Alle inzendingen over verre

2289 resultaten.

Sorteren op:

Kleur van water

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 454
schitterend perspectief de meest mooie landschappen uit elk natuurgebied kleurt met seizoengebonden kwast de subtielste momenten van het op de akkers staand rijpend gewas glooit bos en weiderand als gegoten langs de speels meanderende en fris kabbelende beek draagt de kleur van water door het land uitmondend in de delta van een verre…

Het openhaardvuur

netgedicht
5.0 met 23 stemmen aantal keer bekeken 434
onder een warme zon kabbelen herinneringen als golven tegen het wit gele zand dat vele jaren verblijf is geweest voor vakanties zonder eind in het zeldzaam winterse van vandaag de dag is de warmte nog voelbaar als wij de dromen van het verre strand lezen die opvlammen in het openhaardvuur guur tocht nog de koude wind en we…
wil melker25 januari 2023Lees meer >

wie telt

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 442
wie telt weet niet waar hij aan begint duizend dingen laten geen spoor na niemand volgt de dodentreinen telt de uitgestrekte mijlen niemand wil met een zwarte reis de witte wolken bereiken achter verre bergen de onberekenbare val van zwermen vogels witte brengers van engelenbrood niemand die het verteren kan gif laat sporen na…
J.Bakx15 juli 2023Lees meer >

Het diepste zuiden

netgedicht
5.0 met 23 stemmen aantal keer bekeken 499
ik wist dat jij zou komen zag de horizon oplichtten door fantastische bloemen in je handen en je lach straalde al van verre jouw warmte in je ogen sprankelden ondeugende beloftes om ooit in dat geluk te mogen spiegelen want uit het diepste zuiden komen altijd de mooiste bruiden we leven in seizoenen vol records de een nog…

OUDE SPOKEN

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 578
Uit dat verre land over het grote water kwam ze met niets in haar koffer dan in een deken van zwijgen gewikkeld dat wat ze nooit meer een stem wilde geven in een nieuwe huid speelde ze vrouw en moeder baarde haar kinderen en beleefde haar dromen in stilte later, veel later zouden de spoken terugkeren met alle beelden van weleer…

houthakken in het Interbellum (1918-1939)

netgedicht
3.6 met 8 stemmen aantal keer bekeken 666
van verre boerderijen hoorde hij het krassen van de de zwarte vogels het kraaien van hanen het hameren van de specht in de bomen hij hakte hout hij dacht niet dat er een god was die zich met de mensheid bemoeide een deken van sneeuw verborg muizen en land hij hoorde de zwarte vogels de trekvogels waren allang…
J.Bakx16 februari 2025Lees meer >

Avondrood

netgedicht
3.0 met 10 stemmen aantal keer bekeken 435
niemand gegeven ondergaan het verwoestende duister van de ondergang de dag een fiasco zwarte bladzijden onzichtbare zinnen nooit meer beminnen uit vergeten boeken zonder persoonlijkheid donkere wolkenbedden in een onbestemd land wollige gedachten ondankbare dromen herinneren leegte zonder werkelijkheid de zon gaat onder in de verre…
mobar17 juni 2025Lees meer >

Eeuwig leven

netgedicht
1.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 289
Als ik dan m’n ogen open doe, Verdwijnt jouw gezicht Weer in ’t verre duister van toen, Even terug in dit gedicht. Als ’k jou ook met open ogen zag, Zou ’k je altijd bij me weten. Als dat geluk me overkomen mag. Wil ’k daarvoor alles geven, Was ik de dood voorbij, Kon ik ’t eeuwig leven leven.…

Oefenen in verdwijnen

netgedicht
2.7 met 21 stemmen aantal keer bekeken 948
In roerloze middagen langs het lange diepe water gaan een prevelend lamenteren dat altijd alles dat je nooit meer In het verschiet van verre wolken de tranen van de moeder zien wolken die nooit nooit meer terugkomen nooit als in een litanie.…
J.Bakx25 oktober 2025Lees meer >

OORLOG, EEN NOODPAKKET, DAT WIL IK NEMEN ALS WILLEM BLIJFT

hartenkreet
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 588
Een noodpakket wil ik nemen voor als het oorlog wordt als de Russen komen of de Chinezen of wellicht de Amerikanen ik neem dat noodpakket als Willem blijft zitten Zijne majesteit het Staatshoofd geen toestanden à la 1940 Maxima mag met de meisjes naar het verre Argentinië vluchten maar niet Willem-Alexander, Willem niet wat ook zijn Rijksregering…

landschappelijk

netgedicht
2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 383
heel wat water door de rivier langs de bomen aan de kant al dat gras aan de overzijde van de duimdikke dijken onbespreekbare bloemen de zon en de regenwolken als die nachten op de dagen van het donkerste naar licht door muren van bordkarton met verse verf aan kwasten verre sterren als verbeelding van de ordening van ruimte het gebied…
Lorenzo M.31 januari 2026Lees meer >

Terugreis naar jezelf

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 179
Een verre grijze horizon strekt zich uitgeslapen uit in landschappelijke gebarentaal die jij niet alleen kunt begrijpen emotionele momenten zonder luwte en intieme rust vinden zuurstof in nieuwe bezinning alsof de ander dichterbij komt je bent weer terug naar wie je bent geworden na alle veranderingen ben je weer jezelf zoals je was…

De weefster

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 125
Was het maar voorbij, maar dood wil ik niet, mij rest alleen berusting, of verbittering over mijn eenzame leven, nu met een getraumatiseerde man die voor altijd in een verre oorlog leeft…
Zywa21 juli 2026Lees meer >

Nog altijd

netgedicht
2.6 met 14 stemmen aantal keer bekeken 10
Ik ben nog altijd op de vlucht Een vlucht ganzen baant zich een verre weg Het glas blijft leeg en het hart dooft Toch blijft muziek uit luidsprekers stromen Geen heuvel op de gure hei noch een fladderende Leeuwerik die me niet aan jou herinnert Jouw donkere ogen zien mij vannacht Niet in angstdromen verdwalen Geen vuur om mee samen te smelten…
J.Bakx27 oktober 2026Lees meer >

Ouderdom

netgedicht
4.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 5
Een levenskunst: het rimpelloze kind te hoeden in het krimpende gemoed, waar eenzaamheid de verre sferen bindt en schaduw de verbeelding schraal begroet. Totdat de vloed het moede wezen drijft naar zilte stranden van het eigen gelaat; en wat er van het spiegelbeeld beklijft slechts naakte en onthechte weemoed staat.…

Telemachos; de mannetjes van verre

netgedicht
2.4 met 7 stemmen aantal keer bekeken 456
O, o, Odysseus, wie stond daar voor jouw neus na jouw jaren van afwezigheid? Plotsklaps, als een rots naar jouw hart, uit zijn moeders smart geschonken. Hoeveel sluiers weefde zij, in gemis verzonken; hoeveel ontrafelde nachten bracht zij, dronken van verlangen, achter angstige muren in eenzaamheid door? Als een ware Goliath schoot…

Een lach en een traan...

hartenkreet
4.3 met 11 stemmen aantal keer bekeken 2.676
Jouw toekomst ligt in dat verre land, zeg je en ik geloof je, echt waar. Het maakt me alleen zo verdrietig, ik hier en jij daar. Wanneer zal ik je weer terugzien? Dat is dus niet bekend. Uiteraard is jouw geluk het belangrijkste maar of het went? Ik zou je het liefste hier houden, maar ik weet het: dat is niet goed.…
Marja17 februari 2005Lees meer >

witte parels lachen

netgedicht
3.2 met 13 stemmen aantal keer bekeken 4.018
de huid kaatst luid witte parels lachen als het even kan breeduit hun stemmen zijn muziek herkenbaar is het ritme van de oorsprong in de motoriek hun rol is van oudsher bevestigd door de schrift, in het bol van ogen wordt het onderscheid belicht drie koningen ontmoet de Heer de sterre bracht ze weer van verre ze kleurden slechts het…

ik aard in somber land

netgedicht
3.9 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.237
witte strepen krijten in het blauw hun verre reizen schrijven adem in de kou op weg naar tropische verblijven ze laten alles achter zich de zorgen en hun zaken het huis en met de buren thuis voorlopig niets te maken zie kiezen voor comfort lucht om hen te dragen geen boot of druk verkeer treinen die vertragen ik aard in somber…
wil melker11 december 2003Lees meer >

Oorlogszomer

poëzie
4.0 met 15 stemmen aantal keer bekeken 2.415
En als een floers van rouw, dat wijder spreidt, zijn wolkenschaduw over verre tijd, tranen zijn regen en zijn avondrood: dovende fakkel van de jonge dood.…

Ochtendstond

netgedicht
3.8 met 25 stemmen aantal keer bekeken 2.413
Het zong van verre stranden, vol van vrolijkheid en dans; het was of enkel het vogelwijsje de ochtend vulde met zonneglans. Ik huiverde onder de dekens, kroop met tegenzin uit mijn bed, ik heb mijn raam stilletjes gesloten en daarmee die stomme vogel geplet. Ik ben geen ochtendmens.…

In het Glutenland

hartenkreet
5.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 794
in het Glutenland van Cactus en Papaver ziet men zon of ziet men zon niet feitelijk ziet de Gluut zon als maan in nevelen sterren wazig en van verre alles zweeft draait beweegt alleen de mens oh hoe draaierig staat stil uren eeuwen minuten tijden in rekening worden niet bekeken door Gluten anders dan als dom mensen gereken…

kracht

netgedicht
1.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 599
hier besta ik alleen tussen verre groene einders geplant in felpaarse golven van de geurige heidevlakte niets dan zoemende bijen roepen van hoge leeuweriken fluisteren van de wind in dorre ritselende struiken onder mijn wijde hemel duizend eeuwen geleden speelden stormen en zand een spel met de vormen van dit weidse landschap in de…

Twee gezichten

netgedicht
3.2 met 5 stemmen aantal keer bekeken 784
waarheid terwijl leugentaal de mond verlaat en zinnen, niet meer bij zinnen, schamper zwart wit laten verdwijnen in grijze rook zonder enig vuur gebonden aan handen lopen voeten die paar laatste passen nogmaals zwakzinnig tot het einde wordt alles weer hergebruikt en roept verlangen intens om aandacht bedrukt spreekt zij de taal van het verre…
metha23 mei 2008Lees meer >

zo vliegen we langs de wanhoop

netgedicht
4.5 met 10 stemmen aantal keer bekeken 805
in de fantasie ook voor ons aan het eind de zonnebloem met gele dromen bloeien zou is uit,we zijn afgeschreven,opgejaagd grijpen goedgelovig met verkleumde handen met vertragend bloed waarin de nacht weent en bonzen aan de ingekerfde hemel een verre geest roept : er is geen eind zo vliegen we langs de wanhoop de laatste meeuw heeft ons allang…
Klaes26 mei 2008Lees meer >

Een dag op het land

hartenkreet
3.8 met 10 stemmen aantal keer bekeken 671
de ochtend op mijn ogen gaan over het land veel dauw erop de dauw wordt meer naarmate de zon hoger staat en verdwijnt als het avondrood zijn gloed straalt Verhelderd wanneer de zon achter het water verdwijnt dan komt de maan wat somber boven die half schijnt gevoelstatig zo hoog daar achter de sterren verdrietig zoals die lichtbol in het verre…
Arlette22 augustus 2008Lees meer >

VERLANGEN

poëzie
3.7 met 17 stemmen aantal keer bekeken 4.484
De avond ruist door de akkerlanden En draagt met ene zoete zucht Uit mijne warme stille handen De geuren naar de verre lucht, Naar – naar ik weet niet wat. De avondwind begint te waaien, Ik voel hem aan mijn lijf, mijn haar, De fluisterende bomen zwaaien En buigen al maar samen naar – Naar ik – ik weet niet wat.…

Beras

netgedicht
3.9 met 19 stemmen aantal keer bekeken 1.739
Hij schrok op toen zij haar lichaam verliet een schim verdween dwars door een deur die hij met moeite piepend open kreeg volgde haar de verre, lange helling op Haar stappen vormden zich in het stof donkergrijs de lucht en het licht flauw hellend naar het hoogste punt waar ergens haar gestalte zich verloor Achtergebleven zochten zijn voeten…

Aan Pamela

hartenkreet
0.9 met 11 stemmen aantal keer bekeken 3.185
dikwijls zijn er van die naamloze namiddagen en de tijd loopt sneller dan dat de ruimte eindigt in een schaduwrijke hel het voetpad, ja, die is het die de passen regelt van onze nachtelijke liefdes die we vergeten, die we niet vergeten zoals de Brusselse foor, de ochtenddromen, de oorlogen in verre landen en we zetten ons leven verder…

jouw magistraal product

netgedicht
2.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 707
kunst illusie fusie van de waan en faam verworven in de vele ruzies over kunst met je kompaan je naam is al vergeten de faam aan het verbleken je waan is verworden tot kunstbezit van enkele witte boorden kunst was eens jouw magistraal product visitekaartje van de club van elitairen het onderscheid dat rook je al van verre…
wil melker1 februari 2006Lees meer >