1276 resultaten.
elk jaar vieren wij jou
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.816 scheurt de kalender
het laatste blaadje
die van jouw geboorte
dag en maand onthult
elk jaar
als bloesem ijzel dooit
blijken we rijker gezegend
met de liefde
die jij fonkelt
en stralen laat
elk jaar
als bloem knop verlaat
feesten wij het geluk
dat jij brengt
in de harten en levens
die jou ontkiemden
elk jaar
als groen van grauw…
Steen der wijzen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
1.064 je op mijn pad naar benee
mooie steen ik neem je mee
in de broekzak van mijn reis
meer dan 50 tinten grijs
en prachtig van mij
zacht en warm ben jij
je duwt me, draagt me naar het zonnige dal
duikgewicht in mijn vrije val
ik tors je mee op mijn pad omhoog
de lichtheid zoals libelle vloog
lijkt nu bevroren in de kou
meer dan 50 tinten grauw…
In memoriam Paul van Ostaijen
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.473 linkerhand het hoofd
in de rechterhand wat ooft
van jonge bomen - als banaal symbool -
en spreid uw sprankelend brein in 't rond
Als dan uw broze brein verbreid is
in 't rond
de ronde stonden van uw eenzaamheid gaan rond
en waar uw eenzaamheid gij eenmaal strooide
van de westerkim naar d'oosterkim
hangt vóór de westerkim het grauwe…
Corona in China
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
462 tijding
dezer rampspoed
te voorkomen
sluit men alle
metropolen af
de wegen en de luchthavens
gaan dicht
de havens en de poorten
gaan op slot
Een doodse stilte
heerst nu op het Plein
Één miljard Chinezen
met een mondkap
voor hun neus
vieren geen Nieuwjaar
maar moeten vrezen
Voor de komst
van magere hein
op het grauwe…
Mijn opgespoten land?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
452 stuift over het
speelkwartier, de lege ramen
op de kade staren blind over
een woestenij, het vrije zicht
voelt zich verraden, afgegleden
naar een ander vergezicht van
blokkendozen, moeiteloos
gaat de wind eraan voorbij,
lucht buigt zich over kaal
en levenloos terrein, verlaten
spiegeling van het groen, nu
monotoon en eentonig grauw…
onder de bomen tovert zich een waar kleurenparadijs
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
501 Een wijde wereld wentelt zich in het grauwe grijs.
Net nog geen winter, maar toch al geborgen
maakt de wereld zich op voor zijn winterse reis.
Over de velden dwarrelen de bladeren.
Maken de rivieren zich op voor kruiende ijs.
Het groen is reeds gevallen in grote getallen.
Onder de bomen tovert zich een waar kleurenparadijs.…
Hotel
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
599 middags een lunch
en een warme maaltijd
daarnaast deed ik de was
bood een luisterend oor
24/7 paraat
dat had men snel door
mijn vaste gasten
door mijn service verrast
lieten zich verwennen
laaiend enthousiast
er was geen houden aan
ze bleven maar komen
totdat ik uiteindelijk
van vrijheid ging dromen
blaren op mijn voeten
mijn huid grauw…
ZESENVIJFTIG JAAR GETROUWD
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
840 brand werd bij ons veel geklust
doch eindelijk kwam alles voor elkaar
Edoch nu een beetje blijer onderwerp
nu zijn we zesenvijftig jaar getrouwd
En ach, wij zien nu alles weer scherp
het 't zo fijn is als je van elkaar houdt
Nog altijd blijft Ans mijn lieve vrouw
mijn prinses met zilver haar van rood;
Zie ik haar, dan is alles minder grauw…
Wintergenot
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
532 Deur gaat snel weer dicht,
in de spiegel een grauw vaal gezicht.
Snel naar de cv-thermostaat rennen,
want minimaal 30 graden kan alleen hierin nog redding brengen.…
Winterdorp
gedicht
3.7 met 40 stemmen
22.168 hier
Een boerendorp
Aan een rivier
Het is niet groot
En vrij obscuur
Maar 't heeft een naam
En een bestuur
Er is een school
Een harmonie
Een bankfiliaal
Een kerk of drie
Een communist
Een zonderling
En zelfs een zang-
vereniging
Nu is 't er stil
't Is wintertijd
Er heerst de griep
En knorrigheid
De dag is kort
De hemel grauw…
LENTEREGEN
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
1.452 In de grauwe lucht
glimt de hoge glans van kinderogen.
Een ijskoude wind zucht
mijn huid vol kippenvel.
De hagel roffelt en ‘tikketakt’
met driftige stoten op het zinken dak.
De nijdige wind ‘smikkesmakt’
de pijpenstelen tegen 't venster aan.
Speels worden de waterpijpjes stuk gedaan.…
Pandora
netgedicht
0.0 met 1 stemmen
789 Daarmee is alles uitgelegd, zelfs de vloek
dat u, mijn bevrijder, zich in dit spinnenweb zet
en als grauwe weduwnaar slurpt aan uitgeroeide dromen.
En o o wat zijn de gevangen dichters vol jolijt
wanneer ik hen als spelbrekende klikspaan zeg
dat uw geheugen zo leeg is als een ontrafelde windhoos.…
Het gevecht van groen
netgedicht
4.3 met 25 stemmen
1.489 Zwartgallig gedrenkt in een grauwe kust,
holle kletsgrotten die ‘t natte zand verdelen
Padstoelig verstoord door muf-rotte rust
Kaasbeproefd schimmel, bepoederd met gelen
De zon, gegaasd achter wazige wolken
Trilbeverig vergeefs tegen vuile ruiten
Vliegenvleugels die de vensterbank bevolken
Grijsdood als waren ze niet te stuiten
Miststoffig…
Bij de zoute gong
gedicht
3.8 met 19 stemmen
9.615 .;
dommelend reden voerlui aan op dommelende wegen;
mist, dichte regens, dempten de stemmen, dempten
de harten; moede, laagstaande zon bescheen zwak-
rood, geluidswallen van riet en druppelend lover
Grauw de wielen van de wagens op de bodem van lege
wegen; 'koude kleren draagt 't land', zong 't lied
van de zwepen; bij de zoute gong van…
ZOMERVLAAG.
poëzie
3.2 met 8 stemmen
1.948 Gruisdikke dansen de beiers in 't rond,
en plekken en dekken
de grauwe grond.
Goten gieten water en schuim,
Grebben groeien ongestuim;
vlieten vloeien rustig ruim.
De regen valt schuiner;
de hagel houdt op;
de grond wordt bruiner
bij elke drop.…
Er ligt een vrouw
netgedicht
3.9 met 31 stemmen
2.730 Maar het grauwe gezicht doet de ogen snel wijken.
Men loopt om haar heen zonder haar te bekijken.
Er ligt zomaar een vrouw voor de oude pagode.
Heel ernstig gewond - ‘t is wellicht zelfs een dode.
Rust het hoofd op haar arm, zo te zien al verstijfd.
Allicht dat zo’n beeld op je netvliezen blijft.…
25 november 1898
poëzie
3.6 met 5 stemmen
3.698 Een lange grauwe gestalte, bovennatuurlijk groot,
Stond zwijgend op de drempel en wachtte, het was de dood.
Met blauwe glans verlichtten de ogen het bleke gelaat
Met flauw en weifelend schijnsel, als hout dat langzaam vergaat.
`Wat blijft gij daar en op de drempel stil en dreigend staan?…
Struikelstenen
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
636 Haar voeten, allang niet meer geschoend
vereelt door doelloos dwalen
liepen over verlaten wegen
waar boerderijen en bunkers
het vredig landschap braken
en ochtendnevel in stilte huilde om gras
ooit gezaaid voor dikke koeietongen
en grauwe wol op pootjes
werd groen plotseling een dode kleur
maar nergens vervloog méér leven
dan in deze serene…
Relativeren
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
638 Slagregen geselt de straat
Stralen als staal,
Koude degens houwen zich wegen,
Door grauwe atmosferen
Hollen, stilstaan, schuilen
Wolken huilen, tegenslag valt
Neer
Nog nederiger
Nu buien dimmen, druilerige metamorfose
Murw van misère, mat onder ‘n apathische apotheose
Gedachten in regressie naar ‘n vroeger bestaan:
Crescendo carrière,
Sessie…
VOORTSCHRIJDEND VOORJAAR
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
510 Zuiver glanst de sneeuw
langs de sloot, waarin het ijs
grauw en week verzinkt.
In het avondgrauw
staan bomen zwart en puntig
als kruidnagelen.
Hete vulkaanrook
daalt langzaam, hortend, strijkt langs
het wijde poolijs.
Schertsen in de trein;
akkers vol damp schuiven weg
als witte wijven.…
VOORTSCHRIJDEND VOORJAAR
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
513 Zuiver glanst de sneeuw
langs de sloot, waarin het ijs
grauw en week verzinkt.
In het avondgrauw
staan bomen zwart en puntig
als kruidnagelen.
Hete vulkaanrook
daalt langzaam, hortend, strijkt langs
het wijde poolijs.
Schertsen in de trein;
akkers vol damp schuiven weg
als witte wijven.…
Spinoza
poëzie
3.2 met 4 stemmen
1.948 Maar vóór mij zie ik plots een lichte lijn opblinken,
Als boven ’t grauwe duin vér streept de zilvren zee;
“Dit is de weg” en ‘k ga, zacht fluitend, weltevree.
Zo dool ik door de neevlen die rondomme zinken
Op weten’s sombre hei; maar doemt, Spinoza, mij
Uw glanzend pad, hoe ga ‘k dan rustig, licht en blij!…
TE VROEG BLOEIENDE PERZIK
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.141 Toen, voor mijn weligheid,
Waarvan de twijgen rillen,
Hebt Gij mij gekastijd,
En mij omhuld met stille
Huiven van sneeuw, en dauw
Die stierde tot kristallen;
Nu sta ik star en grauw
Tussen de bloei van allen.
Maar wie mijn doodheid laakt,
Gij weet, dat ik kàn bloeien.…
Vreemd wezen, onze geest
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.097 Vreemd wezen, onze geest, - soms met de koningsmantel,
Soms met het doffe grauw van 't knecht'lijk pak bekleed;
Ten dele 't zonnig licht, ten dele neev'len zoekend,
Een lompenraper hier en daar weer een profeet!…
Dáár zijn
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
481 Dáár zijn
waar nu het grijs en grauw
van verleden spreekt
van beter vergeten
van leegte en voorbij leven
van was en is niet meer.…
Herdenking Srebrenica
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
520 was er
En heb niets gedaan
Ze waren met teveel
We lieten ze begaan
Denk aan jezelf
Geen risico’s, geen verzet
We kunnen nooit winnen
We worden geplet
De spanning steeg
De leiding laf
Geen leiding gaf
Piketten sloeg
Voor menig graf
Mannen instappen
Vrouwen opzij
We keken toe
Vormden een rij
De bussen gingen
Een voor een
Grauwe…
het kassameisje
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
562 Ik zag je ogen blinken
ze leken wel van ochtenddauw
waardoor ze lichtelijk detoneerden
met je Aldischort want die was grauw.
Toen keek ik stiekem naar je handen,
je nagels schoon en hoe ze scanden
naarstig, vlot en amicaal
doorheen mijn ganse avondmaal
Ik dacht, hoe zou je heten ?
op je schortje las ik N.…
Zegt men het weifelachtige te vaak ?
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
469 Het dragen van neerslachtige grauwe
buien, is in eenzaamheid zo vruchteloos
enorm moeizaam ontwaken uit illusies.
Terecht stel je echter dat 't heel lastig is.
Het intense wensen, het echt heerlijke niet
meer weten , het domweg zijn vergeten
komt ongetwijfeld voort uit koudwatervrees.…
Viskomkrom
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
610 Richting zee
zat het me die nacht zonder maan al niet mee
maar dat ik zwemmend in het rond
nét het net van die vermaledijde visser vond
en in het ruim van zijn boot
te midden van spartelend grauw
als enig exoot op de dood
door verstikking wachten zou
waarna hij ons achteloos slachtte tot zalig beleg:
Dat was dikke vette vissenpech…
fluitenkruid
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
265 Fluitenkruid
een ode aan het verborgen voorjaar
met het stille lijf
in grauwe grond
waar ze ooit
het leven vond
wacht ze geduldig
met ijzig kille kluit,
op een teken, …
een geluid
wanneer een vroege vogel
het voorjaar fluit
trilt de grond weer
met genoegen.…