2289 resultaten.
Kleur van water
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
454 schitterend
perspectief de meest
mooie landschappen
uit elk natuurgebied
kleurt met
seizoengebonden kwast
de subtielste momenten
van het op de akkers
staand rijpend gewas
glooit bos
en weiderand
als gegoten langs
de speels meanderende
en fris kabbelende beek
draagt de
kleur van water
door het land
uitmondend in de
delta van een verre…
Het openhaardvuur
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
434 onder een
warme zon
kabbelen
herinneringen
als golven tegen
het wit gele zand
dat vele jaren
verblijf is geweest
voor vakanties
zonder eind
in het zeldzaam
winterse van
vandaag de dag
is de warmte
nog voelbaar
als wij de dromen
van het verre
strand lezen die
opvlammen in
het openhaardvuur
guur tocht nog
de koude wind
en we…
wie telt
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
442 wie telt weet niet waar hij aan begint
duizend dingen laten geen spoor na
niemand volgt de dodentreinen
telt de uitgestrekte mijlen
niemand wil met een zwarte reis
de witte wolken bereiken
achter verre bergen de onberekenbare val
van zwermen vogels
witte brengers van engelenbrood
niemand die het verteren kan
gif laat sporen na…
Het diepste zuiden
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
499 ik wist dat
jij zou komen
zag de horizon
oplichtten door
fantastische
bloemen
in je handen en
je lach straalde
al van verre
jouw warmte
in je ogen
sprankelden
ondeugende
beloftes om
ooit in dat
geluk te mogen
spiegelen want
uit het diepste
zuiden komen altijd
de mooiste bruiden
we leven in
seizoenen
vol records de
een nog…
OUDE SPOKEN
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
578 Uit dat verre land
over het grote water
kwam ze
met niets in haar koffer dan in
een deken van zwijgen gewikkeld
dat wat ze nooit meer
een stem wilde geven
in een nieuwe huid
speelde ze vrouw en moeder
baarde haar kinderen
en beleefde haar dromen in stilte
later, veel later
zouden de spoken terugkeren
met alle beelden van weleer…
houthakken in het Interbellum (1918-1939)
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
666 van verre boerderijen
hoorde hij het
krassen van de
de zwarte vogels
het kraaien van
hanen het
hameren van
de specht in
de bomen
hij hakte hout
hij dacht niet
dat er een god was
die zich met de
mensheid bemoeide
een deken van
sneeuw verborg
muizen en land
hij hoorde de
zwarte vogels
de trekvogels
waren allang…
Avondrood
netgedicht
3.0 met 10 stemmen
435 niemand gegeven
ondergaan het verwoestende
duister van de ondergang
de dag een fiasco
zwarte bladzijden
onzichtbare zinnen
nooit meer beminnen
uit vergeten boeken
zonder persoonlijkheid
donkere wolkenbedden
in een onbestemd land
wollige gedachten
ondankbare dromen
herinneren leegte
zonder werkelijkheid
de zon gaat onder
in de verre…
Eeuwig leven
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
289 Als ik dan m’n ogen open doe,
Verdwijnt jouw gezicht
Weer in ’t verre duister van toen,
Even terug in dit gedicht.
Als ’k jou ook met open ogen zag,
Zou ’k je altijd bij me weten.
Als dat geluk me overkomen mag.
Wil ’k daarvoor alles geven,
Was ik de dood voorbij,
Kon ik ’t eeuwig leven leven.…
Oefenen in verdwijnen
netgedicht
2.7 met 21 stemmen
948 In roerloze middagen langs
het lange diepe water gaan
een prevelend lamenteren dat
altijd alles dat je nooit meer
In het verschiet van verre wolken
de tranen van de moeder zien
wolken die nooit nooit meer
terugkomen nooit als in een litanie.…
OORLOG, EEN NOODPAKKET, DAT WIL IK NEMEN ALS WILLEM BLIJFT
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
588 Een noodpakket wil ik nemen
voor als het oorlog wordt
als de Russen komen
of de Chinezen of wellicht de Amerikanen
ik neem dat noodpakket
als Willem blijft zitten
Zijne majesteit het Staatshoofd
geen toestanden à la 1940
Maxima mag met de meisjes
naar het verre Argentinië vluchten
maar niet Willem-Alexander, Willem niet
wat ook zijn Rijksregering…
landschappelijk
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
383 heel wat water door de rivier
langs de bomen aan de kant
al dat gras aan de overzijde
van de duimdikke dijken
onbespreekbare bloemen
de zon en de regenwolken
als die nachten op de dagen
van het donkerste naar licht
door muren van bordkarton
met verse verf aan kwasten
verre sterren als verbeelding
van de ordening van ruimte
het gebied…
Terugreis naar jezelf
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
179 Een verre grijze horizon
strekt zich uitgeslapen uit
in landschappelijke gebarentaal
die jij niet alleen kunt begrijpen
emotionele momenten
zonder luwte en intieme rust
vinden zuurstof in nieuwe bezinning
alsof de ander dichterbij komt
je bent weer terug
naar wie je bent geworden
na alle veranderingen
ben je weer jezelf
zoals je was…
De weefster
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
125 Was het maar voorbij, maar
dood wil ik niet, mij rest alleen
berusting, of verbittering
over mijn eenzame leven, nu
met een getraumatiseerde man
die voor altijd in een verre oorlog leeft…
Nog altijd
netgedicht
2.6 met 14 stemmen
10 Ik ben nog altijd op de vlucht
Een vlucht ganzen baant zich een verre weg
Het glas blijft leeg en het hart dooft
Toch blijft muziek uit luidsprekers stromen
Geen heuvel op de gure hei noch een fladderende
Leeuwerik die me niet aan jou herinnert
Jouw donkere ogen zien mij vannacht
Niet in angstdromen verdwalen
Geen vuur om mee samen te smelten…
Ouderdom
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
5 Een levenskunst: het rimpelloze kind
te hoeden in het krimpende gemoed,
waar eenzaamheid de verre sferen bindt
en schaduw de verbeelding schraal begroet.
Totdat de vloed het moede wezen drijft
naar zilte stranden van het eigen gelaat;
en wat er van het spiegelbeeld beklijft
slechts naakte en onthechte weemoed staat.…
Telemachos; de mannetjes van verre
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
456 O, o, Odysseus,
wie stond daar voor jouw neus
na jouw jaren van afwezigheid?
Plotsklaps,
als een rots naar jouw hart,
uit zijn moeders smart geschonken.
Hoeveel sluiers weefde zij,
in gemis verzonken;
hoeveel ontrafelde nachten
bracht zij,
dronken van verlangen,
achter angstige muren
in eenzaamheid door?
Als een ware Goliath schoot…
Een lach en een traan...
hartenkreet
4.3 met 11 stemmen
2.676 Jouw toekomst ligt in dat verre land, zeg je
en ik geloof je, echt waar.
Het maakt me alleen zo verdrietig,
ik hier en jij daar.
Wanneer zal ik je weer terugzien?
Dat is dus niet bekend.
Uiteraard is jouw geluk het belangrijkste
maar of het went?
Ik zou je het liefste hier houden,
maar ik weet het: dat is niet goed.…
witte parels lachen
netgedicht
3.2 met 13 stemmen
4.018 de huid kaatst luid
witte parels lachen als
het even kan breeduit
hun stemmen zijn muziek
herkenbaar is het ritme van
de oorsprong in de motoriek
hun rol is van oudsher bevestigd
door de schrift, in het bol van
ogen wordt het onderscheid belicht
drie koningen ontmoet de Heer
de sterre bracht ze weer van verre
ze kleurden slechts het…
ik aard in somber land
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
1.237 witte strepen krijten in
het blauw hun verre reizen
schrijven adem in de kou op
weg naar tropische verblijven
ze laten alles achter zich
de zorgen en hun zaken
het huis en met de buren thuis
voorlopig niets te maken
zie kiezen voor comfort
lucht om hen te dragen
geen boot of druk verkeer
treinen die vertragen
ik aard in somber…
Oorlogszomer
poëzie
4.0 met 15 stemmen
2.415 En als een floers van rouw, dat wijder spreidt,
zijn wolkenschaduw over verre tijd,
tranen zijn regen en zijn avondrood:
dovende fakkel van de jonge dood.…
Ochtendstond
netgedicht
3.8 met 25 stemmen
2.413 Het zong van verre stranden,
vol van vrolijkheid en dans;
het was of enkel het vogelwijsje
de ochtend vulde met zonneglans.
Ik huiverde onder de dekens,
kroop met tegenzin uit mijn bed,
ik heb mijn raam stilletjes gesloten
en daarmee die stomme vogel geplet.
Ik ben geen ochtendmens.…
In het Glutenland
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
794 in het Glutenland
van Cactus en Papaver
ziet men zon
of ziet men zon
niet
feitelijk ziet de Gluut
zon als maan
in nevelen
sterren
wazig
en van verre
alles zweeft draait
beweegt
alleen de mens
oh hoe draaierig
staat stil
uren eeuwen minuten
tijden in rekening
worden niet bekeken
door Gluten anders
dan als dom
mensen gereken…
kracht
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
599 hier besta ik alleen
tussen verre groene einders
geplant in felpaarse golven
van de geurige heidevlakte
niets dan zoemende bijen
roepen van hoge leeuweriken
fluisteren van de wind
in dorre ritselende struiken
onder mijn wijde hemel
duizend eeuwen geleden
speelden stormen en zand
een spel met de vormen
van dit weidse landschap
in de…
Twee gezichten
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
784 waarheid
terwijl leugentaal de mond verlaat
en zinnen, niet meer bij zinnen,
schamper zwart wit laten verdwijnen
in grijze rook zonder enig vuur
gebonden aan handen lopen voeten
die paar laatste passen nogmaals
zwakzinnig tot het einde
wordt alles weer hergebruikt
en roept verlangen intens om aandacht
bedrukt spreekt zij de taal
van het verre…
zo vliegen we langs de wanhoop
netgedicht
4.5 met 10 stemmen
805 in de fantasie ook voor ons aan het eind
de zonnebloem met gele dromen bloeien zou
is uit,we zijn afgeschreven,opgejaagd
grijpen goedgelovig met verkleumde handen
met vertragend bloed waarin de nacht weent
en bonzen aan de ingekerfde hemel
een verre geest roept : er is geen eind
zo vliegen we langs de wanhoop
de laatste meeuw heeft ons allang…
Een dag op het land
hartenkreet
3.8 met 10 stemmen
671 de ochtend op
mijn ogen gaan over het land veel dauw erop
de dauw wordt meer naarmate de zon hoger staat
en verdwijnt als het avondrood zijn gloed straalt
Verhelderd wanneer de zon achter het water verdwijnt
dan komt de maan wat somber boven die half schijnt
gevoelstatig zo hoog daar achter de sterren
verdrietig zoals die lichtbol in het verre…
VERLANGEN
poëzie
3.7 met 17 stemmen
4.484 De avond ruist door de akkerlanden
En draagt met ene zoete zucht
Uit mijne warme stille handen
De geuren naar de verre lucht,
Naar – naar ik weet niet wat.
De avondwind begint te waaien,
Ik voel hem aan mijn lijf, mijn haar,
De fluisterende bomen zwaaien
En buigen al maar samen naar –
Naar ik – ik weet niet wat.…
Beras
netgedicht
3.9 met 19 stemmen
1.739 Hij schrok op toen zij haar lichaam verliet
een schim verdween dwars door een deur
die hij met moeite piepend open kreeg
volgde haar de verre, lange helling op
Haar stappen vormden zich in het stof
donkergrijs de lucht en het licht
flauw hellend naar het hoogste punt
waar ergens haar gestalte zich verloor
Achtergebleven zochten zijn voeten…
Aan Pamela
hartenkreet
0.9 met 11 stemmen
3.185 dikwijls zijn er van die naamloze namiddagen
en de tijd loopt sneller dan dat de ruimte
eindigt in een schaduwrijke hel
het voetpad, ja, die is het
die de passen regelt van onze nachtelijke liefdes
die we vergeten, die we niet vergeten
zoals de Brusselse foor,
de ochtenddromen, de oorlogen in verre landen
en we zetten ons leven verder…
jouw magistraal product
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
707 kunst illusie
fusie van de waan
en faam verworven
in de vele ruzies
over kunst
met je kompaan
je naam is al vergeten
de faam aan
het verbleken
je waan is verworden
tot kunstbezit van
enkele witte boorden
kunst was eens
jouw magistraal product
visitekaartje van
de club van elitairen
het onderscheid dat
rook je al van verre…