2249 resultaten.
Cocon zonder stem
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
507 hebben
geijkt in de stille rondes van het bestaan
was ik een boom, dan zonder bast
ergens achter mijn netvlies sterven
kegels af die mij de scherpte van dit
leven hebben laten zien, ik zal ze missen
in de chaos van mijn eigen rangorde
liever regen dan wolk, want de aarde
is dorstig en kwijlt haar zoetigheden
te snel op de rug van een trage…
Ruw strijken
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
571 In de laatste zomerdampen
bruisen buiten de herfstbuien
hemelwater stroomt traag
-zoals het bloed van Abel-
schijnbaar achteloos het lege land in
kreunende kruinen buigen diep
ritselen kleedt zich in het geraas
van een onzichtbare hand
die meedogenloos het land ruw strijkt
het fladderen sterft in bulderen weg
totdat een schijnsel alles…
In het bos
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
647 Nauw verraden
blâren met trage gebaren
een bewegen, zó verzwegen
dat pas als 't verdwenen was
ik met zekerheid en spijt
wist dat wat ik had gegist
had bestaan en was gegaan.…
Horizon in oker
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
676 Met een horizon in oker
boort de zon een gat omlaag
tot diep in de einder
't Skelet van bomen tekent de
hemel meer dan magnifiek
Met een vlies bovenop 't water
keldert temperatuur traag
Diep onder de spiegel
daar gaat het leven volop door
weliswaar gestáág verder
terwijl de ondergaande zon
contouren voor het plaatje
fotogeniek aanreikt…
Vanaf het eerste uur
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
594 de dagen zijn weer nieuw
al vanaf het eerste uur
stralen zij de hitte
van het nieuwjaars vuur
de trage donkere
nachten zijn voorbij
mijn goede voornemens
staan keurig op een rij
totdat jij komt
mij meeneemt buiten alle orde
en laat springen over
vastgeroeste hordes
wij gaan voor uren
die slechts luttele seconden duren
trotseren…
Winterzon
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
791 Het ijs wil de vorm van de eeuwigheid
wel kennen en de trage schaduw
van de dood houdt nog vast
wat gezien wil zijn en gehoord.
De winterzon breekt de kou
in kwetsbaarheid en ademt warm
een zachte blauwe horizon
tot ver in de kindertijd.…
leven komt en leven gaat
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.388 je kunt bloemen brengen naar de graven
en as verstrooien op het veld
schepen varen in en uit de haven
een oude man telt traag zijn geld
hoge bomen buigen niet
voor kleine struikjes aan hun voet
er is geen wedstrijd in verdriet
voor wie elke traan oprecht begroet
leven komt en leven gaat
de kosmos doet haar ding
zij botst en deint, kent…
vernis-sage
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
715 ik geef de tijd
aan een kunstenaar
als fijn zand dat schuurt over stilte
hij vraagt welke waarde ik wil geven
aan enkele uren houdbaarheid
wijzers en woorden stromen mij voorbij
koud en warm en af en toe
een traag verdriet
ik zie beelden bewegen
de zon komt op
en gaat weer onder
waarom antwoord je niet, vraagt hij
ik wacht op de…
De cyclus van verlies
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
520 Traag verstrengeld dansend
trotseren ze de najaarsstormen
verliezen dwarrelende bladeren
takken vallen knappend af
hun verlies doet geen pijn
blijkt toch niet onmisbaar
groeit meestal weer aan
als hoopvol perspectief
bij ons doet verlies vaak pijn
blijkt missen meest onmisbaar
ach waren wij soms bomen
stevig verstrengeld in het nu…
Vrijheid
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
629 sissend opengaat
midden in de nacht
op de grens tussen
Irak en Iran ergens
Identiteit gevangen
op de grens van huid
en ondergoed vastgespeld
Een denkbeeldige lijn
tussen moederland en vaderland
de vrieskou van de woestijn
IJspegels en sterrenlicht
maken de morgen mogelijk
Terug en weg naar Nederland
het hart zucht, klopt traag…
Schrijn.
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
662 Hier mag hij traag
ademen. Het schrijn van klaproos draagt altijd haar kleur.…
uitzicht
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
468 rond een kerk knielen huisjes
ze zijn devoot en houden blinden dicht
de buitenwereld slaapt in
oude volksverhalen
slechts een oogwenk verderop
scheert de snelweg rakelings langs
trage dijken en daarachter
nog een slootkant, met wat riet
je ziet
dat waar de tijd in stilstand
naast de bermen schuilt, je oog getrokken
wordt naar meer…
Helpen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
714 Als ik het even niet meer weet of vergeet
denk jij dan met mij mee
als mijn lichaam niet meer doet wat ik wil
help jij me dan ermee
Als ik kijk met een lege blik
kijk jij dan mee met mij
als alles mij teveel wordt
zorg jij dan voor rust bij mij
Als ik traag en stijf ben
help je me dan
om vooruit te komen
zodat ik weer op pad kan…
Kopland ( of het cadavre exquis )
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
580 Als Kopland zingt van het trage land
en lieflijk dicht van bomen en dieren,
dan voel ik me vaak met hem verwant
wanneer ik slenter langs droeve rivieren.
Of neem dan verlaten huizen,
een oog dat valt op behangpapier,
gekruld door tijd en tochtige kieren
een muur die fluistert van kindervertier.…
Optuig in mijn geest
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
575 ik hoor het ruizelen
van woorden uit de
bomen van mijn dromen
die ik optuig in mijn geest
het is een feest
van groene blaadjes
prille tonen op muziek van
lente als de winter is geweest
in kleur bloeien akkoorden
als zinnen zich formeren
volgens regelen der kunst
schrappen en opnieuw proberen
wind draagt traag
wat inspiratie aan als…
Er willen zijn
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
454 Ook al brandt de vlam wat
te traag.
Het is die spirit in ons dagelijks
leven uit welke elke mens leven mag.
Die ons opwekt om voort te leven.
Fundamenteel doet opzien met gezag.
Het avondrood dat eens zal gloren.
Elke dag brengt ons dichter bij
dat doel.…
eenzaamheid
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
545 De simpele gesprekken met de weinige levenden
laten het trage nieuws doorsijpelen.
Er zijn steeds meer doden van zijn leeftijd.
Hij voelt zicht eenzaam.
Verpakt in zijn huis vol herinneringen.…
Yperiet
gedicht
1.0 met 1 stemmen
3.725 Blaartrekkend gif: een trage, gele
adder die onder je oksel kroop.
Longen liepen vol als loopgraven.
Maag en darmen trokken samen
tot je lippen bloed afvuurden.
Mosterdgas. Het klinkt nog naar.
Naar hompen Passendalekaas.…
Vaderland
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
540 Mijn vaderland
ik mis u als ik u verlaat,
maar
ik haat u als ik me niet vergis,
mijn vaderland
met harde hand
houdt gij mij vast
zijt gij ballast
zandzak bij mijn luchtballon
moet ik me traag van u ontdoen
om op te kunnen stijgen tot
u, mijn onvolmaakte god,
met duizend talen door uw strot
duizend genen door uw aders
bastaardkind…
ziek griep
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
493 onze ziek wil niet
bedlegerig wezen, doch
zijn voeten smallen
bij iedere tree naar benéé
hoe de dag zal voort gaan
is als een reizende waterkoker
die zich gedraagt als een traag
voortgaande plaag
al weken is het belopen
asfalt de teer die ziek
vertraagt en onbeholpen als
een stumper aan de almachtige
om beterschap vraagt
ziek is…
Nachtboekfragment
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
579 De zon die schijnt op een ijselijke dag,
een gestolen kus op een Toscaans plein,
stiekem doen wat eigenlijk niet mag
heerlijk lezen op een trage trein.
De krullen van het heideschaap…
Het is volbracht, ik slaap.…
een mooie dag
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
488 badend in het schijnsel van het zinderende ochtendlicht
omgeven door het ruisen van de traag bewegende zee
betoverd door een vlinder die een daverende dans verricht
onschuldig en bekoorlijk en zo dans ik met haar mee
het klamme mos, de paarse bomen, weerkaatsend in de felle zon
de geuren die de prille lucht haar stille gratie geven
erkentelijk…
SCHEMER VERBINDT
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
496 Schemer verbindt
traag verlopend middag
met avond. Verlichting
(een schakelaar) maakt
het terras zacht zichtbaar.
Fonkelingen wijzen op
glazen, mooi rood van wijn.
Handen omvatten, slokken
worden speels genomen.
Monden proeven, vormen
woorden. Gelach klinkt op.
Wie is nu wie? Wie zegt wat?
‘n Hoge stem: waar is de wc?…
de zee de zee
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
554 de zee is onbestendig
wisselvallig als een mensenziel
soms is zij grijs en ruw
met zware deining
een koortsachtig ongedurig
spektakel en geraas
beukend op het basalt
om dan weer
in een blauwe slaperige
kalmte te verschijnen
haar golven rekken zich
traag naar alle kanten uit
vandaag is zij een vlakte
egaal als een meer…
Horizon van zwijgen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
567 We zitten niet meer
op dezelfde golflengte
de horizon wordt vaag
een schim uit het verleden
een dwaze droom in het heden
we spreken niet dezelfde taal
jouw stem klinkt in het duister
je doet net of ik niet luister
alle geluiden klinken traag
ik probeer je te vergeten
in dit uitheemse niemandsland
op het kerkhof van Chaos
er is geen…
Zomeravond
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
584 Zomeravond
Op het stoepje naast m’n voordeur
staat een bankje voor mij alleen
de zon schijnt haar zomeravondkleuren
in oranje –rood en geel
de lijster op haar nest doet haar best
fluitend mijn gedachten te begeleiden
waarmee ik dromend speel
de schaduw van de plataan is wat opzij gegaan
ze zet mij in het verstilde licht
Aronskelk vouwt traag…
Wijn met jou
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
522 laten we wijn met herfst drinken
schenk me een droom in tot de rand
van trage wandeling en samen klinken
van onlosmakelijk je hand
laten we wijn met weemoed genieten
een klein slokje op z'n tijd
dat we september strooilicht zien en
ons hart zich vult en reikt
laten we wijn met terugblik proosten
uit het rek van toen en samen
van glimlach…
ondertussen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
581 onder dik ijs heerst geen wind
geen geur. geen kleur. enkel
uitgevaagd pallet van pastel
als herinnerd. hoe er vissen zijn
traag zwijmelen als verstild. ze
doorzichtig zijn als nat papier en
water haast vaste vloeistof is
geworden. planten hun adem
stokken. hoe de lucht tussen ons
bevroor en ook de woorden tussen
onze monden.…
Landelijke ochtensonate
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
492 spiegelend in het
koude ochtend vocht
nog is de dag
niet wakker want
de vroegste haan
heeft zich nog niet
laten horen als echo
van de dorpstoren
stram en al
aardig krom na zijn
eerste melkronde
rekt de boer om
de klompen met
voetjes aan te trekken
het gebroken raam
van de stal ademt
warme nacht lucht
van de koeien die
zich traag…
Tussen nu en nooit
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
493 De stad ademt traag onder lantaarnlicht,
iemand vergeet zijn naam in het blauw van de ochtend.
Er is een hand die zwaait, een mond die zwijgt,
het raam staat op een kier voor wat niet gezegd wordt.
In het gras liggen de schaduwen te wachten,
een kind telt de wolken, een moeder haar zorgen.…