, was de volgende test
Om eerlijk te kijken hoe ik functioneer op mijn best
En tot mijn verbazing bleek, totaal andere kant…
David bedankt!
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
746 Alle dieren zijn aan het treuren
Want er gaat iets naars gebeuren:
Hun dierbare baas die stopt ermee
Ze brullen luid 'o nee, o nee'
Ze willen hem enorm bedanken
Maar kunnen nu alleen maar janken
Uit naam van hen doe ik het maar:
Bedankt... jij grote steunpilaar
Jij was de redding, jij bent de rots
Op jou blijven we apetrots
We voelen…
Waar de Elementen Spreken
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
365 Hoor hoe de wind haar zware zuchten
loslaat op rots en strand,
stof opneemt wat zich vastzette,
en niets achterlaat
dat zich kan verschuilen.
Zie hoe het water zich eerst inhoudt,
geruisloos,
tot het breekt in golven
die alles meenemen
wat niet standhoudt.…